Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Στα «εύκολα» χρόνια του Αλή Πασά, στη Βόρειο Ήπειρο (εύκολα εκείνα, γιατί τα δύσκολα είναι σήμερα), σύμφωνα με τις ειδήσεις της επικαιρότητας και τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τα περισσότερα χωριά είχαν προσκυνήσει τον πασά της λίμνης Παμβώτιδος των Ιωαννίνων.

Λίγα ήταν εκείνα που στέκονταν αγέρωχα, μπροστά στις φοβέρες του Αλή, δεν έσκυβαν το κεφάλι, δεν πτοούνταν στο παραμικρό, δεν ενέδιδαν. Ένα απ’ αυτά τα απροσκύνητα ήταν κι η Δρόβιανη, για την οποία κάνει λόγο το εξής δημοτικό τραγούδι:

«Ένα χωριό είν’ η Δρόβιανη, φοβερέ μου Αλή πασά. Δεν προσκυνάει, βεζύρη αφέντη, Όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς σε προσκυνάνε, βεζύρη αφέντη. Κι ένα χωριό είν’ η Δρόβιανη, φοβερέ μου Αλή πασά. Δεν προσκυνάει, βεζύρη αφέντη».

Μας ήρθε αυτό το τραγούδι στον νου, βλέποντας το θλιβερό «προσκύνημα» του τελευταίου καιρού. Η Ιεραρχία για το μάθημα των θρησκευτικών κι η Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξις (Ε.Δ.Ι.Σ.) του Αγίου Όρους για το θέμα της «Συνόδου» στο Κολυμπάρι της Κρήτης, μας απογοήτευσαν, δυστυχώς βαθύτατα.

Απ’ την άλλη μεριά, στην περίπτωση του Ελληνικού χρέους, η Κυβέρνησή μας αποδέχτηκε το ρόλο τοποτηρητή της Γερμανίας, των Βρυξελλών και του Δ.Ν.Τ. της Νέας Υόρκης, που της ανατέθηκε, στα πλαίσια αφελληνισμού και ξεπουλήματος της Ελλάδας που επιχειρείται από χρόνια, με αντάλλαγμα πιθανόν αόριστες ατομικές ιδιοτελείς ρουσφετολογίες, ψηφοθηρικές υποσχέσεις διατήρησης της καρεκλοκένταυρης ιδιότητας, στην οποία είναι προσηλωμένη κι όχι στην πρόοδο του Έθνους μας, αλλά σε μια διαρκή κοροϊδία και περιπαιγμό.

Άλλωστε το δημοψήφισμα δεν είχε συνεπές αποτέλεσμα, ως διαπραγματευτικό ατού που «θα έλυνε τα χέρια» της κυβέρνησης σύμφωνα με τις εξαγγελίες της, σε περίπτωση μιας ξεκάθαρης έκβασης. Και το «ΟΧΙ» με το ποσοστό 62% χονδρικά είναι τέτοιο που αναμένονταν. Η μετατροπή της σε «ΝΑΙ» με το ίδιο ποσοστό, αποτελεί κατάφωρη της λαϊκής ετυμηγορίας κατά την αντίθετη φορά που ζημίωσε τη χώρα κι αύξησε το χρέος.

Επανερχόμενοι όμως στην Βόειο Ήπειρο, ένα χωριό της, η Δρόβιανη δεν προσκυνάει τον Αλή πασά, βεζύρη, αφέντη. Έτσι κι η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), η οποία εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειονοψηφία των μαχίμων Ελλήνων Ορθοδόξων Θεολόγων δεν προσκυνάει Γαβρόγλου, Φίλη, Τσίπρα αφέντη, ούτε τους όπισθεν αυτών Γιαγκόζογλου, Γεωργίου και Σία!

