Τελευταία Νέα
Αναρτήθηκε στις:28-09-22 18:04

Εκείνοι που φεύγουν - Χρήστος Αθανασάκης


Πολλοί υποστηρίζουν ότι σε αυτές τις κορυφαίες ανθρώπινες στιγμές με ναυάγιο μοιάζει η απώλεια του νέου ανθρώπου και με κατάπλου σε λιμάνι ο θάνατος του ηλικιωμένου. Όμως, δεν υπήρξε Αρτινός που δεν του προκάλεσε έκπληξη το ξαφνικό άγγελμα του θανάτου του γιατρού Χρήστου Αθανασάκη. Ενώ μεταξύ των πολλών συμπολιτών του που έτυχαν της ξεχωριστής φροντίδας του κατά την περίθαλψή τους και συνδέθηκαν ψυχικά μαζί του, ομόθυμη ήταν η αντίδρασή τους όταν στο άκουσμα της θλιβερής είδησης απορημένοι, αναρωτιόνταν: «έφυγε ο γιατρός της καρδιάς μας, Θεέ μου τι αδικία;».

Γιατί ο αείμνηστος αναχωρητής της περασμένης Τρίτης (21/09/2022) από τον προαύλιο χώρο του Αγίου Δημητρίου, ήταν: ο γλυκύς άνθρωπος, ο ευγενής από τη φύση του Αρτινός , ο νηφάλιος στο πνεύμα αλλά όρθιος στην ψυχή πατριώτης, ο ιδιαίτερα αγαπητός γιατρός, ο άξιος σεβασμού και εκτίμησης από τον συνομιλητή του για τις, εκτός των άλλων χωρίς τις φιοριτούρες της επιδειξιομανίας και την κενότητα της πολυλογίας, εκφραζόμενες απόψεις του. Γιατί ο Χρήστος Αθανασάκης σε όλη τη ζωή του έμεινε με τεταμένα τα χέρια προς το Θεό, το Σωστό και την Αλήθεια! Γιατί πιστός στον όρκο του Ιπποκράτη, διήλθε τη μακρά επαγγελματική του πορεία με υψηλό το αίσθημα ευθύνης του λειτουργήματός του, ασκώντας το με υποδειγματική συνέπεια, ιώβειο υπομονή και σπανίζουσα εργασιομανία. Γιατί, χάρη στην υψηλή επιστημονική του κατάρτιση και το ανεξάντλητο ενδιαφέρον του για τον ασθενή, κατάφερε να αναπτύξει ένα αξιακό συμπεριφοριστικό προηγούμενο για την ιατρική κοινότητα, αποτελώντας ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση για τους λειτουργούς της.

Μικρός και ανώριμος, ανάμεσα στα υπόλοιπα επτά μεγαλύτερα αδέλφια του, μας ήρθε από τo ορεινό Αστροχώρι, τον γενέθλιο τόπο του. Ώριμος, μελετημένος επιτυχημένος, σεβαστός και αγαπητός έφυγε από τη δεύτερη πατρίδα του, την Άρτα.

Όμως τον αείμνηστο φίλο Χ.Α ο Πανάγαθος τον προίκισε και με ένα ακόμη προνόμιο, ότι ο ίδιος ευτύχησε να μην υποστεί την προθανάτια δοκιμασία της ασθένειας που θα τον «τραγάνιζε» μέχρι ο θάνατος να τον πάρει μακριά μας. Γιατί ο θάνατός του μπορεί να ήταν απρόσμενος, όμως τον βρήκε όρθιο! Εξ’ άλλου ο εκλιπών ήταν η θαυμαστή ενσάρκωση της βιολογικής λεβεντιάς αυτής της πατρίδας, που είναι παλαιά, αλλά μένει πάντα νέα, που μοχθεί, αλλά δεν κουράζεται, που χαίρεται τη μάχη γιατί εκτιμά τη νίκη και που δεν φοβάται το θάνατο γιατί αγαπάει τη ζωή!

