Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Ο Χριστός γεννήθηκε στη φάτνη αλόγων της Βηθλεέμ και τα πάντα πλήσθησαν φωτός, γιατί ο Ίδιος αποτελεί το ανέσπερο Φως, που φέγγει σε κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο, γεμάτο από ελπίδα, χάρη, αγιασμό. Ήρθε στη γη, μέσα στο παχνί, σαν σε χρυσοποίκιλτη κούνια από τα ξανθά άχυρα και πήραν όλοι περιεχόμενο, μέχρι τα κατάβαθα της ύπαρξής τους.

Τα χνώτα των ζώων αποτέλεσε το απόλυτο θερμαντικό για το θείο Βρέφος κι όχι μόνον ο χώρος της γέννησης γέμισε από την παρουσία Του, αλλά κι οι καρδιές των ανθρώπων. Και δεν κατέβηκε στη γη, απλά για να παραστεί, να στηρίξει προσωρινά τους ευλύγιστους και να τους δώσει μόνον την κατάλληλη συμβουλή, αλλά ήρθε σαν ουράνιο τόξο, σαν ουράνια συμβολή. Έτσι όπως προανήγγειλαν οι Προφήτες προτού από αμέτρητους αιώνες, με την ακλόνητη απόφαση μιας παντοτινής διαμονής στη γη, κοντά στους που αγάπησε από καταβολής κόσμου.

«Επεδήνησε εν κόσμω», στις ψυχές τους, σκήνωσε στα σωθικά τους, μέσα τους τοποθέτησε τον βασιλικό θρόνο Του, έκαυσε εκεί κάθε αμαρτία, κάθε πάθος, όσο ριζωμένα κι αν είναι, καθώς πλήρωσε όλη την ανθρώπινη ύπαρξη και τους ανέδειξε όλους «Ουρανομύστας».

Ήρθε στη γη, γιατί μόνον Αυτός μπορεί να ανεβοκατεβαίνει, ενώ ο ετελής και πεπερασμένος άνθρωπος θέλει την βοήθειά Του. Εδώ κάτω ενώθηκε μαζί με αυτόν τον ταλαιπωρημένο διαβάτη που αξιώνεται κατά χάρη, ο Παντοκράτορας, ο Ύψιστος, που έχει όλες τις ιδιότητες στον υπερθετικό βαθμό και καταδέχεται να ντυθεί την χοϊκή σάρκα μας.

Ταπεινώθηκε στο έπακρο και κατέβηκε από άφθαστη αγάπη για μας, ώστε να μην μας αφήσει μόνους να παλεύουμε με τον μισάνθρωπο διάβολο, αλλά να μας σώσει από τις σκοτεινές παγίδες του και να μας ανεβάσει στους Ουρανούς. Αυτό δεν συνέβη μόνον τότε, αλλά γίνεται αδιάκοπα, συνεχίζεται ανά τους αιώνες.

Η Εκκλησία μας πορεύεται πάνω από 2.000 χρόνια τώρα διαπλέοντας τον άστατο και φουρτουνιασμένο ωκεανό του παρόντος βίου, με την στήριξη στο αγκωνάρι της και καθοδήγηση απ’ την παρουσία του Χριστού. Στην ακαταπόντιστη κιβωτό της, οι επιβάτες αρρενωποί, χαρούμενοι, ιλαροί, γαλήνιοι, αμέριμνοι κι ελπιδοφόροι, φυλάσσουν μέσα τους την αδιαίρετη κι ομοούσιο Αγία Τριάδα, ήτοι Πατέρα, Υιό κι Άγιο Πνεύμα.

Έτσι οι άνθρωποι δεν χάνουν τον προσανατολισμό τους, αλλά ξέρουν πού πάνε, όπου ποδηγετεί η ασφάλεια της Εκκλησίας και πιάνουν τον επικεντρωμένο στόχο με τον τρόπο που καθοδηγεί η χάρη Του, έχοντας ως οδοδείκτη της σωτηρίας την Ανάστασή Του, η οποία έχει ως προϋπόθεση τη Γέννηση, που χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε Ανάσταση.

Περισσότερο σήμερα από οποτεδήποτε άλλοτε,, η αγία μας Εκκλησία απευθύνει ένα κάλεσμα-πρόκληση, γιατί είναι τόσο ταραγμένη η ανθρωπότητα, μαστίζεται από ποικίλα ζωτικά προβλήματα, οικονομικές κρίσεις, άνιση κατανομή του παγκόσμιου πλούτου, ανέχεια, πείνα, διακίνηση ναρκωτικών, εμπορία λευκής σαρκός, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, διεξαγωγή πολεμικών συρράξεων.

