Μέσα από μια βιωματική αφήγηση, ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε μια στεγνή ιστορική αναδρομή, αλλά καταθέτει προσωπικές σκέψεις και φιλοσοφικούς στοχασμούς γύρω από το πέρασμα του χρόνου, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.

Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι πολυεπίπεδο και δομημένο με τρόπο που να φωτίζει διαφορετικές πτυχές της τοπικής ζωής. Στο λογοτεχνικό του κομμάτι, περιλαμβάνει διηγήματα και ιστορίες που περιγράφουν οδύνες, χαρές και ανθρώπινες καταστάσεις μιας άλλης εποχής- μικρές καθημερινότητες ξεχασμένες αλλά πολύτιμες. Μάλιστα, ορισμένες από αυτές τις ιστορίες είναι γραμμένες στην καθαρεύουσα και στο πολυτονικό σύστημα, λειτουργώντας ως ένας συναισθηματικός φόρος τιμής στα σχολικά και παιδικά χρόνια του δημιουργού. Η επιλογή αυτή προσδίδει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο κείμενο, μεταφέροντας τον αναγνώστη στο κλίμα των περασμένων δεκαετιών, σ΄έναν κόσμο τόσο κοντινό κι όμως τόσο μακρινό.

Πέρα από την καθαρά αφηγηματική του διάσταση, το έργο έχει έντονο λαογραφικό και ερευνητικό χαρακτήρα. Σε ξεχωριστό τμήμα του βιβλίου παρατίθεται ένα αναλυτικό ιδιωματικό γλωσσάρι της περιοχής, το οποίο λειτουργεί ως κιβωτός για τη διάσωση της ντοπιολαλιάς και των ιδιαίτερων εκφράσεων του κάμπου που κινδυνεύουν να χαθούν. Η καταγραφή ολοκληρώνεται με ένα πλούσιο φωτογραφικό λεύκωμα, γεμάτο από παλιές φωτογραφίες, οικογενειακά κειμήλια και ενθύμια. Αυτό το οπτικό υλικό ζωντανεύει τις περιγραφές και επιτρέπει στον αναγνώστη να αντικρίσει τα πρόσωπα και τα τοπία του παρελθόντος, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη και συγκινητική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και τη χαρά της θύμησης.

Γιατί όπως λέει και μεγάλος Ισμαήλ Κανταρέ, η λογοτεχνία συνεχίζει να τρέφεται από το θάνατο και τα παράγωγά του, τη νύχτα, τον ύπνο, τα όνειρα, τις τύψεις.

Η λογοτεχνία από τις απαρχές της συνδέθηκε με τη θυσία… Καλοτάξιδο να είναι…