Αναρτήθηκε στις:03-12-21 15:06

Η πολύ δημοκρατία βλάπτει…


Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*


Κάπως έτσι οι γκεμπελίζοντες Απριλιανοί σκεφτόταν φωναχτά και πειθανάγκασαν με βία και απειλές έναν υπερήφανο λαό να σκύβει το κεφάλι και καθήλωσαν για επτά χρόνια την δημοκρατία στην χώρα που την γέννησε.

Κάπως έτσι όμως σκέφτεται νοερά και υποχθόνια και το αντίπαλο δέος όταν η άπλετη δημοκρατία δημιουργεί ευθύνες και υποχρεώσεις που δεν μπορεί να ανταποκριθεί και δεν την αντέχει.

Ο πολύ προοδευτικός έως αριστερός Αλέξης Τσίπρας κάπου το καλοκαίρι του 2015 έπαιζε με τα κουβαδάκια του και εκεί που μιζέριαζε λέει «δεν κάνω και ένα δημοψήφισμα για να περνάει η ώρα». Ένα αχρείαστο για την συγκυρία δημοψήφισμα απλά για να ψιλοεκβιάσει την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε όπως επιχείρησε τον Νοέμβρη του 2011 και ο Γαπάκιας αλλά εκείνος ταπώθηκε στο Νταβός από έναν νανίζοντα τσαρλατάνο της πολιτικής ονόματι Σαρκοζί και έκατσε κότα.

Ένα δημοψήφισμα που αποπροσανατόλισε την κοινωνία από τα πραγματικά προβλήματα που την μάστιζαν και που μετέφερε τεχνηέντως το πρόβλημα στον πολίτη που άδραξε την ευκαιρία για να εκφραστεί προκειμένου να καταργήσουμε τα μνημόνια, να ξεφύγουμε από την μέγγενη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με ένα βαρύγδουπο ΟΧΙ να γυρίσουμε στην δραχμούλα μας.

Μετέφερε ο Αλέξης τεχνηέντως όλο πρόβλημα που ο ίδιος ως ανεπαρκής διαπραγματευτής δημιούργησε στις πλάτες του λαού που φώναξε, διαφοροποιήθηκε, συγκρούστηκε, διχάστηκε και που συστρατεύθηκε δίπλα στον αδύναμο Αλέξη με ένα 71% δίνοντάς του μια τιτάνια δύναμη να τα βάλει με τους ισχυρούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένας αγώνας μούφα όμως και τζάμπα ο επαναστατικός οίστρος μιας και ο Αλέξης κοιμήθηκε Τσιπροκαμμένος, και ξύπνησε Τσιπροκομανέτσι. Ο λαός προδόθηκε για μια ακόμη φορά και η δημοκρατία λαβώθηκε ανήκεστα.

Κάπως έτσι ευτελίζουμε την δημοκρατία μας και με το ξεχείλωμα των κομματικών διαδικασιών για την εκλογή αρχηγού από τον λαό.

Τις αλλοπρόσαλλες δήθεν καινοτόμες προτάσεις του Γιωργάκη από το 2004 τις αποδεχτήκαμε με επιδερμικές ενστάσεις σχεδόν παθητικά και πρώτο το ΠΑΣΟΚ μετέφερε το πρόβλημα της εκλογής αρχηγού από το κόμμα στην ανοιχτή κάλπη για όλους τους πολίτες.

Μέχρι τότε εφαρμοζόταν πιστά οι καταστατικές διαδικασίες που διασφάλιζαν την νομιμότητα της εκλογικής διαδικασίας και την νομιμοποίηση του εκλεγόμενου στην ηγεσία της παράταξης.

Τι ποιο δημοκρατικό από ένα 4ήμερο συνέδριο ως η κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, από συμμετέχοντες συνέδρους – εκλέκτορες εκλεγμένους από τα ταμειακά εν τάξει μέλη των οργανώσεων βάσης σε αναλογία 20 προς1, και από αποφάσεις επί όλων των ιδεολογικοπολιτικών διαφορών με την πλειοψηφία που εφαρμοζόταν με θρησκευτική ευλάβεια από όλους, αλλά και την μειοψηφούσα άποψη που καταγραφόταν και ήταν απολύτως σεβαστή από όλους.

