Γράφει ο Ηλίας Καραθάνος

Εδώ που φθάσαμε, ο γυρισμός κι η έξοδος από το τούνελ της καταστροφής γίνεται μια δύσκολη υπόθεση, αν και μπορεί να στεφθεί από απόλυτη επιτυχία, με την ακράδαντη εμπιστοσύνη μας στο έλεος της Πρόνοιας του Θεού, γιατί η πίστη μας, τουλάχιστον στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι ακμαία κι ο Θεός που είναι απέραντη αγάπη για όλους, θα μας ευλογήσει και θα μας αξιώσει στην επάνοδο, ανάκαμψη κι ανάταση.

Η χώρα μας αναμφισβήτητα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά, τον στύλος της Ορθοδοξίας κι έδωσε στο Χριστιανισμό το έμψυχο, το υλικό, το πολιτισμικό, το γλωσσικό, το διανοητικό πλαίσιο για να απλωθεί στον κόσμο, προπαντός κατά τα νηπιακά βήματά του. Γι’ αυτό «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά…». Σ’ αυτό κιόλας συνηγορούν κι οι προφητείες των Αγίων Πατέρων, που προβλέπουν για το Ελληνικό χρέος, τις αιτίες, τις αφορμές, τις παραφυάδες, τις πτυχές, τον ασφυκτικό κλοιό της όλης δυσχέρειας και το ξεπέρασμα της κρίσης.

Το ενδεχόμενο αυτό της βεβαίας ελπίδας κι αισιοδοξίας απαιτεί όμως τη συνέργεια του Θεού με τον λαό μας. Κι αυτός ο δεύτερος πρέπει να συνετισθεί, να μετανοήσει, να αναλάβει τις ευθύνες του, πράγματα που είναι στο χέρι του και μπορεί έτσι να επιταχύνει τη δίοδο και ταυτοχρόνως να σταματήσει την πρόοδο του αδιεξόδου, της εθνικής δυσφήμισης και της κατρακύλας στην άβυσσο της καταστροφής.

Οι παντοειδείς γήινες εξουσίες, θρησκευτικές, πολιτικές, πολιτιστικές, πνευματικές κλπ, εσωτερικές κι εξωτερικές, στάθηκαν αδύνατες, κατά το ποσοστό που αναλογεί σε κάθε μία απ’ αυτές για να οδηγήσουν στην υπέρβαση της επταετούς περιόδου «των ισχνών αγελάδων», γιατί αποδείχτηκαν μικρότερες των περιστάσεων, καθώς υπήρξαν ελλιπείς σε ποιότητα.

Αυτές κυρίως οι δυσμενείς επιπτώσεις αφορούν τις πολιτικές εξουσίες που σήμερα κυβερνούν τα ηνία του τόπου μας και τις κατά καιρούς Κυβερνήσεις του παρελθόντος, που όλες ανεξαιρέτως στάθηκαν ανίκανες. ‘Ένα έμπειρο, ουδέτερο, αντικειμενικό, μη φανατισμένο και καθαρό μάτι μπορεί άνετα να διαβλέψει ότι στέρεψε κι εντελώς εξέλειπε πια η δυνατότητα απ’ αυτά τα σχήματα,, να προσφέρουν αποφασιστική κι ουσιαστική στην πονεμένη Πατρίδα.

Τουλάχιστον με την ίδια τετριμμένη πρακτική και τακτική της πεπατημένης, αναβιώνοντας οπισθοδρομικά και παρηκμασμένα επιστημονικά πλαίσια και παραβλέποντας ταυτοχρόνως στοιχειώδεις οικονομικές αρχές, όπως της σταθερότητας, της σύμπνοιας, της αλληλεγγύης, της συμπαράστασης, της υποστήριξης, της ενθάρρυνσης και της αναστροφής του δυσμενούς περιρρέοντος κλίματος στο εσωτερικό και το εξωτερικό, με την ανάλογη διαφήμιση.