Ωστόσο, ο Χρήστος Αθανασάκης, παρά την μειλίχια και με διαρκές χαμόγελο συμπεριφοριστική του εικόνα, παρέμεινε πεισματικά πειθαρχημένος στα συμπεράσματα που η στέρεη οξυδέρκεια, η διορατικότητα και σαφήνεια του νου του προκαθόριζε. Διατήρησε ως την ύστατη πνοή του ανήσυχη επαγρύπνηση, πάνω στα ποικιλόμορφα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά ζητήματα, που τον απασχολούσαν!

Όμως στον γράφοντα θα λείψουν οι συχνές συναντήσεις τους και αξέχαστες θα του μείνουν οι, στο όρθιο, γενόμενες αναλύσεις τους επί παντός του επιστητού.

Εκεί, στον πεζόδρομο της «Σκουφά», θυμάται όταν συναντιόντουσαν, την σε μόνιμη επωδό απάντησή του στην ερώτηση που συνήθως απηύθυνε ο ένας στον άλλον, για την κατάσταση της υγείας τους: «Αντώνη, να προσέχουμε για να συνεχίσουμε ακόμα να περπατάμε φορώντας τα παπούτσια μας». Η οποία, ωστόσο, ήταν παράφραση της ευχής: «άντε εύχομαι να φύγεις με φορεμένα τα παπούτσια σου», που οι Κινέζοι κάθε πρωτοχρονιά συνηθίζουν να απευθύνουν στους συγγενείς και φίλους, με την οποία απλά υπονοούν την αποφυγή της ταλαιπωρίας που συνήθως υφίσταται ο άνθρωπος από προηγηθείσα του θανάτου του σοβαρή ασθένεια. Όταν, μάλιστα σε κάποια από τις «τόκες» μας την πρώτο-ανέφερα, έκτοτε του άρεσε να την επαναλαμβάνει σε κάθε συνάντησή μας. Όπως ακόμη θυμάμαι πόσο του άρεσε-και όπως μου είπε την καταγράφει-- η απάντηση του μεγάλου Πυθαγόρα στην ερώτηση του Λέοντα, τυράννου των Φλιασσίων, «τι είναι φιλοσοφία και κατά τι διαφέρουν οι φιλόσοφοι από τους άλλους ανθρώπους», με την οποία, σημειωτέον, ο αρχαίος σοφός όχι μόνο σκιαγραφούσε το πορτρέτο του φιλόσοφου αλλά και υπονοούσε το αναπόφευκτο τέλος του ανθρώπου. «Οι άνθρωποι μοιάζουν με δραπέτες άλλου κόσμου. Έχουν έρθει σε αυτή τη ζωή όπως οι επισκέπτες των πανηγυριών, που φθάνουν σε ξένη πόλη, είτε για να κερδίσουν δόξα και χρήμα, είτε για να ζητήσουν να μάθουν τι και πως εκεί τελείται. Αυτοί που έρχονται να θηρεύσουν γνώσεις και να αναζητήσουν την αλήθεια, είναι οι φίλοι της σοφίας, οι φιλόσοφοι», ήταν η η Πυθαγόρεια ρήση.

Όμως, με την απώλεια του Χρήστου Αθανασάκη, η σύζυγός του, τα παιδιά του, τα αδέλφια του και οι λοιποί συγγενείς, έχασαν ένα πολυαγαπημένο συγγενικό τους πρόσωπο, η Αρτινή κοινωνία απώλεσε την παρουσία μια σεμνής και εμβληματικής προσωπικότητας, που πολλά ακόμη είχε να της προσφέρει με το ήθος, την προσφορά και το παράδειγμά της. Αλλά και ο υπογράφων, στερήθηκε την παρουσία ενός στενού και ειλικρινούς φίλου. Αυτονόητα και ειλικρινή είναι τα συλλυπητήριά του στους οικείους του, αλλά και η ευχή για την εξ’ ύψους παρηγορία που θα απαλύνει τον πόνο τους.

Αντώνης Κ. Κολιάτσος



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