Κι αυτό είναι που τους πονάει. Όσο δεν προσκυνάει η Π.Ε.Θ., να γνωρίζουν ότι «ποιούσιν ουδέν». Κι ας θυμηθούμε από την Ιστορία: Όταν τελείωσε η ψευδοσύνοδος της Φεράρας -Φλωρεντίνας, ρώτησε ο πάπας, αν υπέγραψαν όλοι. Κι οι καρδινάλιοί του, απάντησαν ότι δεν υπέγραψεν μόνον ο Άγιος Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός». Κι απογοητευμένος λέει ο πάπας: «Εποιήσαμεν ουδέν».

Ένας ήταν (Ανθενωτικός που καταφέρονταν με πύρινους λόγους, κατά των Ενωτικών κι η σημασία που του έδινε ο πάπας επαφίονταν στην δυνατή προσωπικότητά του) ο Άγιος Μάρκος, αλλά λιοντάρι ωρυόμενο, που διέσωσε, ως όργανο του Θεού, την Ορθόδοξη πίστη μας!

Από την πληθώρα παρόμοιων παραδειγμάτων, ανά τους αιώνες, ενδεικτικών της αντίστασης της αγέρωχης Ελληνικής ψυχής, αλλά τώρα θα αναφερθούμε σε ένα σύγχρονο: Τα Σκόπια, τα έχουν αναγνωρίσει σχεδόν όλες οι χώρες της οικουμένης, με το όνομα «Μακεδονία».

Εφόσον όμως η Ελλάδα, η οποία είναι η κύρια χώρα-θεματοφύλακας της αναλλοίωτης εθνικής της ιστορίας, που θέλει μια ενιαία Ελληνική Μακεδονία, η οποία δυστυχώς έχει σήμερα διασπαστεί για συμβιβαστικούς λόγους πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, λες κι η αναμφισβήτητη Ιστορία είναι θέμα παζαριού και διακύμανσης συμφερόντων, δεν αναγνωρίζει τους ψευδο-Μακεδόνες «ποιούσιν ουδέν», κατά τα παραπάνω λόγια του πάπα.

Η Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων’ (Π.Ε.Θ.), λοιπόν, δεν προσκυνάει Αλή πασά, βεζύρη, αφέντη. Αυτή η στάση βλέπουμε ότι παρατηρείται και στο θέμα του Αγίου Όρους, κατά το οποίο, όταν οι «μεγάλοι» δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, τότε κάνουν τον σταυρό τους «οι μικροί» και γίνονται μπροστάρηδες στον αγώνα, που παίρνει παλμό, καθώς αυτό σημαίνει ότι η σθεναρή αντίσταση.

Με άλλα λόγια, πραγματοποιώντας μεταφορά από όλα τα πλαίσια στο ιστορικό πεδίο, μπορούμε να πούμε με μια αλληγορική διάθεση πως η Δρόβιανη δεν προσκυνά κι ο Αλή πασάς δεν θα περάσει, αφού πια δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ότι η νίκη είναι δική μας.

Και στο πεδίο της οικονομίας, ασφαλώς, οι «μικροί» είναι πιο μαχητικοί και πρέπει, όπως τους Έλληνες, να τους φοβούνται οι Δυτικοί-τοκογλύφοι-δανειστές, που νομίζουν κι επιπόλαια ισχυρίζονται μετά αυταρέσκειας, πως τα έχουν όλα στο χέρι τους κι η υλική δύναμή τους, τους καθιστά αυτάρκεις κι αυθαίρετους, χωρίς μάλιστα να αιτιολογούν στοιχειωδώς τις αλαζονικές κι εγωπαθείς πράξεις τους. Είναι γνωστό το γεγονός ότι από τη μερίδα των «μικρών» βγήκαν και πάντα βγαίνουν οι εθνικοί μας ήρωες, όπως οι Κολοκοτρωναίοι και Καραϊσκάκηδες.

