Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Η Ευρώπη διανύει περίοδο ύφεσης σε όλες τις διακηρυγμένες ιδρυτικές αρχές της και διατρέχει αφασία ως προς την αρχική υπόστασή της. Δέσμια του σκληρού ευρώ, της ηθικής αναλγησίας και διαφθοράς, της αποστασίας και του σατανισμού της, έπαυσε να σκέφτεται ώριμα και να αποφασίζει σωστά.

Και πάνω στην ζάλη της αφασίας της, ίσως άθελά της αναβαθμίζει την Τουρκία, μια χώρα όπου βασιλεύει στεγνή και στυγνή δικτατορία και τον φασισμό να πρυτανεύει, καταπατούνται επιδεικτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, φιμώνεται η ελευθερία του τύπου και γενικώς οι απαγορεύσεις αφορούν τα ΜΜΕ κι ακόμη αυτή τη δικαιοσύνη.

Αυτό συμβαίνει, γιατί ο νεοσουλτάνος Ερντογάν απεργάζεται όλα αυτά, χωρίς να ακούγεται καμία φωνή διαμαρτυρίας ή έστω ελέγχου από την πολύκροτη και διαφημιζόμενη φιλελεύθερη δημοκρατική κι ηθικά εύθικτη Ευρώπη, που αναδεικνύεται ως κατ’ εξοχήν, τάχα προστάτιδα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποκρίνεται ασύστολα στον τουρκικό ανεπανάληπτο φασισμό και στις ατέλειωτες σκοτεινές απαιτήσεις του. Το φασιστικό αυτό σχήμα συναγωνίζεται επάξια ως προς τα αρνητικά στοιχεία, κατ’ εξόφθαλμο τρόπο το αντίστοιχο πολιτικό κατασκεύασμα του Μουσολίνι, το Ναζισμό του Χίτλερ και το Μαρξισμό του Στάλιν.

Ακόμη κι η χώρα μας, Ελλάδα, που έχει υποστεί τόσες καθαιμάξεις και συνέχεια κι ολοένα υφίσταται αφόρητες ταπεινώσεις από την Τουρκία με την βάρβαρη υποδούλωση της αιματοβαμμένης μισής Κύπρου, τις αδιάκοπες παραβιάσεις του εναέριου χώρου και της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, τις χιλιάδες μουσουλμάνους - τζιχαντιστές λαθρομετανάστες, που μας αποστέλλει καθημερινά με τη σέσουλα, τον πόλεμο νεύρων με ανυπόστατες κι ανιστόρητες δηλώσεις της ελίτ της τουρκικής ηγεσίας περί ανατροπής της Συνθήκης της Λωζάννης, περί διεκδίκησης κι απόσπασης νήσων από την Ελλάδα και περί αμφισβήτησης πολλαπλώς κατοχυρωμένου εδάφους μα, δεν υστέρησε στην αναβάθμιση της Τουρκίας.

Κι εμείς που πάντα είμαστε στο μάτι του κυκλώνα, στο αμόνι της Τουρκίας, της οποίας το εσωτερικό έλλειμμα, κάθε φορά καλούμαστε να γεμίσουμε, αφού πρόσφατα υπογράψαμε και συμφωνίες στο μαρτυρικό χώρο της Σμύρνης. Αυτές κρίνοντας απ’ τη μέχρι τώρα γνωστή τακτική της, δεν πρόκειται η Τουρκία να τηρήσει και γιατί καλύπτουν την λεγόμενη «καλή γειτονία» και θέλουν την ευκόλως εννοούμενη «καλή πίστη» στο διεθνές επίπεδο, μια κι η Τουρκία στερείται και της στοιχειώδους εμπιστοσύνης.

Η πονηριά του απολίτιστου Ανατολίτη χαρακτηρίζει το τουρκικό μωσαϊκό-κατεστημένο, που προέρχεται από τις στέπες της Μογγολίας, που πλαισιώνεται αυτό το συνονθύλευμα από τους αντάρτες Τσέτες, τους σιίτες και σημίτες φανατικούς Μουσουλμάνους, τρομοκράτες-τζιχαντιστές, που τους υποθάλπουν στην πραγματικότητα. Είναι πιστοί στο απόσπασμα από το Κοράνι ότι οι Χριστιανοί είναι οι κατ’ εξοχήν άπιστοι κι η δολοφονία τους οδηγεί τον Μουσουλμάνο στο μέλι και το πιλάφι του Παραδείσου. Κι έτσι κοροϊδεύουν και λένε «άλλα λόγια ν’ αγαπιέμαστε» και διαλαλούν τάχα την προθυμία τους να συμβάλλουν στην περιστολή της διεθνούς εγκληματικότητας.

Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε ανεπιφύλακτα, ότι η Τουρκία δεν είναι αμέτοχη του δράματος που συγκλονίζει τη Μέση Ανατολή με το ξεσπίτωμα, την αναταραχή, τις καταστροφές, τις πολεμικές διενέξεις. Ο Μεγάλος Μουφτής της Συρίας εκφράστηκε ξεκάθαρα: «Η Τουρκία ευθύνεται για την απαγωγή των δύο Χριστιανών επισκόπων», όπως αναγράφεται σε ιστότοπο.

Στην κατ’ επίφαση Τουρκική Δημοκρατία καταπατούνται ασύστολα τα δικαιώματα των Αλεβιτών, οι οποίοι αποτελούν περίπου το 1/3 του πληθυσμού της Τουρκίας. Επίσης καταπατούνται οικτρώς τα δικαιώματα των Κούρδων, οι οποίοι ανέρχονται στα 13,4 εκατομμύρια ψυχές, δηλαδή αποτελούν το 17,7% του συνολικού πληθυσμού αυτής της χώρας.

Συζητά η Τουρκία για το Κυπριακό και στην ουσία όχι οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι εκφράζουν τη φωνή του εφέντη τους Τούρκου για πολλά χρόνια προσπαθώντας μάταια για λύση του Κυπριακού. Κι όμως ούτε η Ε.Ε. ούτε οι Η.Π.Α. ούτε γενικά οι λεγόμενες δυτικές χώρες έκαναν έστω κι ένα βήμα προς την κατεύθυνση της πίεσης της Τουρκίας, προς δίκαιη διευθέτηση, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις.

Δυστυχώς όλες οι δυτικές δυνάμεις την αντιμετωπίζουν με ύφος φλεγματικό, χαρακτηρίζοντας το Κυπριακό πρόβλημα, ως «παγωμένη διένεξη». Κι ενώ η Τουρκία στο εσωτερικό της καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην Κύπρο διεκδικεί παράλογα ανθρώπινα δικαιώματα για τους Τουρκοκυπρίους, τάχα από αυξημένο ενδιαφέρον κι οξυμμένη ευθιξία, οι οποίοι όμως δεν δέχονται, ούτε θέλουν την Τουρκία!

Την Τουρκία παραδέχονται και συμπαθούν, μόνον όσοι κατά καιρούς ο Ετζεβίτ, ο Οζάλ κι ο Ερντογάν εποικίζοντας το νησί, στα πλαίσια μακρόπνοου και καλά μεθοδευμένου σχεδίου, για να το εξισλαμίσει! Όμως είναι αδικαιολόγητη κι ακατανόητη κι η ανεκτική δική μας στάση έναντι της Τουρκίας.

Αν ήταν δυνατόν η αποδέσμευση της Τουρκίας από την Τουρκία, με την ανάπτυξη εθνικισμού και φανατισμού διά της αναμόχλευσης κι υποδαύλισης των παθών, τότε θα υπήρχε πρόσφορο και προσβάσιμο έδαφος για σύμπτωση απόψεων μεταξύ των δύο Κυπριακών Κοινοτήτων. Δεν προβάλλεται καμία αντίρρηση ότι η στάση της Τουρκίας έναντι της Ελληνικής Κύπρου είναι καθαρή, με τη διεστραμμένη της χροιά. Ο Νιαβούτογλου έγραψε στο βιβλίο του: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ένας Μουσουλμάνος Τούρκος εκεί (στην Κύπρο), η Τουρκία όφειλε να διατηρεί κυπριακό ζήτημα… Η Τουρκία είναι υποχρεωμένη από στρατηγική άποψη, να ενδιαφέρεται για την Κύπρο, πέρα από τον ανθρώπινο παράγοντα».

Οι Έλληνες το νιώθουν με ενάργεια κι ανάγλυφα στο πετσί τους την Τουρκία να τους δαγκώνει λίγο-λίγο σαν δηλητηριώδες και κολοβό φίδι στο μαλακό υπογάστριό μας της Ανατολικής Μεσογείου, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη για τους περαιτέρω χειρισμούς αυτού του «κακού γείτονα» που δεν τελεύεται, αλλά κάποτε θα ξεπεράσουμε τα όρια και θα χάσουμε την υπομονή μας, γιατί πρόκειται για καθημερινή άκρως ενοχλητική κι ενδεικτική τακτική της.

Άλλωστε όλοι μας ξέρουμε από αμνημόνευτα χρόνια για τη γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου και δεν ανακαλύφτηκε τώρα από τον Νταβούτογλου. Αυτή την περίζηλη θέση «του νησιού της Αφροδίτης" ανέκαθεν εποφθαλμιούσαν πολλοί, μεταξύ των οποίων κι ο Νιχάτ Ερίμ, που την επισημαίνει την δεκαετία του 1950, ο Τούρκος συνταγματολόγος, Καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός, που εμπνεύστηκε μπροστά απ’ το 1974 τη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου.

