Μια έντονη δυσωδία κυριαρχούσε για μέρες ολόκληρες σε πολυκατοικία στην οδό Δημητρίου στην Άρτα. Η μυρωδιά του ανθρώπινου πτώματος που βρίσκεται σε αποσύνθεση είναι χαρακτηριστική. Οι γείτονες παραπονέθηκαν έντονα και κάλεσαν την αστυνομία, αμέσως μόλις κατάλαβαν από ποιο ακριβώς διαμέρισμα προέρχεται η μυρωδιά. Επρόκειτο για διαμέρισμα του τετάρτου ορόφου, όπου έμενε μόνη της μια ηλικιωμένη γυναίκα. Η πόρτα δεν άνοιγε. Οι αστυνομικοί μπήκαν από την μπαλκονόπορτα που ήταν ανοιχτή, πηδώντας από διπλανό διαμέρισμα. Βρήκαν τη γυναίκα γυμνή πάνω στο κρεβάτι της και η σορός της βρισκόταν σε προχωρημένη σήψη. Η ταυτότητά της έλειπε. Το κινητό της βρέθηκε δίπλα της, όμως σε αυτό δεν υπήρχαν ούτε εισερχόμενες ούτε εξερχόμενες κλήσεις, η εγκληματική ενέργεια ακόμη δεν είχε αποκλειστεί. Είχαν περάσει δεκαπέντε ημέρες από το θάνατό της… Πέθανε μόνη κι έρημη στην ηλικία των 74 ετών, μέσα σε ένα διαμέρισμα που νοίκιαζε στον οδό Δημητρίου στην πόλη της Άρτας.

Η αστυνομία κάλεσε το γιο της για αναγνώριση, μα η σορός ήταν σε προχωρημένη σήψη και δεν ήταν εφικτό να αναγνωριστεί παρά μόνο με τη μέθοδο DNA. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που η σορός θα ήταν αναγνωρίσιμη, ο γιος της δεν θα μπορούσε να την αναγνωρίσει, αφού είχε να μιλήσει μαζί της οκτώ ολόκληρα χρόνια!

Το προαναφερθέν περιστατικό έλαβε χώρα πριν από δύο μήνες σε πολυκατοικία στην οδό Δημητρίου (για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω τον αριθμό για να μην αναστατωθούν οι κάτοικοι της περιοχής), όμως πριν λίγες ημέρες κατάφερα να εντοπίσω το γιο της εκλιπούσης και να επικοινωνήσω μαζί του, ώστε να μου παραχωρήσει συνέντευξη, μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη με όλες τις έγκυρες πληροφορίες για το θάνατο της μητέρας του, αλλά και με ανθρώπινα μηνύματα Συγχώρεσης και Υπευθυνότητας απέναντι στο συνάνθρωπο!

“Με κάλεσε η αστυνομία” μου δήλωσε ο γιος της “και με ενημέρωσε ότι έχει βρεθεί ένα γυναικείο πτώμα στο διαμέρισμα της μητέρας μου κι ότι πιθανολογείται ότι είναι η ίδια, γι’ αυτό θα έπρεπε να πάω για αναγνώριση. Ο αστυνομικός μου είπε να πάω σπίτι της, μα του απάντησα ότι δεν γνωρίζω πού μένει η μητέρα μου. Ο ίδιος εξεπλάγη, όμως αμέσως του εξήγησα ότι έχω να μιλήσω μαζί της οκτώ ολόκληρα χρόνια…” Στο σημείο αυτό ο ίδιος λύγισε και μου εξιστόρησε ότι η μητέρα του τον είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μικρός, μαζί με τον αδερφό του. Οι εξετάσεις που έγιναν από το νοσοκομείο στον αδερφό του έδειξαν ότι το παιδί έπασχε από νοητική υστέρηση λόγω χτυπημάτων στο κεφάλι! Τα δυο παιδιά μεγάλωσαν σε ιδρύματα, ενώ ο πατέρας τους λίγο καιρό αργότερα εξαφανίστηκε από τη ζωή τους, δεν πήγε ποτέ να τα δει. Δύο μικρά παιδιά μόνα κι αβοήθητα. Χωρίς τη μητρική αγκαλιά, χωρίς τη μητρική αγάπη που όπως ο ίδιος μου είπε, δυστυχώς δεν υπήρχε στην καρδιά της μητέρας του. “Ήθελε να κάνει τη ζωή της! Αγαπούσε την εύκολη ζωή! Ήθελε την ανεξαρτησία της κι εγώ με τον αδερφό μου ήμασταν βάρος στη ζωή της. Όταν μεγαλώσαμε με βρήκε και κάθε φορά που χρειαζόταν χρήματα, ερχόταν σε μένα. Ενώ τον αδερφό μου τον εγκατέλειψε για πάντα στην τύχη του, με τα προβλήματα υγείας του… Πριν αρκετά χρόνια, η μητέρα μου επιτέθηκε με τσεκούρι στο δεύτερο άντρα της, σκηνοθετώντας ψεύτικη ληστεία, και μπήκε φυλακή! Ήθελε να τον σκοτώσει για οικονομικούς λόγους, όμως ο άντρας της σώθηκε και η αλήθεια αποκαλύφθηκε. Όταν βγήκε, πάλι με ενοχλούσε μόνο όταν ήθελε χρήματα”.