Ό,τι θετικό στοιχείο είχε να δώσει το κατεστημένο σύστημα, το εξάντλησε στην αρνητική του προσφορά, ενώ συγχρόνως έδειξε έντονες κολακευτικές, ιδιοτελείς, συμφεροντολογικές και ψηφοθηρικές τάσεις, ευλογώντας «τα γένια» και τις «καρέκλες» τους. Η αλλαγή πλεύσης όλων των φορέων, μονοιασμένων με κοινωνική συνοχή, είναι επιτακτική, εφόσον έχει γνώμονα περιποίησης των πατροπαράδοτων ιδανικών, των Χριστιανικών αρετών, των προοδευτικών αξιών και τον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών της διαφάνειας, της πλειοψηφίας, της αγάπης, της ενότητας και της δικαιοσύνης.

Όχι δε μόνον δεν έκαναν καλό, αλλά απεναντίας έκαναν κακό κι ειδικότερα κακούργησαν οικτρώς, ασύστολα και πολλαπλώς εναντίον της Πατρίδας, της θρησκείας και του λαού. Η ειδεχθής και διαρκής αυτή κακουργηματική πράξη συνίσταται, αφενός στην παντελή οικονομική τους καταστροφή, αφανισμό και διάλυση οτιδήποτε επιστητού κι αφετέρου ς οι «καλέστη δυσφήμιση, στην ηθική εξαθλίωση και στην ψυχική καταρράκωση και διαφθορά.

Κατά τρόπο που καταντά δαιμονικός, πατώντας πάνω στο ψέμα και την απάτη,, προκειμένου να μπορούν να γεύονται την αίγλη και την έλξη που ασκεί η εξουσία και να απολαμβάνουν τα λάφυρά της, διέφθειραν την ψυχή αυτού του λαού, που παρουσιάζει αγωνιστικότητα και παλμό, δείχνοντας σπάνια ανθεκτικότητα και διενεργώντας αντίσταση με οργανωμένη πάλη, όταν χρειάζεται την κατάλληλη στιγμή και μόνον πνευματικά κι ιδεολογικά και διανοητικά, με βάση την αμοιβαιότητα και την αξιοπρέπεια.

Εκμεταλλεύτηκαν τα ανθρώπινα πάθη της υλοφροσύνης, της απληστίας, της άκρατης φιλοδοξίας, της ατομικής τακτοποίησης και του εγωκεντρισμού,, με στόχο την εκμαύλιση των συνειδήσεων του απονήρευτου κι αδαούς λαού. Πολλά τηλεοπτικά κανάλια που θέλησαν να «παίξουν το παιχνίδι» τους διαμόρφωσαν τις ειδήσεις και το όλο πρόγραμμά τους, με την υποταγή τους στην εξουσία, αποσκοπώντας στην διαφθορά και τον κλονισμό των απλών πολιτών. Έτσι έδωσαν τα ψίχουλα από τα «περιπεπτόντα» στον λαό, ενώ αυτοί εισέπραξαν μαμούθ κονδύλια, ώστε κάποτε να μπορούν να του πετάξουν στα μούτρα τη ρετσινιά για λάδωμα και συμμετοχή στο «φαγοπότι» ότι «μαζί τα φάγαμε» του Θεόδωρου Πάγκαλου.

Ο λαός ικανοποιούνταν με ένα σκέτο βόλεμα, μεροδούλι των ιδίων, των παιδιών και των συγγενών, αρκούνταν σε καμιά συνταξούλα, καταχρηστική επιδότηση, «στραβά μάτια» σε τυχόν μικροπαρανομίες κλπ, όμως η ηθική του υπόσταση είχε διαβρωθεί έστω και λίγο κι έγινε αιχμάλωτος του δικού του οράματος, αυτού που του καλλιέργησαν.

Και τώρα κάποιοι έχουν την ελπίδα ότι θα ξανάρθουν εκείνες οι «καλές μέρες των παχιών αγελάδων», της καλοπέρασης. Κανείς από τους φαντασιόπληκτους πολιτικούς μας δεν έχει το θάρρος να τους μηνύσει ότι αυτές έφυγαν ανεπιστρεπτί και δεν θα ξανάρθουν, αφού αναμφίβολα ήταν μέρες ανομίας, που μας έφεραν σε αυτό το επώδυνο αποτέλεσμα και γι’ αυτό έγιναν σφόδρα ανεπιθύμητες.