Κι απ’ τη μια μεριά οι Ευρωπαίοι, δέσμιοι του ευρώ και της αφασίας τους, βλέποντας μυωπικά μόνον τον πληθυσμιακό όγκο της Τουρκίας, που θα τους εξασφαλίσει ένα ευρύ αγοραστικό κοινό, μέσα στον καθησυχασμό και τη ματαιοδοξία τους, δεν φαίνεται να έχουν αντιληφτεί την μικρότητα κι αναξιότητα της.

Ούτε τη συμπεριφορά της με τα συνεχή ανατολίτικα παζάρια της και τα υπέρογκα μπαξίσια που απαιτεί σε ευρώ και ότι η Τουρκία είναι μια δύσκολη, δύστροπη κι ιδιόρρυθμη χώρα, καθαρά ασιατική στην κουλτούρα και νοοτροπία που δεν έχει καμιά σχέση με την Ευρώπη.

Ταλαντεύεται αριστερά και δεξιά λες και πρόκειται για εκκρεμές και κινείται όπως φυσάει ο άνεμος, καθώς είναι αλλοπρόσαλλη και ποτέ δεν τιμά την υπογραφή της, ενώ συνεχώς παρεμβάλλει εμπόδια κι εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς όμως που και στο παρελθόν πάθαμε, αλλά και καθημερινώς υφιστάμεθα τόσα και τόσα από τους αλογοσύρτες Τούρκους, σε ποια βάση στηρίζουμε τη στάση μας;

Βέβαια δεν γίνεται κατανοητό, το γεγονός κατά το οποίο ο Πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας, όταν πρόσφατα βρισκόταν στη Σμύρνη, βάφτισε την απολίτιστη Τουρκία, ως ασφαλή χώρα για όλους, υπηκόους και φίλους και σταθερή σύμμαχο στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.

Επιπλέον, μοίραζε κόκκινα τριαντάφυλλα στις Τουρκάλες και στις γυναίκες δημοσιογράφους με τον εχθρό της Κύπρου, Νταβούτογλου, φωτογραφίζοντας ο ένας τον άλλο, ανφάς και προφίλ! Και ο πρωθυπουργός μας, που υποτίθεται ότι πρέπει να διασφαλίσει τα δίκαια συμφέροντα του Ελληνικού Γένους, ανέχτηκε χωρίς να αντιδράσει τη χολή και την ειρωνεία του Τούρκου ομολόγου του, ο οποίος του είπε με θράσος κι απερίφραστα:

«Αυτά που σεις θεωρείτε παραβιάσεις του εναερίου χώρου σας,, οι Τούρκοι στρατιωτικοί τα θεωρούν νόμιμα. Πάρτε πίσω την κύρωση της Συμφωνίας του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας, να καταργήσουμε και μεις το casus belli»! Για τη «σώφρονη», μάλλον ηττοπαθή στάση που τήρησε ο Πρωθυπουργός μας σ’ όλα αυτά που διαδραματίστηκαν στη Σμύρνη, ο ομόλογός του Τούρκος τον φίλεψε κουλούρι και μπουζουκοπενιές. Επίσης για επιβράβευση της «ηπιότητας», τον έκανε διδάκτορα ενός ασήμαντου, ιδιωτικού πανεπιστημίου!

Δηλαδή συνέδεσε περίτεχνα «το τερπνόν μετά του ωφελίμου», το παράλογο, το λογικό, το υλικό και πνευματικό, σαν επιτήδειος συγγενής των Αράβων αλχημιστών. Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα, ότι οι Τούρκοι είναι αφερέγγυοι συνομιλητές που την κατ’ επίφαση δικαιολογία την έχουν πρόχειρη, «στο τσεπάκι τους». Δεν ψάχνουν να βρουν λύση σε κάποιο πρόβλημα, αλλά παραθυράκι για να ξεφεύγουν. Η ευρύτητα της διανοητικής ικανότητάς τους περικλείεται στο γνωστό: «Σφάξε με Αγά μου, ν’ αγιάσω».

Αυτά τα λίγα έστω είναι πλήρη διαφωτιστικά για την παράξενη ανεκτικότητα της ΕΕ και τη δική μας τέτοια συμπεριφορά, έναντι του υπό κοινοβουλευτικό μανδύα, σύγχρονο δικτάτορα της Τουρκίας Σουλτάνου Ερντογάν, που γλιστράει και μας ξεγελάει με τη μπαμπεσιά του Ανατολίτη!