Πρόκειται για ένα κάλεσμα αγάπης κι ενδιαφέροντος του Κυρίου προς την κορωνίδα των πλασμάτων Του, που συνιστά ηπιότητα, καλοσύνη, επιείκεια, κατανόηση, σύνεση και σωφροσύνη, ενώ ταυτόχρονα σκορπίζει χαρά και γαλήνη στην οικουμένη. Απ’ την άλλη μεριά, αυτό είναι λεπτό, διακριτικό και ζωηφόρο. Απευθύνεται σε όλους και προπαντός τους ηγέτες που διαμορφώνουν τις τύχες της λαϊκής μάζας, που απλοϊκές, αθώες κι αυθόρμητες κι ανυποψίαστες.

Σκέφτεται για το κατάντημα της Πλάσης Του και στενοχωριέται βλέποντας στον καθένα μας τις ανθρώπινες αντιξοότητες, οι οποίες όμως τον χαροποιούν κιόλας, προσφέροντας τη χαρμολύπη, γιατί γι’ Αυτόν δεν υπάρχει τίποτε αδιέξοδο. Οι δυσκολίες είναι θεόσταλτες δοκιμασίες για μας, δείγματα της πελώριας αγάπης Του, όπως στην Παναγία και τους Αγίους, αφού τόσο πολύ τον ξεχωρίζει.

Ούτε αφήνει ποτέ ο σταυρός μας αυτός να είναι βαρύτερος απ’ όσο αντέχουν οι ώμοι μας, γιατί σαν Παντογνώστης, ξέρει ασύγκριτα καλά και τα φανερά και τα κρύφια και τα απόκρυφα. Τίποτε δεν Του ξεφεύγει, ακόμη κι οι λογισμοί κι οι σκέψεις κι οι πόθοι και τα συναισθήματα, που δεν έχουν εκφραστεί.

Όλα τα γιατρεύει Αυτός «ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών», αρκεί να Του δώσουμε την πίστη των Μάγων, με τα ανεκτίμητα δώρα τους που τα έφεραν απ’ τις μακρινές πατρίδες τους, μέσα από απέραντες μακρινές ερήμους. Φθάνει να μας κοσμεί η αγνότητα των τσοπάνων που αγραυλούν παραπέρα μέσα στην παγωμένη νύκτα, Είθε να έχουμε παρακαταθήκη, την αθωότητα των Αγγέλων που διαρκώς ανεβοκατεβαίνουν τη νοητή κλίμακα, ανάμεσα σε Ουρανό και Γη και δοξολογούν το θείο Βρέφος.

Ο άνθρωπος χωρίς Χριστό αντικρίζει μαραζωμένος τις ελπίδες του να σβήνουν στις θύελλες των σύγχρονων περιστάσεων και δεν βρίσκει κάποτε ούτε το λόγο να ζει, καθώς αισθάνεται τη ζωή του να χάνεται στην απάτη, τις ψευδαισθήσεις, τις φαντασιώσεις, τις απληστίες και τις ματαιοδοξίες του κόσμου μας.

Η Εκκλησία έχει για τον καθένα, όποια ηλικία κι αν έχει, κι αν είναι γυναίκα ή άνδρας, όποιο χρώμα δέρματος κι αν έχει, σ’ όποια μορφωτική κατάσταση ή οικονομικό επίπεδο κι αν βρίσκεται…, όχι μόνον πρόταση ζωής, αλλά δίνει θαλερότητα, προσφέρει απλόχερα τον σκοπό της, την εμπλουτίζει με νόημα, με σημασία, με αξία.

Ας περάσει την πόρτα της, μ’ ελπίδα κι ας αφήσει τον Χριστό να τον παραλάβει, καθώς Αυτός θα αλείψει με το ιαματικό Του βάλσαμο, τις όποιες πληγές του και θα επουλώσει τον «πόνο» του… Θα τον χορτάσει με δυναμωτική τροφή, ουράνιας προέλευσης. Θα τον πληρώσει με ηρεμία και σιγουριά.

Αυτό το θείο Βρέφος, ότι μικροσκοπικό κι αν είναι, θα αναδείξει μέσα από τον εισερχόμενο τα δικά Του τεράστια χαρίσματα, αφού φωτίσει τις ιδιαιτερότητες του μοναδικού προσώπου του κι ενώ Αυτός έχει απόλυτη ελευθερία βουλήσεως, εντούτοις σέβεται την σχετική του ανθρώπου. Θα τον καταστήσει Θεό κατά χάρη και θα του δώσει οτιδήποτε πραγματικά έχει ανάγκη, το οποίο κανένας άλλος δεν μπορεί να του δώσει.

Στην εποχή μας, που ο κόσμος με το παραπάνω αίρεται και παρασύρεται από το πνεύμα του, του εγωισμού, της φιλαυτίας, της οίησης, της φιλαρέσκειας, της κερδοσκοπίας, της ιδιοτέλειας, του ατομικού συμφέροντος, του φαντασμαγορικού, της σκοπιμότητας, της πλάνης και της ανομίας, η αγία μας Εκκλησία τον καλεί να ασφαλιστεί και να πορευτεί κάτω από τη Σημαία του Παντοκράτορα θείου Βρέφους, το οποίο μας χάρισε την αθανασία.