Η κατάρρευση της Ελλάδας έχει καταστρωθεί, έχει σχεδιαστεί ακριβώς, έχει προγραμματιστεί στην εντέλεια με κάθε λεπτομέρεια εδώ και χρόνια σ’ ένα ειδεχθές έγκλημα εσχάτης προδοσίας, όχι στιγμιαίο, αλλά διαρκείας, με αρμονικούς συνεργάτες, συμπαίκτες και συνεργούς τους πολιτικούς, ντόπιους και ξένους. Αυτοί είναι αλλοπρόσαλλοι, μεθυσμένοι απ’ το ανόθευτο κρασί της εξουσίας, γι’ αυτό φαίνονται μαλθακοί και πέρα για πέρα ανίκανοι ν’ αντιδράσουν έστω και στοιχειωδώς στην ιδιοτέλεια και την επιρρέπεια στα τερτίπια που τους δίνει η εγκληματική τους φύση.

Συνδεδεμένο με το σημερινό χρέος και τις δυσχερείς παραφυάδες του υπήρξε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου που ήταν μια καλοστημένη παγίδα και τροχοπέδη μιας πλαστής ευφορίας, με πρωταγωνιστή τον τότε Πρωθυπουργό. Έγινε αυτός πειστικός ως ο πιο επίσημος κρατικός φορέας, ο οποίος στην κυριολεξία ωθούσε το λαό, ώστε να μην διστάζει να παίρνει δάνεια και να τα επενδύει σε μετοχές εισηγμένων εταιρειών στο Χρηματιστήριο. Κι όμως η Δικαιοσύνη σιώπησε, κατά τη συνήθη τακτική της αποκρύπτοντας και προφυλάσσοντας τους «μεγάλους».

Κανένας δεν ανέλαβε ποτέ τις ευθύνες, ούτε λογοδότησε. Όχι μόνον κάποιοι υπεύθυνοι απ’ το αναφερθέν θέμα, αλλά και σωρό άλλων σκανδάλων, για τα οποία οι Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν πανάκριβα απ’ την οικονομική τους εξαθλίωση κι όχι μόνον το υστέρημά τους, τη σύσταση και διεξαγωγή Εξεταστικών Επιτροπών, οι οποίες όμως δεν κατέληξαν σε ενιαίο πόρισμα.

Τόσες λίστες μεγαλοκαταθετών στην Ελβετία κυκλοφόρησαν χωρίς να αξιοποιηθούν ούτε στο ελάχιστο. Αποκαλύφτηκαν τεράστια κονδύλια για μίζες ασυδοσιών, παραγγελιών άχρηστων πολεμικών εξοπλισμών, κομπίνες μεγαλογιατρών του Κολωνακίου κι άλλες καταχρήσεις δημοσίων εσόδων, χωρίς συμπέρασμα, ούτε νύξη επιστροφής. Η μεταρρύθμιση του Συντάγματος, η αναθεώρηση του Νόμου ευθύνης περί Υπουργών κι ασυλίας των Βουλευτών, η μείωση της μισθοδοσίας Βουλευτών, Δικαστών, Διοικητών Οργανισμών, χρυσοπληρωμένων υπαλλήλων της Βουλής κι ειδικών Συμβούλων, καθώς κι άλλες τρανταχτές κυβερνητικές υποσχέσεις, χάθηκαν αποτελώντας κοροϊδίες ολκής.

Υπό τις κατευθύνσεις των διορισμένων Διοικήσεών τους, οι Τράπεζες με τα εορτοδάνεια που παρείχαν αφειδώς και χωρίς προϋποθέσεις κι εξασφαλίσεις, η παραδειγματική διάθεση των δανείων και των παροχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι οι ψευδοϋποσχέσεις για οικονομική ευδοκίμηση των Κυβερνήσεων, θέριεψαν τον καταναλωτισμό, ο οποίος έγινε όραμα ζωής.