Το θαύμα γίνεται, όταν δεν συμμερίζεται κανείς τον «πόνο» του άλλου, καθώς η βάση είναι, να μην νιώθεις τον άλλο αδερφό και να μην τον συμπονείς, όπως συμβαίνει με τη Δύση και την Ελλάδα, οπότε αφήνεται ο Θεός να προωθήσει τις υπερφυσικές Του ενέργειες.

Αυτός ο «πόνος» που θεριεύει άδικα κι αλύπητα, συγκινεί τον Θεό, ο Οποίος είναι αυτούσια η αγάπη, οπότε προβαίνει σε υπερβατικές πράξεις, θαύματα, γεμάτες αγάπη για τον αναξιοπαθούντα Έλληνα, καθώς ο Ελληνικός λαός, πέρα από την υπέρμετρη προσφορά στην Χριστιανική Ορθοδοξία, διακατέχεται από αρχοντιά, δηλαδή θυσιαστική διάθεση, όπως απέδειξε στην περίπτωση των μεταναστών, μιμούμενος την αξία του δίλεπτου της χήρας από το Ευαγγέλιο, κάνοντας φιλανθρωπία απ’ το υστέρημά του, πράγμα που έχει εξαιρετική σημασία.

Όμως στην υλόφρονη εποχή μας σπανίζει η προκειμένη αρετή, η οποία εμφανίζεται μόνον μέσα στον Ορθόδοξο κύκλο, γιατί μπήκε η φιλαυτία, η ιδιοτέλεια και το συμφέρον. Οι Έλληνες ξέρουν καλά ότι το καλό δεν χάνει το μέγεθος και την ουσία του, μόνον όταν αυτός που το κάνει, θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του, όπως ύπνο, ανάπαυση, φαγητό, νερό, ένδυμα, σκέπασμα, στέγη κλπ.

Η πράξη μας για να υπολογιστεί στα θετικά από τον Θεό, πρέπει ό,τι κάνει κανείς, να γίνεται με την καρδιά του, γιατί αλλιώς δεν αλλοιώνεται πνευματικά κι αυτό δεν κουράζει. Ποτέ να μην κοιτάμε το βόλεμα του εαυτού μας, αλλά πάντα να προσβλέπουμε στο τι αναπαύει και την άλλη μεριά. Η θυσία δίνει την ανώτερη και μεγαλύτερη χαρά, καθώς μόνον με αυτή συγγενεύουμε με τον Χριστό, γιατί Αυτός είναι όλος θυσία.

Δυστυχώς η νέα αντίληψη που επικρατεί στη Δύση, απόρροια της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Εποχής, έχει βάση την υποκειμενική αφήγηση και την σχετική αλήθεια, με υπέρβαση του εθνοκεντρισμού, ακόμη κι αυτόν που έχει μετριόφρονα και συνετό χαρακτήρα. Η οξύνους Φυλή των Ελλήνων κατάλαβε πια πως το πένθος της αμαρτίας ξεθώριασε με τη φωτοπλημμύρα του "ανεσπέρου φωτός" της πνευματικής αντίστασης, που εκδηλώθηκε με την πορεία των αξιολογήσεων. Η χλιαρότητα της αδιάφορης σκέψης πυρώνεται μπροστά στην ζεστασιά που εκπέμπει αμέριστη θερμότητα το αναστάσιμο καμίνι της αντίστασης.

Το σκοτάδι της παθητικότητας κι αντενέργειας, που οδηγούν αναπότρεπτα στον θάνατο ψυχής και σώματος, ευλογώντας «τα γένεια μας», με την παντελή έλλειψη αντίστασης, διαλύεται σαν σκιά, από την ακλόνητη πολιτική απόφαση ανόρθωσης της Ελλάδας, μέσα στις πολυδαίδαλες πτυχές ενός παλλόμενου αγώνα διαρκείας, με αναπεπταμένη και κυματίζουσα την Ελληνική Σημαία και τον Τίμιο Σταυρό στην κορυφή, επιβεβαιώνοντας τον μεσαίο, με την ώθηση των ανεπανάληπτων προγονικών μας αξιών.