Τον ρώτησα πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησε μαζί της και μου είπε “Πριν οκτώ χρόνια… Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου, τα εγγόνια της, με παρότρυνση της συζύγου μου την καλέσαμε να πιούμε έναν καφέ στο κέντρο της Άρτας, ώστε και η ίδια να γνωρίσει τα εγγόνια της. Η σύζυγός μου, γεμάτη καλοσύνη, της είπε “Ας αφήσουμε το παρελθόν εκεί που ανήκει. Δεν στάθηκες στα παιδιά σου, όμως τώρα έχεις την ευκαιρία να σταθείς στα εγγόνια σου ως γιαγιά! Κι εμείς είμαστε ανοιχτοί στην ιδέα να έχεις επαφές με τα εγγόνια σου και να έχετε όμορφες επαφές”. Αυτά της είπε εν ολίγοις η σύζυγός μου. Και τότε έλαβε την αποκαρδιωτική απάντηση “Εγώ επέλεξα στη ζωή να είμαι μόνη μου. Εάν ήθελα παιδιά, θα τα κρατούσα…” Από εκείνη την ημέρα, δεν της ξαναμίλησα. Μας έκανε σαφές ότι δεν επιθυμεί επαφές με την οικογένειά μου. Πριν τρία χρόνια την είδα στο δρόμο, όμως δεν μου μίλησε καν… Τόσα χρόνια σκεφτόμουν ότι όταν πεθάνει, δεν θα ήθελα καθόλου να ασχοληθώ. “Όταν πεθάνει, δεν θα πάω καν στην κηδεία της” έλεγα και ξαναέλεγα στον εαυτό μου. Όμως, όταν πληροφορήθηκα το θάνατό της, η καρδιά μου δεν το άντεξε. Ακόμη και μετά από τόσα που μου έκανε ως μάνα, δεν άντεξα κι ήθελα να σταθώ με υπευθυνότητα απέναντί της, ακόμη κι αν τώρα πια είχε φύγει από τη ζωή! Δεν ξέρω αν έκανα καλά, αλλά … μέσα μου… ανθρώπινα και χριστιανικά… επειδή πιστεύω στο Θεό, είπα ότι θα αναλάβω την κηδεία της, την ώρα που οι υπόλοιποι συγγενείς μας δεν ήθελαν. Δεν είχαμε χρήματα για την κηδεία, κι εγώ έχω τα δικά μου οικονομικά προβλήματα και δυο παιδιά, ένα σπιτικό να συντηρήσω. Αποφάσισα να δανειστώ, απευθύνθηκα και στο Δήμο, όμως τότε με ενημέρωσαν ότι ο Φίλιππος Βασιλείου με το Γραφείο Τελετών (Αγ. Σοφίας 7, Άρτα), με όλη την ευγένεια να τον διακρίνει, είχε ενημερωθεί για το περιστατικό και προσφέρθηκε ο ίδιος να αναλάβει τα έξοδα της κηδείας.