Με κάθε τρόπο οι Έλληνες ωθούνταν προς αυτή την κατεύθυνση από τους ιθύνοντες και τους υποτιθέμενους ειδήμονες, με κάθε προσιτό τρόπο. Δάνεια για διακοπές, δάνεια για Χριστούγεννα, δάνεια για Πάσχα, δάνεια για παραθέριση, δάνεια για γάμο, δάνεια για βάπτιση, δάνεια για εκδρομές, δάνεια για εσωτερικούς ή εξωτερικούς προορισμούς, δάνεια…, δάνεια…, δάνεια…

Υπάρχει ενδεχόμενο οι πολυσπουδασμένοι πολιτικοί και διοικητικοί να μην γνώριζαν την κατάληξη αυτής της τακτικής; Επειδή ακριβώς αναμφίβολα αυτοί γνώριζαν, έχουν την πρώτη ευθύνη και πρέπει ν’ αναζητηθεί διά της νόμιμης οδού. Εάν, παρά το αυτονόητο, δεν γνώριζαν, οπωσδήποτε τότε ήταν ένοχοι για λόγους βλακείας, χωρίς βέβαια να αποκλείονται ποτέ απ’ τη γνώση.

Καλλιεργείται συστηματικά ένα τσουνάμι σφοδρών επιθέσεων εναντίον της Εκκλησίας, παράλληλα με το θεόρατο κύμα του ευδαιμονισμού, ένα πνεύμα λοιδορίας απέναντι σε ό,τι υπηρέτες ξένων συμφερόντων και μετά της ελληνικής εξουσίας μαζί με την μπουζουαρζία, ξένη και ντόπια, προσπαθούν και τώρα ακόμη διακαώς να γκρεμίσουν τη σχέση των νεοελλήνων με την αστείρευτη πηγή της δύναμης, τον Χριστό.

Ένα ενδιαφέρον θέμα για μελέτη θα ήταν η παράξενη στάση των ΜΜΕ, απέναντι στον πρώην Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Άραγε αυτό οφειλόταν σε καθαρό δημοσιογραφικό «πούλημα - ενδιαφέρον» του εν λόγω προσώπου ή εκτελούσαν διατεταγμένη κι υποκριτική υπηρεσία με διατάκτες εντός κι εκτός Ελλάδας. Πάντως, η προκείμενη στάση ήταν ύποπτη και μόνον ηλίθιοι δεν καταλάβαιναν τότε ότι με αλλοπρόσαλλους χειρισμούς, ετοιμαζόταν η μεγάλη επίθεση εναντίον του απονήρευτου λαού, που είχε ψηλά το κεφάλι.

Μόνον μια μεγάλη επιπολαιότητα κι εξόφθαλμη αφέλεια θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια ακατάληπτη θέση που έδειχνε ξεκάθαρα ότι στόχος δεν ήταν ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος που σεβόταν τον Θεό. Δεν καταλάβαιναν αυτοί πως προσπαθούσαν να καταστρέψουν το καταφύγιο των ανθρώπων, την Εκκλησία, η οποία δρα σαν προστατευτική τους ομπρέλα που τους συσπειρώνει κοντά της, αποσκοπώντας να τους ξεμοναχιάσουν έτσι και να τους εξουθενώσουν και να τους διαλύσουν.

Για κατατρόπωση των εκκλησιαστικών αρχών, άλλοτε τις επαινούσαν κι άλλοτε τις κατηγορούσαν, ανάλογα με την «κατεύθυνση του αέρα» κάθε φορά, μιλώντας για μια τεράστια εκκλησιαστική περιουσία, που κατά καιρούς, οι τωρινοί πολιτικοί και το σινάφι τους, έχουν καταληστέψει. Η Εκκλησία κατά τις διάφορες στείρες οικονομικά εποχές του παρελθόντος, είχε παραχωρήσει το ποσοστό 96% της περιουσίας της προς χάρη του λαού. Έτερον εκάτερον, αν κατά την διανομή της, πήγε στις τσέπες των αδίστακτων επιτηδείων κι όχι στις φτωχές λαϊκές τάξεις, για τις οποίες προοριζόταν. Αυτό το πράγμα είναι αντικείμενο επισταμένης δημοσιογραφικής έρευνας, στην οποία παρά τις πολλές παρακλήσεις, μέχρι στιγμής δεν τόλμησε κανένας να ανταποκριθεί.