Βέβαια το ΠΑΣΟΚ εκείνων των χρόνων ευτύχησε να έχει ένα εμβληματικό, έναν αδιαμφισβήτητο, έναν ανυπέρβλητο ηγέτη τον Αντρέα Παπανδρέου σε βαθμό που ουδείς τολμούσε να σταθεί ανταγωνιστικά δίπλα του θέτοντας υποψηφιότητα,

Έτσι η δια βοής ανανέωση της θητείας του ήταν μια άκρως δημοκρατική διαδικασία που την έκαναν αδιαμφισβήτητη τα λευκά, τα άκυρα και οι αρνητικές αιρετικές ψήφοι δι’ ανατάσεως του χειρός και απόλυτα ορατή από το σώμα των 5.000 συνέδρων.

Οι αμερικανόφετρες δημοκρατικές εκδοχές της αμφιλεγόμενης αστικής δημοκρατίας ενέχουν πάντα το στοιχείο της μετάθεσης ευθυνών από τους εκλεγμένους στις πλάτες του λαού, της αποφυγής λογοδοσίας και του αποπροσανατολισμού με κάθε τρόπο από τα μεγάλα προβλήματα που δημιουργεί η σκληρή πολιτική λιτότητας και φτωχοποίησης μεγάλων κοινωνικών ομάδων.

Το 2004 ο Γιωργάκης Παπανδρέου έφτιαξε ένα σύστημα εκλογής κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, εκμεταλλευόμενος και μια θετική για αυτόν συγκυρία αδιαφορώντας για την υποβάθμιση των κομματικών δημοκρατικών διαδικασιών με τα ταμειακά εν τάξει μέλη, τις οργανώσεις βάσης που κουβάλαγαν τεράστιες ευθύνες και τον κομματικό μηχανισμό σε ρόλο κομπάρσου.

Χωρίς στοιχειώδη διασφάλιση για την αυτόνομη πορεία του κάθε υποψήφιου ώστε να προβάλει μόνο τις δικές του προτάσεις και την δική του συμβολή στο κομματικό γίγνεσθαι έκανε συμμέτοχη την κοινωνία που παρακολουθεί αποσβολωμένη σε αιχμές, προσωπικές επιθέσεις, πισώπλατα μαχαιρώματα και ξεκαθάρισμα λογαριασμών και δεν είναι λίγοι αυτοί που τσιμπάνε, ταυτίζονται, φανατίζονται και ακολουθούν τον μονόδρομο μιας διχαστικής αντιπαράθεσης χωρίς λόγο και αιτία. Γέμισε η κοινωνία μας Γαπακικούς, Βενιζελικούς, Ανδρουλακικούς, Τσιπραίους, Σαμαρικούς, Ντορικούς, και πάει λέγοντας

Η κοινωνία των πολιτών έχει τα δικά της προβλήματα επιβίωσης και ποιότητας ζωής που μέρα με την μέρα επιδεινώνονται και από τα κόμματα θα πρέπει να απαιτούν, να διεκδικούν και να προβάλουν την επίλυσή τους.

Τα κόμματα ως τα θεμελιώδη κύτταρα της δημοκρατίας σύμφωνα με το σύνταγμα καλά θα κάνουν να ανασυγκροτηθούν, να εκσυγχρονιστούν αλλά και να περιφρουρήσουν την αυτονομία τους διατηρώντας τις πόρτες ανοιχτές σε κάθε πολίτη που θέλει να συμμετάσχει και να προσφέρει στο γενικό καλό.

Καλά θα κάνουν λοιπόν οι κομματικοί ινστρούχτορες να κρατήσουν διακριτές αποστάσεις από τον πολίτη για να μπορεί αυτός όχι ως συμμέτοχος στις ευθύνες, αλλά με ανεξάρτητη σκέψη και ουδέτερη ματιά να κρίνει, να συγκρίνει και να αποδίδει τα τω καισαρος τω καίσαρι…

*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι οικονομολόγος



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