Της Ειρήνης Κατσούλα

Χαλκιάδες Άρτας... Ένα χωριό, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Άρτας, που στέκεται όρθιο και ζωντανό χάρη στην ενορία Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Φιλοθέης. Έχοντας παραστεί στη λιτή, αλλά γεμάτη μηνύματα, εκδήλωση για την κοπή της βασιλόπιτας για το νέο έτος, δράττομαι της ευκαιρίας να αναφερθώ στο πολυδιάστατο και δεούσης σημασίας έργο που επιτελεί η ενορία Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης Χαλκιάδων για να κρατηθεί ζωντανό το χωριό και να γίνει καλύτερη και ποιοτικότερη η καθημερινότητα των κατοίκων της περιοχής μέσα από δράσεις, μέσα από τη συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας. Και στο έργο αυτό συμβάλλουν κάθε φορά και με κάθε τρόπο δεκάδες κάτοικοι του χωριού, αποδεικνύοντας ότι η ζωή στα χωριά βελτιώνεται κυρίως μέσα από τις δράσεις των κατοίκων τους, κι όχι από κάποιους εξωγενείς παράγοντες.

Μπορεί οι Δήμοι και οι Περιφέρειες να υλοποιούν κάποια έργα σε αυτά (όταν βρεθούν τα κονδύλια, όταν βρεθούν οι χρηματοδοτήσεις, όταν οι προτεραιότητες το επιτρέπουν και πολλά ακόμη όταν...), όμως η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχαν οι ενεργοί πολίτες, οι ιερείς των χωριών, οι πιστοί ενορίτες, οι πολιτιστικοί σύλλογοι, που θυσιάζουν ώρες από την καθημερινότητά τους, χρήματα από το σπιτικό τους κι ενέργεια από τον ίδιο τους τον εαυτό, με μοναδικό στόχο να προσφέρουν στην τοπική κοινωνία, τότε τα χωριά μας, ως επί το πλείστον, θα είχαν ερημώσει! Και φυσικά, είναι άξιο σημασίας να αναφερθεί ότι όλοι οι προαναφερόμενοι, σύλλογοι κι ενορίες, δεν διεκδικούν την ψήφο κανενός, δεν σκέφτονται προσεκτικά τις κινήσεις τους με στόχο να κερδίσουν την εύνοια των γύρω τους και μέσω αυτής ψήφους, αλλά δρουν μέσα από την ψυχή τους, με μοναδικό στόχο να προσφέρουν μέσα από την ιδιότητά του ο καθένας ό,τι καλύτερο μπορούν στους κατοίκους των χωριών, ώστε η ζωή σε αυτά να κυλάει ομορφότερη και ποιοτικότερη.

Ορμώμενη από σεβασμό προς το πρόσωπο του πατρός Βασιλείου και της πρεσβυτέρας του και εκτιμώντας ακράδαντα το έργο τους στο χωριό μας (στους Χαλκιάδες, απ’ όπου κατάγομαι κι εγώ η ίδια), και συνάμα γνωρίζοντας την ταπεινή φύση του χαρακτήρα τους (ότι δεν επιδιώκουν σε καμία περίπτωση την προβολή και τις φωτογραφήσεις), θέλησα με αυτό το μικρό κείμενο να τους αποδώσω τον ελάχιστο φόρο τιμής που μπορώ ως κάτοικος αυτού του χωριού, διότι αν με ρωτάτε, το έργο τους, πέρα από πολυδιάστατο, είναι και σωτήριο για τα νέα παιδιά του χωριού μας!

Πριν από περίπου μια δεκαετία, δημιουργήθηκε το Πνευματικό Κέντρο του χωριού, το οποίο ήταν δωρεά της οικογένειας ενός συγχωριανού μας. Εκεί, ο παπα- Βασίλης και η πρεσβυτέρα του, Αλεξία, σε αγαστή συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, λειτουργούν το Κατηχητικό, οργανώνουν και υλοποιούν δράσεις για μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, οργανώνουν ομιλίες με θεολογικό – πνευματικό περιεχόμενο, καλούν ομιλητές όπως τον π. Βαρνάβα αλλά και άλλους αξιόλογους, που με τον πνευματικό τους λόγο γαληνεύουν τις ψυχές και τις οδηγούν στα βαθιά νοήματα της ζωής. Ομιλίες πραγματοποιούνται και για θέματα που αφορούν τους σύγχρονους γονείς, τη σύγχρονη οικογένεια κατά τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ως κοινωνία.