Ο τωρινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος εξέδωσε ένα διεξοδικό βιβλίο για το κομμάτι της εκκλησιαστικής περιουσίας και την τύχη του που αφορούσε την πρώτη του Μητρόπολή του Θηβών και Λεβαδείας. Αυτό αποτελεί έναυσμα για γενικότερη διερεύνηση του θέματος, με πανελλαδικά κριτήρια, αλλά δυστυχώς η συκοφαντία κρίθηκε πιο ικανή για την επιδιωκόμενη διαστρέβλωση της αλήθειας και την επίτευξη της σκοπιμότητας της «άθεης» άρχουσας τάξης που πασχίζει για να πείσει τις απλοϊκές λαϊκές μάζες. Η περαιτέρω έγκυρη εξέταση του ζητήματος αντιμετωπίστηκε από όλους διά της σιγής, γιατί η υπόθεση φαίνεται ότι «καίει».

Αυτό που διακαώς, δηλαδή τον αποχριστιανισμό της χώρας μας, που επεδίωκε, τόσο η ξένη, όσο κι η ντόπια εξουσία, σε μεγάλο βαθμό κατάφερε να το επιτύχει, αλλά αυτό και κατ’ αυτόν τον τρόπο, στέρησε το λαό από τις πνευματικές του αναζητήσεις, επιφέροντας την διαφθορά του, προκειμένου να τον αναγκάσει σε σιωπή και να προκαλέσει την τυφλή υπακοή και την δουλική υποταγή του.

Και κατάφερε σε κάποιο μέτρο, όπως έχει τονιστεί και παραπάνω, να συκοφαντήσει την Εκκλησία στα τρωτά κι ευάλωτα σημεία της, για να την τρομάξει και να στρέψει τον λαό εναντίον της, σαν τον Νέρωνα που έκαψε τη Ρώμη, για να κατηγορήσει τους Χριστιανούς ως υπαίτιους της καταστροφής, μη λογαριάζοντας την επίπτωση στο Δημόσιο.

Μόνον σε κάποια στιγμή εγρήγορσης κι ακραιφνούς νηφαλιότητας, ο λαός θα καταλάβει τα επανωτά, πολλαπλά πλήγματα που ανυποψίαστα δέχτηκε πισώπλατα και με «το γάντι» ή εξ απαλών ονύχων, παρόλο που καταβάλλουν συντονισμένες προσπάθειες να τον αποπροσανατολίσουν. Τότε μόνον θα δει το απάνθρωπο πρόσωπο των άφρονων κι ασύδοτων αυτών εκτελεστών που νέμονται και ιδιοποιούνται και καταβροχθίζουν κιόλας την εξουσία, οι οποίοι συνάμα παίζουν μεγάλο και σκληρό παιχνίδι σε βάρος του.

Η ευθύνη των ανθρώπων της εξουσίας είναι τεράστιων διαστάσεων και πέρα για πέρα εγκληματική και για την πρόκληση καθυστέρησης σε νευραλγικούς τομείς αυτού του τόπου κι ειδικά της δημόσιας ζωής. Αυτοί οι τομείς οφείλουν την υπανάπτυξή τους σε ανθρώπους της εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου βέβαια της άθλιας κατάστασης της υγείας της Παιδείας, της ασφάλειας και γενικά της διοίκησης που είναι διεφθαρμένη.

Αυτούς δεν τους πόνεσε η καταποντισμένη Πατρίδα, παρά μόνον τους ένοιαξε η διατήρηση, αλλά κι η επέκταση κιόλας της εξουσίας. Αυτοί δυστυχώς δεν έδειξαν ευαισθησία ούτε για την προαγωγή του κόμματός τους, που γι’ αυτούς αποτελεί μέσο προσωπικής ανάδειξης, επίδειξης και πλουτισμού και συγχρόνως πλατφόρμα που φέρει στην εξουσία, την οποία θέλουν να κρατούν με «νύχια και δόντια».

