Πρώτα θέλω να ευχαριστήσω εσάς κύριε Ιντζέμπελη για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις αλλά και την εφημερίδα “Μαχητής της Άρτας” για τη φιλοξενία. Τα πρώτα μου διαβάσματα είχαν τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού και της οικογενειακής βιβλιοθήκης. Στα οχτώ μου χρόνια γνώρισα τον ποιητή Γιάννη Κουτσοχέρα όπου αργότερα έγινε ο πνευματικός μου πατέρας που με μύησε στην Ποίηση. Αργότερα με τη νονά μου διάβασα Στρατή Τσίρκα και Μένη Κουμανταρέα. Ακολούθησαν ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Βάρναλης… Με συγκινούσε πάντοτε ο λόγος που είχε μουσικότητα και εσωτερικό ρυθμό.

Το ταξίδι μου στη συγγραφή ξεκίνησε πολύ νωρίς, ως μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο ήταν μια αυτοέκδοση, το 1986, την οποία είχα τυπώσει σε τυπογραφείο για να κάνω το «βάπτισμα» της γραφής μου. Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική εμπειρία, γιατί για πρώτη φορά έβλεπα τους στίχους μου να αποκτούν υλική μορφή. Αργότερα ακολούθησαν δύο ακόμη ποιητικές συλλογές από τις εκδόσεις Εκδόσεις Γκοβόστη, που με βοήθησαν να αισθανθώ πως η σχέση μου με την ποίηση αποκτούσε πλέον συνέχεια και ουσία.

Οι πρώτες δημοσιεύσεις ήρθαν μέσα από λογοτεχνικά περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις. Θυμάμαι ακόμη τη συγκίνηση όταν είδα τυπωμένο το πρώτο μου ποίημα. Ήταν σαν να αποκτούσε φωνή κάτι που μέχρι τότε ζούσε μόνο μέσα μου. Εκείνη η πρώτη δημοσίευση λειτούργησε ως μια σιωπηλή επιβεβαίωση πως η ποίηση δεν ήταν μόνο προσωπική ανάγκη, αλλά και ένας τρόπος επικοινωνίας με τους άλλους.

Πρώτα θέλω να ευχαριστήσω τις εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ ΠΟΛΙΙΣΜΟΥ που εδρεύουν στη Θεσσαλονίκη και με αγκάλιασαν κάτω από την εκδοτική ομπρέλα τους. Το βιβλίο έχει άρωμα γυναίκας. Ξεκίνησε να γράφεται τα χρόνια της πανδημίας, του εγκλεισμού και τελείωσε τον προηγούμενο χρόνο. Δεν ήταν και λίγα τα γεγονότα που συνέβησαν και μου έδωσαν την έμπνευση να τα γράψω. Οι γυναικοκτονίες, οι πόλεμοι, η Παλαιστίνη, τα Τέμπη, αλλά και οι συγγράφισσες, οι ποιήτριες που είναι φυλακισμένες επειδή τόλμησαν να εκφραστούν ελεύθερα στα απολυταρχικά καθεστώτα. Με τη συγγραφέα και υπεύθυνη εκδόσεων Καλλιόπη Πασιά δημιουργήσαμε τις θεματικές ώστε ο αναγνώστης/η αναγνώστρια να συμμετέχει στο ποιητικό ταξίδι. Ένα βιβλίο αφιερωμένο στο Δίκτυο γυναικών συγγραφέων κατά της έμφυλης βίας “Η Φωνή της” αλλά και στο PEN GREECE για τους αγώνες τους.

Η ποίηση δεν μπορεί να αλλάξει από μόνη της τον κόσμο, μπορεί όμως να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και την ανθρώπινη ευαισθησία. Όταν ο ποιητικός λόγος αγγίζει τον πόνο, την απώλεια ή την αδικία με αλήθεια, γίνεται μια μορφή αλληλεγγύης. Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν μέσα στους στίχους κάτι από τη δική τους πληγή και αισθάνονται λιγότερο μόνοι.