Η πρεσβυτέρα Αλεξία, με τη βοήθεια κι άλλων κυριών, οργανώνει και υλοποιεί θεατρικές παραστάσεις για τα παιδιά, από τα πιο μικρά του νηπιαγωγείου, μέχρι τα πιο μεγάλα παιδιά, ενώ μέσα στο Πνευματικό Κέντρο λειτουργεί και δανειστική βιβλιοθήκη. Φυσικά, δεν γίνεται να παραλείψουμε τη σημαντική προσφορά ενορίτισσας, που αφιλοκερδώς παραδίδει μαθήματα αγιογραφίας για γονείς και μαθητές μέσα στο Πνευματικό Κέντρο. Εκδρομές διοργανώνονται με προορισμό θρησκευτικά προσκυνήματα, ενώ δεν γίνεται να μην αναφέρω τη μεγάλη, μείζονος σημασίας, απήχηση που έχουν όλες οι προαναφερόμενες δράσεις στη νεολαία του χωριού! Δεκάδες παιδιά... που υπό άλλες συνθήκες θα ξόδευαν τα απογεύματα τους πάνω σε ένα μηχανάκι, σ΄ ένα χωριό χωρίς ευκαιρίες εξέλιξης για τα παιδιά, χωρίς ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουν... Σ΄ ένα χωριό, που περνά κανείς έξω από το κλειδωμένο με λουκέτο σχολείο κατά τις απογευματινές ώρες, και βλέπει μέσα παιδιά, παιδιά που δυστυχώς έχουν θεαθεί πολλές φορές να πηδούν τα κλειδωμένα κάγκελα της αυλής του σχολείου για να παίξουν λίγο μπάσκετ, λίγη μπάλα... διεκδικώντας με παράνομο τρόπο να παίξουν τί;;; Λίγη μπάλα! Παιδιά, που αν δεν υπήρχαν οι δράσεις της ενορίας και του Πολιτιστικού Συλλόγου Φιλοθέης, ίσως να έψαχναν λανθασμένες διεξόδους και να έμπλεκαν με επικίνδυνες παρέες, ίσως να κλείνονταν στον εαυτό τους “πνιγμένα” από την απαιτητική καθημερινότητα ή ίσως να ζούσαν “κολλημένα” πάνω σε ένα tablet, μια οθόνη υπολογιστή ή ένα κινητό ψάχνοντας χαρά και διασκέδαση από αγνώστους που κρύβονται αθέατοι πίσω από ένα προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παιδιά… που τώρα, ναι, περνούν ποιοτικό χρόνο συμμετέχοντας σε δράσεις και εκδηλώσεις, που τους προσφέρουν ανάσα ζωής και τους οδηγούν να ανοίξουν τα φτερά τους σε ένα Αύριο γεμάτο ελπίδα!!! Παιδιά που λατρεύουν να ρωτούν δύσκολες ερωτήσεις τους ομιλητές των εκδηλώσεων, ψάχνοντας να βρουν απαντήσεις σε ερωτήματα της ζωής! Παιδιά που έχουν αντιληφθεί την αγάπη, την ειλικρινή αγάπη που τους δίνεται απλόχερα από την ενορία και ξέρουν ότι στα δύσκολα δεν είναι μόνα, ξέρουν πού να απευθυνθούν για να ζητήσουν βοήθεια για καθοδήγηση στα προβλήματα και στις σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον τους.

Θα κλείσω αυτό το κείμενο ευχόμενη στον παπα- Βασίλη και την πρεσβυτέρα του να συνεχίσουν το αποτελεσματικό τους έργο στο χωριό μας και θα παραθέσω το εξής συμπέρασμα, ένα αναμφισβήτητο συμπέρασμα. Το μέλλον μας, λένε, βρίσκεται στα χέρια του καθενός μας, και υλοποιείται σε πράξεις μέσα από τις προθέσεις μας. Είναι λοιπόν, τόσο ενθαρρυντικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον του τόπου μας να βλέπουμε ενορίες, πολιτιστικούς συλλόγους, απλούς κατοίκους να παίρνουν το μέλλον του τόπου τους στα χέρια τους, προσφέροντας οι ίδιοι το σημαντικότερο που δύνανται να προσφέρουν: τον ίδιο τους τον εαυτό στη διάθεση του συνανθρώπου, παράγοντας θεάρεστα έργα για την τοπική κοινωνία στο σύνολό της!