Το πολιτικό κόστος δεν μπορεί να ξεπερνά την οφειλομένη γενναιότητα και πρωτοπορία της εκάστοτε ηγεσίας, που στοχεύει στην εξασφάλιση της ανθρώπινης προόδου, ευημερίας κι αξιοπρεπούς ηθικής και πνευματικής επιβίωσης κι όχι μόνον της βιολογικής. Η ηγετική μας ελίτ είναι υποχρεωμένη να διασφαλίζει, ώστε να είναι ακμαίες όλες οι πτυχές της ζωής των υπηκόων, προσδιορίζοντας ένα επαρκές όριο «ευ ζήν» κι έτσι καλλιεργώντας μια εξαιρετική υστεροφημία, με την αναγραφή του ονόματος καθενός με χρυσά γράμματα στην ιστορία.

Η κυβερνητική εξουσία, παρόλο το γεγονός κατά το οποίο ευλογούν τους αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων, με τους οποίους διατηρούν φιλικές σχέσεις, ισοπέδωσε αυτόν τον τόπο, τον λαφυραγώγησε, τον λήστεψε, τον λεηλάτησε, τον έπνιξαν αφού εξήψαν τα πάθη, τον δίχασε με υποσχέσεις, μέτρα και γραμμές που παραβιάζονται κι αναιρούνται, ενώ καταπολεμούν τη συνοχή της κοινωνίας μας κι έστρεψαν τον έναν εναντίον του άλλου, είτε αυτό είναι άτομο, είτε ομάδα.

Σήμερα, μόνον ντροπή, απέχθεια κι αποστροφή συγχρόνως, μπορεί να προκαλέσει σε κάθε νοήμονα άνθρωπο, το φαινόμενο κατά το οποίο ενθυμούμαστε τη διάκριση του παρελθόντος σε μπλε, πράσινα και κόκκινα καφενεία. Όμως ο φανατισμός των ανάξιων, ανεύθυνων κι ανήθικων πολιτικών μας, δεν παύει να τα επαναφέρει στο προσκήνιο, με συχνούς καυγάδες και κομματικούς ανταγωνισμούς κι αντεκδικήσεις, με ανείπωτες εκφράσεις και χυδαιότητες, που τους καθιστούν κατώτερους των περιστάσεων, όταν μάλιστα γίνονται μέσα στο Εθνικό Κοινοβούλιο.

Οι ξένοι εκμεταλλεύονται την έλλειψη ομοψυχίας κι αυτόν τον διαξιφισμό μεταξύ κομμάτων κι αντιπαραθέσεων στον ιδεολογικό κι ιδεοληπτικό τομέα, που προσπαθούν να καταστρέψουν την γλώσσα, να αλλοιώσουν την ιστορία, να νοθεύσουν την πίστη στον Χριστό με στόχο την εξουθένωση, την εξαθλίωση, τον αφανισμό και την πλήρη υποταγή του λαού, τον οποίο θέλουν «να τραβούν απ’ το χαλινάρι», αιχμάλωτο ψεύτικων υποσχέσεων κι απατηλών ονείρων θερινής νυκτός.

Ας σημειωθεί ότι τουλάχιστον στα ελληνικά δεδομένα, καμιά εξουσία δεν είπε ποτέ την αλήθεια στον λαό κι οι τωρινοί άρχοντες, παρόλο αριστεροί που για πρώτη φορά αναρριχήθηκαν στην ανάληψη των ηνίων της, αναδείχτηκαν ίδιοι με τους προηγούμενους. Γι’ αυτό πιστεύεται ότι η λύση δεν θα έρθει από τις συνηθισμένες εξουσίες, αλλά από τον λαό, όταν πρώτα συνειδητοποιήσει τις ευθύνες του, όταν δηλαδή καταλάβει τη συμμετοχή του στο σημερινό κατάντημα, που κυρίως πλήττει τη νέα γενιά, την οποία υπονομεύσαμε.

Μακάρι να νιώσουμε ότι καμία λύση δεν είναι ανώδυνη πλέον εκεί που μας έφθασαν, αφού αποφασίσουμε να λειτουργήσουμε ενωτικά κι όχι διασπαστικά, όταν πια γονατίσει ολόκληρος κι ο καθένας γίνει αλληλέγγυος με τον άλλο. Ο λαός μας θα φθάσει στην τελική φάση της λύσης όταν αποφασίσει εθελούσια κι όχι αναγκαστικά με το να σφίξει ο κλοιός γύρω του για να σηκωθεί και πάλι σύσσωμος.