Πέρα από σποραδικά γραπτά δεν υπήρχε κάτι που να αναφερόταν για αυτά τα 430 χρόνια, κατάκτησης της Άρτας από τους Τούρκους. Με ενδιέφερε πάντα αυτή η «σκοτεινή περίοδος της τουρκοκρατίας. Για την αρχαία Αμβρακία έχουν γραφτεί και γράφονται πολλά. Το ίδιο για την Μεσαιωνική Άρτα του Δεσποτάτου ενώ λιγότερες έρευνες έχουν γίνει για την πριν την εποχή του Δεσποτάτου, μπορώ να πω σχεδόν ανύπαρκτες, ενώ όλο και περισσότερα έρχονται στο φως και για την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Μια περίοδος, δεν ξέρω γιατί , σαν να μην ήθελε να την ακουμπήσει κανείς. Λες και δεν υπήρχε. Σε αυτή την περίοδο η Άρτα, ανέπτυξε την παιδεία, το εμπόριο και την οικονομία. Θα μπορούσε να θεωρηθεί και πόλη των προξενείων. Παράλληλα είχαμε τους αρματολούς και τους κλέφτες. Όλα αυτά με οδήγησαν στο να ασχοληθώ με την εποχή αυτή. Μέσα από την ιστορική έρευνα που κάνω τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα πολλά στοιχεία και πηγές που τα συγκέντρωσα και άρχισα να κάνω σκέψεις για να εκδοθεί ένα βιβλίο με αυτή την περίοδο. Μερικοί φίλοι μου με συμβούλευσαν ότι ένα βιβλίο για την τουρκοκρατία θα κάλυπτε το κενό και θα είχε απήχηση. Με υπομονή και μεθοδική δουλειά έφτασα λοιπόν στην έκδοση του βιβλίου μου.

Ο τίτλος δείχνει καθαρά την χρονική περίοδο που αναφέρεται το βιβλίο.

Οι κάτοικοι της Άρτας με την συμφωνία του Αρτινού Δημήτρη Χαϊκάλη και σουλτάνου Μουράτ Β΄ στα 1449 απέκτησαν προνόμια και η ζωή συνεχίστηκε απλά με άλλα «αφεντικά» θα λέγαμε σήμερα. Στην πόλη θα συναντούσαμε τους Βιοτέχνες, Εμπόρους, ανθρώπους γραμμάτων, γαιοκτήμονες. Στο Κάμπο οι Τιμαριούχοι Σπαχήδες χριστιανοί και Μουσουλμάνοι και η αγροτιά και στον ορεινό όγκο οι κτηνοτρόφοι. Ένας Οθωμανός βοεβόδας μια μικρή φρουρά Γενιτσάρων και αρκετοί Χριστιανοί αρματολοί έδεναν την εικόνα. Οι κοινότητες πέρα από τους πολιτειακούς νόμους του ποινικού είχαν και δικούς τους νόμους. Για τους χριστιανούς ίσχυε το Βυζαντινό δίκαιο. Και για την εξουσία το βασικό ήταν να πληρώνονται οι φόροι.

Στην Άρτα έμεναν οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Οι Τούρκοι της εξουσίας και η Μουσουλμανική Κοινότητα. Μεγάλο μέρος της Μουσουλμανικής Κοινότητας ήταν εξισλαμισμένοι και δεν γνώριζαν την Τουρκική γλώσσα. Καταγωγή είχαν από τα Δερβίζαινα, την Λευκάδα και αρκετοί ντόπιοι. Αυτοί είχαν ιδιαίτερες σχέσεις με το χριστιανικό, ελληνικό στοιχείο. Ασιάτες Μουσουλμάνοι και Εξουσία είχαν μόνο τυπικές σχέσεις. Η οθωμανική εξουσία δηλαδή ο βοεβόδας, ο δικαστής, ο φρούραρχος σίγουρα είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με τους Έλληνες άρχοντες.

Είχαμε πολλά γεγονότα. Την επανάσταση του Πούλιου Δράκου και Κώστα Μαλάμου, την κατάληψη της Άρτας το 1685 από του Βενετούς του Μοροζίνι στα 1684 αλλά αυτό που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη των Αρτινών ήταν η λεηλασία του Μανιάτη Πειρατή Λυμπεράκη Γερακάρη. Αξίζει να αναφερθεί ότι η πανούκλα που θέρισε πολλές φορές την πόλη. Σημαντική ήταν η παρουσία του Ζαχαρία Γεργανού.

Αυτό πιστεύω άρχισε τον 20ο αιώνα στα πλαίσια του μοντερνισμού για να μη θυμίζει στον κόσμο την τουρκική κατάκτηση και τα δεινά που πέρναγε ο κόσμος. Είναι όμως κρίμα γιατί χάθηκαν πολλά όμορφα κτίρια.

Από μικρός αγαπούσα την ιστορία. Πιστεύω το κληρονόμησα από τον πατέρα μου. Στη Γερμανία με ξεναγούσε σε πύργους και παλάτια, μαζί του γνώρισα την ιστορία.

Ναι αυτό αληθεύει. Ζω και εργάζομαι στο Μόναχο, αλλά τα τελευταία χρόνια με τον εκμοντερνισμό στους εργασιακούς χώρους έρχομαι 4 ή 5 μήνες στην Ελλάδα.