Ένα καλοκαίρι από πολλές πλευρές ζοφερό τελείωσε με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Ήμουν καθ’ οδόν προς Αθήνα όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του σεβαστού Γιάννη Παπαγεωργίου (1951-2026), συνταξιούχου καθηγητή μαθηματικών. Μόλις έφτασα στο σπίτι μου, προσπαθούσα να βάλω σε τάξη σκέψεις και συναισθήματα. Το μυαλό μου αυθόρμητα ταξίδεψε στο παρελθόν…

Αρχές της δεκαετίας του 1980, μαθητής στο Γυμνάσιο Διασέλου Άρτας. Ήταν η πρώτη φορά που έφευγα από το ασφαλές και γνώριμο περιβάλλον του χωριού μου για να βρεθώ σε ένα χώρο όπου υπήρχαν πολλοί συμμαθητές από την ευρύτερη περιοχή.

Χωριατόπαιδα όλοι μας, είχαμε το άγχος για το άγνωστο, αφού δεν ξέραμε τι θα αντιμετωπίζαμε τόσο σε ό,τι αφορούσε τα μαθήματα, όσο και στο πώς θα έπρεπε να «σταθούμε» σε ένα περιβάλλον με τόσους άγνωστους συμμαθητές.

Την αμηχανία που μας διακατείχε όλους τις πρώτες μέρες διαδέχθηκε το άνοιγμα προς τα νέα πρόσωπα που θα ήταν οι συνοδοιπόροι μας στο υπέροχο ταξίδι για την κατάκτηση της γνώσης και της πολυεπίπεδης μόρφωσης του χαρακτήρα μας.

Είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς καθηγητές, οι οποίοι καθόρισαν την πορεία μου στα γράμματα, όπως και τη γενικότερη αγωγή μου.

Ένας από τους εκπαιδευτικούς που ξεχώριζε με τον δυναμικό και πληθωρικό του χαρακτήρα, ήταν ο καθηγητής μαθηματικών Γιάννης Παπαγεωργίου. Νέος (όπως όλοι οι συνάδελφοί του), διακατεχόταν από ζήλο θα έλεγα ιεραποστολικό για να μεταλαμπαδεύσει τα της επιστήμης του, αλλά και για να συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των μαθητών «επί τα βελτίω».

Άριστος επιστήμονας, έκανε εξαιρετικό μάθημα, είχε αξιοθαύμαστη μεταδοτικότητα, απίστευτη επιμονή στο να μάθουν και να προοδεύσουν ακόμη και οι πιο αδύναμοι μαθητές, προς τους οποίους έδειχνε πραγματική στοργή.

Ο Γιάννης Παπαγεωργίου, με τη στιβαρή προσωπικότητα και την ήπια αυστηρότητά του, λειτουργούσε ως πατρική φιγούρα στον χώρο του σχολείου, σε πολλές περιπτώσεις καλύπτοντας με ουσιαστικό τρόπο τα κενά που πολλοί μαθητές είχαν στη διαπαιδαγώγηση λόγω των ολιγογράμματων γονέων τους. Ειδικά στο θέμα της συμπεριφοράς των μαθητών ο αείμνηστος δεν έκανε κανένα συμβιβασμό. Αλλά ακόμα και σε στιγμές παροδικής έντασης, ο καθηγητής μας είχε έναν μοναδικό τρόπο να αποφορτίζει την ατμόσφαιρα με το μοναδικό χιούμορ του.

Κι όταν ο αείμνηστος μαθηματικός μας ύψωνε τον τόνο της φωνής μέσα στην αίθουσα, όλοι ξέραμε ότι το κάνει για το καλό μας, για να μάθουμε γράμματα. Αλλά και μαθητές τούς οποίους κάποτε επέπληττε για το ότι δεν διάβασαν ή και αδιαφορούσαν συνεχώς για τα μαθήματα, σήμερα τον θυμούνται με σεβασμό και ευγνωμοσύνη για τις συμβουλές του.

Μολονότι δεν ακολούθησα την επιστήμη του, ο πολυσέβαστος καθηγητής μου καμάρωνε για την πρόοδό μου. Κάθε φορά που συναντιόμασταν, ο ένας απολάμβανε την παρουσία του άλλου, με ουσιαστικές συζητήσεις και γόνιμο διάλογο, αφού η οπτική μας για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής είχε συγκλίνουσα πορεία.

Ο εκλιπών Γιάννης Παπαγεωργίου υπέμεινε με αξιοθαύμαστη υπακοή στο θείο θέλημα την απώλεια του λατρεμένου γιου του, του χαρισματικού Νικήτα, ο οποίος έφυγε τόσο πρόωρα. Θυμάμαι όταν τον είδα λίγες μέρες μετά τον θάνατο του παιδιού του. Τον αγκάλιασα συγκινημένος, ψελλίζοντας δυο λόγια συμπαράστασης. «Βασίλη μου, δεν μπορούσε ο Μεγαλοδύναμος να πάρει εμένα κι όχι τον Νικήτα;» αναρωτήθηκε, κι ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό του. «Τι να κάνουμε… Γενηθήτω το θέλημά Του!», συμπλήρωσε μετά από λίγο. Πίστη συγκλονιστική, γνήσια, σπανιότατη, αξιομίμητη!

Άνθρωποι σαν εσένα, καλέ μου δάσκαλε, σπανίζουν πλέον. Τα χρόνια πέρασαν, οι τότε μαθητές είμαστε μεσήλικες. Όλα πλέον έχουν ανατραπεί. Τα αυτονόητα των παλαιότερων εποχών, σήμερα φαντάζουν σαν μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Οι κάποτε διαδεδομένες αξίες θεωρούνται παλιομοδίτικες. Η έλλειψη σεβασμού, η κάθε μορφής βία, η χρησιμοθηρία, ο καιροσκοπισμός έγιναν η νέα κανονικότητα. Αυτά όμως που μας δίδαξες εσύ θα τα κρατάμε σαν πολύτιμο φυλαχτό, υποσχόμενοι να μην παρεκκλίνουμε από τον δρόμο του Καλού!

Σεβαστέ μου δάσκαλε, καλό ταξίδι στην αιωνιότητα! Να είσαι αναπαυμένος δίπλα στον γιο σου, Νικήτα! Αιωνία η μνήμη σας!


Με την προσδοκία της κοινής Ανάστασης

Ο μαθητής σου

Βασίλης Μαλισιόβας