Η ποίηση γεννιέται από την πιο βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία. Είναι ερωτική γιατί αναζητά διαρκώς τον άλλον, την επαφή, τη συνάντηση. Είναι συναισθηματική γιατί κουβαλά τις πιο μύχιες αγωνίες, τις απώλειες, τις επιθυμίες και τις μνήμες μας. Ακόμη και όταν μιλά για κοινωνικά ή ιστορικά γεγονότα, στο κέντρο της βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω έναν μόνο ποιητή. Ο Ρίτσος μου αρέσει για την ανθρωπιά και τη δύναμη της εικόνας του, ο Ελύτης με συγκινεί για το φως, τη λυρικότητα και τη μεταμόρφωση της ελληνικής φύσης σε εσωτερικό τοπίο. Ο Σεφέρης με αγγίζει με τη σιωπή, τη μνήμη και την υπαρξιακή του αγωνία απέναντι στην Ιστορία και τον άνθρωπο. Ο Αναγνωστάκης εκφράζει με λιτότητα και δύναμη τη διάψευση, την πολιτική ευθύνη και την αγωνία της εποχής του, ενώ ο Βάρναλης παραμένει πάντα επίκαιρος για την κοινωνική του ματιά, τη σατιρική τόλμη και τη βαθιά του ανθρωπιά.

Πιστεύω πως η ποίηση εξακολουθεί να βρίσκει τον δρόμο της, ακόμη κι αν το αναγνωστικό κοινό δεν είναι μεγάλο. Σε δύσκολες εποχές οι άνθρωποι επιστρέφουν συχνά στον ποιητικό λόγο, γιατί αναζητούν ουσία και αλήθεια. Ίσως σήμερα η ποίηση διαβάζεται με διαφορετικούς τρόπους και μέσα από νέες πλατφόρμες, αλλά δεν έχει πάψει να συγκινεί.

Παλιότερα δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί εκδοτικοί οίκοι. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο. Το διαδίκτυο έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς νέους ανθρώπους να εκφραστούν και να επικοινωνήσουν άμεσα με το κοινό τους. Αυτό είναι θετικό, γιατί η ποίηση δεν πρέπει να μένει κλεισμένη ούτε να αφορά λίγους. Οι νέες πλατφόρμες έφεραν την ποίηση πιο κοντά στους ανθρώπους και δημιούργησαν νέους τρόπους επικοινωνίας με τον λόγο. Από την άλλη πλευρά, η δημοσίευση απαιτεί αυτοκριτική, ωρίμανση και δουλειά πάνω στη γλώσσα. Η ταχύτητα της εποχής όμως δεν πρέπει να αντικαθιστά τη βαθύτερη επεξεργασία του λόγου ούτε τη διαρκή καλλιέργεια της ποιητικής φωνής.

Η έκδοση ενός βιβλίου βοηθά έναν δημιουργό να δώσει διάρκεια και υπόσταση στο έργο του. Το βιβλίο δεν είναι μόνο ένα μέσο δημοσίευσης αλλά ένας τρόπος να αποκτήσει η γραφή μνήμη, συνέχεια και ουσιαστική σχέση με τον αναγνώστη. Παράλληλα, η εκδοτική διαδικασία απαιτεί επιλογή, επιμέλεια και ευθύνη απέναντι στον λόγο, στοιχεία που συμβάλλουν στην ωρίμανση του ίδιου του δημιουργού. Ένα βιβλίο μπορεί ακόμη να ταξιδέψει στον χρόνο, να βρει νέους αναγνώστες και να δημιουργήσει έναν πιο βαθύ και διαρκή διάλογο με την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Πιστεύω πως η σχέση ποιητή και αναγνωστικού κοινού είναι βαθιά ανθρώπινη. Δεν γράφουμε μόνο για να εκφράσουμε τον εαυτό μας, αλλά και για να αγγίξουμε έναν εσωτερικό χώρο του άλλου ανθρώπου, συχνά εκείνον που δυσκολεύεται να εκφραστεί με καθημερινά λόγια. Όταν ένας αναγνώστης ή μια αναγνώστρια μου λέει ότι συγκινήθηκε, ότι αναγνώρισε μέσα σε έναν στίχο ένα δικό του βίωμα ή μια κρυφή σκέψη, αισθάνομαι ότι το ποίημα πέτυχε τον σκοπό του: να δημιουργήσει έναν σιωπηλό αλλά βαθύ δεσμό επικοινωνίας. Η πιο ουσιαστική ανταπόκριση δεν είναι απαραίτητα τα πολλά λόγια ή οι δημόσιες κριτικές, αλλά εκείνες οι προσωπικές στιγμές όπου κάποιος νιώθει ότι βρήκε τον εαυτό του μέσα σε ένα ποίημα. Εκεί, νομίζω, βρίσκεται και η αληθινή δικαίωση της ποίησης. Σας ευχαριστώ!