Το θέμα της μεταμόσχευσης οργάνων, ιδίως των νεφρών, βρίσκεται στην επικαιρότητα πολλές δεκαετίες. Από το 1994, που η νεφροπαθής αδελφή του συγγραφέα, Αγγελική, σε ηλικία πενήντα ετών, μπήκε σε πρόγραμμα αιμοκάθαρσης, άρχισε να ενδιαφέρει και τον συγγραφέα-ιατρό Περικλή Σφυρίδη. Η Αγγελική Σφυρίδη είχε πολλές παρενέργειες με την αιμοκάθαρση και αρχίσανε την έρευνα ανεύρεσης νεφρού για μεταμόσχευση. Δυστυχώς, κι αυτός από την εφηβική ηλικία ήταν μονόνεφρος και άλλος συγγενής πρώτου βαθμού, όπως όριζε ο νόμος, δεν υπήρχε. Στη λίστα αναμονής για συμβατό πτωματικό νεφρό στην Ελλάδα η Αγγελική θα έπρεπε να περιμένει, αν ήταν τυχερή, για δεκαετίες-κάτι που δεν της έδινε περιθώριο ζωής. Στραφήκανε τότε προς την Ινδία, όπου μέχρι το 1995 οι μεταμοσχεύσεις νεφρών από ζώντες δότες ήταν νόμιμη. Το 1996, όμως, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας απαγόρευσε κι εκεί τις μεταμοσχεύσεις κι έτσι ζήσανε ένα ιατρικό θρίλερ.

Τα όσα εξιστορούνται στο βιβλίο είναι απολύτως πραγματικά. Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης γιατί δεν το χαρακτήρισε ως «μαρτυρία». Αυτό οφείλεται στις συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη σχετικά με τις μεταμοσχεύσεις. Και το μόνο που έκανε ο συγγραφέας ήταν να αλλάξει τα ονόματα και να επενδύσει τη μαρτυρία με μια λογοτεχνική εσθήτα, που ούτως ή άλλως την είχε.

Η περιπέτεια της μεταμόσχευσης, που ήταν πλέον παράνομη, έγινε από τον δόκτορα Σίντι ή Κίπα και με την βοήθεια του Ινδού «Ζώη».

Η Ινδία είναι μια ζεστή και βρόμικη χώρα όπου η φτώχεια καθρεφτίζεται καθημερινά στο πρόσωπό της. Φτωχοί νεαροί Ινδοί πουλάνε το νεφρό τους για να σώσουν από την ασιτία την οικογένειά τους. Πελάτες είναι κάποιοι απελπισμένοι νεφροπαθείς, που παίζουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα. Γύρω απ’ αυτόν τον διπλό ανθρώπινο πόνο έχει στηθεί ένα ολόκληρο κύκλωμα από γιατρούς και μεσάζοντες που πλουτίζουν.

Η Αγγελική τελικά έζησε εικοσιένα χρόνια μετά την μεταμόσχευσή της τον Μάιο του 1996 στην Ινδία.