Μόνο που υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά». Και αυτό δεν είναι άλλο από την ακρίβεια.

Γιατί μπορεί μια κυβέρνηση να ανακοινώνει μέτρα επί μέτρων, όμως η καθημερινότητα του πολίτη δεν αποτυπώνεται σε έναν κατάλογο εξαγγελιών. Αποτυπώνεται στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος, στο ενοίκιο, στα καύσιμα, στις υποχρεώσεις που συσσωρεύονται κάθε μήνα.

Και εκεί η εικόνα παραμένει δύσκολη.

Στις εξαγγελίες μπορεί κανείς να βρει φορολογικές παρεμβάσεις και ενισχύσεις για διάφορες κατηγορίες πολιτών. Αυτό που δεν άκουσε όμως με την ίδια καθαρότητα ήταν ένα συγκεκριμένο και δραστικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του κυβερνητικού πακέτου.

Διότι όταν οι τιμές έχουν εγκατασταθεί σε υψηλά επίπεδα, η ανακοίνωση ενός ακόμη επιδόματος μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Ο πολίτης δεν ζητά μόνο να του επιστραφεί ένα μέρος από αυτά που ήδη έχει χάσει. Θέλει να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς με το εισόδημά του. Το επίδομα είναι βοήθεια. Δεν είναι οικονομική πολιτική από μόνο του.

Και όταν η τσέπη του ελληνικού νοικοκυριού στενάζει, δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως μεγάλη επιτυχία ένα πακέτο που στηρίζεται κυρίως στην αναδιανομή χρημάτων, χωρίς να αντιμετωπίζει στη ρίζα τους τους παράγοντες που κρατούν ψηλά το κόστος ζωής.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κυβερνητικές παρεμβάσεις είναι χωρίς αξία. Μειώσεις φορολογικών επιβαρύνσεων και στοχευμένες ενισχύσεις μπορούν πράγματι να βελτιώσουν το διαθέσιμο εισόδημα και να δώσουν ανάσες σε οικογένειες, συνταξιούχους και εργαζόμενους.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: Φτάνει η ανάσα για να καλύψει την ασφυξία;

Εκεί θα κριθεί τελικά το αποτέλεσμα.

Γιατί ο πολίτης δεν κάνει τον λογαριασμό με βάση το πόσα εκατομμύρια ανακοινώθηκαν από ένα κυβερνητικό βήμα. Κάνει τον δικό του λογαριασμό στο τέλος του μήνα. Και αν μετά την πληρωμή ενοικίου, λογαριασμών, σούπερ μάρκετ, καυσίμων και λοιπών υποχρεώσεων δεν μένει σχεδόν τίποτα, τότε οι εξαγγελίες ακούγονται πολύ διαφορετικά.

Πίσω από τις οικονομικές εξαγγελίες υπάρχει και μια ακόμη πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Οι κάλπες πλησιάζουν.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν θα κριθεί μόνο από τους αριθμούς της οικονομίας ή από το ύψος των δημοσιονομικών επιδόσεων. Θα κριθεί και από το αν ο πολίτης αισθανθεί ότι η βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών έφτασε τελικά και στη δική του ζωή.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη κυβερνητική αγωνία.

Γιατί άλλο είναι να λες ότι η οικονομία πηγαίνει καλύτερα και άλλο να πείθεις τον πολίτη ότι ζει καλύτερα.

Η διαφορά είναι τεράστια.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να χτίσει ένα αφήγημα οικονομικής σταθερότητας και σταδιακής ενίσχυσης των εισοδημάτων. Όμως όσο η ακρίβεια παραμένει ένα από τα βασικότερα προβλήματα της καθημερινότητας, το αφήγημα αυτό θα συναντά την πραγματικότητα κάθε φορά που ο πολίτης ανοίγει το πορτοφόλι του.

Υπάρχει, τέλος, και ένα πολιτικό μάθημα που επαναλαμβάνεται διαχρονικά. Οι κυβερνητικές υποσχέσεις έχουν αξία μόνο όταν μετατρέπονται σε αποτέλεσμα.

Μέχρι τις κάλπες θα υπάρξουν πολλές ακόμη εξαγγελίες, πιθανότατα ακόμη περισσότερες παρεμβάσεις και ασφαλώς μια μεγάλη προσπάθεια να πειστεί η κοινωνία ότι η χώρα βρίσκεται σε καλύτερη πορεία.

Όμως ο πολίτης θα κάνει τη δική του αξιολόγηση.

Αν δει πραγματική αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, αποκλιμάκωση στις τιμές, ουσιαστική αντιμετώπιση του στεγαστικού και μέτρα που περιορίζουν το καθημερινό κόστος ζωής, τότε θα υπάρχει λόγος να μιλάμε για πολιτική που αποδίδει.

Αν, αντίθετα, συνεχίσει να ακούει για επιδόματα και ενισχύσεις την ώρα που το κόστος ζωής ανεβαίνει, η δυσαρέσκεια θα παραμείνει.

Και τότε η κάλπη θα είναι ο τελικός λογαριασμός.

Γιατί ο Έλληνας μπορεί να ξεχάσει μια εξαγγελία. Δύσκολα όμως ξεχνά τι πλήρωσε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, πόσο του ήρθε ο λογαριασμός και πόσα χρήματα του έμειναν στην τσέπη στο τέλος του μήνα.