Αναρτήθηκε στις:15-01-21 11:15

Προοδευτικό ντεμαράζ…


Γράφει ο Δημήτρης Χαμπίπης*


Θέλουν να φορτσάρουν εσχάτως ο Αλέξης, ο Γιωργάκης και ορισμένοι από τους τελευταίους μοϊκανούς του πάλε ποτέ δυνατού και κραταιού ΠΑΣΟΚ αναζητώντας χώρο συνεύρεσης και συνύπαρξης, αλλά ο Κυριάκος καιροφυλαχτεί γιατί και αυτός έχει κεντρογενείς καταβολές.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την κεντροαριστερά και τον προοδευτικό κεντρογενή χώρο που θα σηματοδοτήσει τις μελλοντικές κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις.

Οι δύο κυρίαρχοι πόλοι της πολιτικής ζωής Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ πολιορκούν σαν οι μνηστήρες το λαβωμένο και πολυκερματισμένο ΚΙΝΑΛ σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να το αφομοιώσουν.

Το ΚΚΕ ως σταθερός και αταλάντευτος ιδεολογικός χώρος, προσηλωμένος στις ιδεοληψίες και τις ιδεολογικές περιχαρακώσεις παραμένει αμέτοχο σε οποιαδήποτε συζήτηση για συνεργασίες παντός τύπου.

H αριστερά ήταν πάντα μόδα και που όμως σε μια εποχή με την παγκοσμιοποιημένη φιλοσοφική θεώρηση και τις συντηρητικές πρακτικές που στην περίοδο της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησαν δεν έχει πείσει και δεν έχει αποσαφηνίσει την στρατηγική της και τις πολιτικές επιλογές και προτεραιότητες σε επίπεδο κυβερνησιμότητας.

Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο η κεντροαριστερά καλύπτει ένα κράμα πολιτικών κινήσεων από το παραδοσιακό Κομμουνιστικό κόμμα μέχρι την λεγόμενη Κεντροδεξιά.

Οι Σοσιαλιστές της Ισπανίας και της Γαλλίας, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) της Γερμανίας, οι Εργατικοί της Βρετανίας και το Δημοκρατικό κόμμα της Ιταλίας σε ελάχιστα σημεία συμφωνούν και συγκλίνουν και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαράξουν μια κοινή προοδευτική πολιτική για το μέλλον της Ευρώπης.

Υπάρχουν σαφείς διαφορές ανάμεσα στους νεοδεξιούς συντηρητικούς και στις προοδευτικές δυνάμεις αλλά η Ευρωπαϊκή κεντροαριστερά δεν καταφέρνει να προσδιορίσει και να οριοθετήσει τις διαχωριστικές γραμμές και να πείσει τους πολίτες ότι αποτελεί το αντίπαλο δέος απέναντι σε μια μονόπλευρης κατεύθυνσης και σκληρά ταξική πολιτική που η παγκοσμιοποίηση με τους γνήσιους εκπροσώπους της καταφέρνουν να επιβάλουν με κάθε τρόπο.

Τι είναι άραγε προοδευτικό και τι συντηρητικό σήμερα και ποιος είναι αυτός που θα εκπροσωπήσει με αγνές προθέσεις τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις και τις αδύναμες και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που πλήττονται βάναυσα και που βήμα-βήμα οδηγούνται στο κοινωνικό περιθώριο;

Πότε θα γίνει αυτή η συζήτηση αλλά με συγκεκριμένο περιεχόμενο και όχι όπως γίνεται σήμερα προσποιητά και με ταμπέλες, για να αποκαθάρουν από τις συντηρητικές πρακτικές δήθεν αριστερούς και να ενοχοποιούν πολιτικούς αντιπάλους ως δήθεν δεξιούς κάτι που καθιστά ακόμη ποιο γκρίζο το τοπίο;

Οι Εργατικοί της Βρετανίας κάποτε μετά από πολλά χρόνια ιδεολογικών αναζητήσεων κατάφεραν να κερδίσουν την εξουσία μόνο όταν εξέλεξαν τον Τόνυ Μπλέρ έναν αρχηγό της γενιάς των σαραντάρηδων κάνοντας πράξη την κοινωνική απαίτηση για ανανέωση και ταυτόχρονα κάνοντας στροφή προς τον μεγάλο χώρο του κέντρου, πείθοντας τον Βρετανό πολίτη ότι μπορούν να παντρέψουν την ανάπτυξη της οικονομίας σε καθεστώς ελεύθερου ανταγωνισμού με την στήριξη και τον εκσυγχρονισμό του κοινωνικού Κράτους.

Σμικρογραφία της εικόνας αυτής είναι και η Ελληνική Κεντροαριστερά.

Πρώτος ο Αντρέας Παπανδρέου δίσταζε να στηριχτεί και να κυβερνήσει με τους λεγόμενους αριστερούς του χώρου και τους κράτησε σε διακριτή απόσταση.

Το 1981 ξεκαθάρισε σε όλα τα μέτωπα ‘’Σας ευχαριστώ για τους μέχρι σήμερα αγώνες και την προσφορά σας και θα τα λέμε τακτικά. Θέλω να αλλάξω μια βαθιά συντηρητική κοινωνία αλλά με ειρηνικό τρόπο και σε βάθος χρόνου. Δεν επιλέγω τις ρίξεις, τις ανατροπές και τους ριζοσπαστισμούς που μέχρι σήμερα αποτελούσαν την βάση των ιδεολογικοπολιτικών μας αναζητήσεων’’. Μέριασαν έτσι μια σειρά από πολιτικά στελέχη και επελέγησαν και στελέχωσαν τις Κυβερνήσεις της δεκαετίας του ’80 σύσσωμη η Ένωση Κέντρου και το ΚΟΔΗΣΟ.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ως ο μεγάλος πολιτικός οργανισμός και το αντίπαλο συντηρητικό δέος αδυνατεί να οριοθετήσει τις διαχωριστικές γραμμές με την δεξιά παράταξη. Αποτελεί έναν πολυσυλλεκτικό χώρο, ένα μωσαϊκό ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες και αναφορές, που εκπροσωπούν κοινωνικές ομάδες από όλο το φάσμα της παραγωγής και της κοινωνίας, και με διαφορετικούς στόχους και επιδιώξεις.

Το Κέντρο που δεν αποτελεί έναν σαφή πολιτικό προσδιορισμό αλλά πλέον οριοθετείται ως κοινωνικός χώρος. Μια μεγάλη δεξαμενή από ανθρώπους της παραγωγής από ελεύθερους επαγγελματίες, επιχειρηματίες, αγρότες, στελέχη της δημόσιας διοίκησης αλλά και εργαζόμενους και άνεργους που αναζητούν δεσμεύσεις και καλύτερη προοπτική. Συστεγάζονται εκεί απογοητευμένοι από τις δεξιές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και που κρίνουν πάντα με σαφείς πολιτικές δεσμεύσεις και εγγυήσεις για πολιτικές που έχουν αναπτυξιακό προσανατολισμό, για στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης, για μεταρρυθμίσεις στην Κρατική Διοίκηση ώστε να υπηρετεί ισότιμα όλες τις κοινωνικές ομάδες, για πολιτικές που σέβονται το περιβάλλον και για ένα σύγχρονο κοινωνικό Κράτος.

Είναι υποκριτικές και προσποιητές οι κραυγές και οι αλαλαγμοί περί αριστεράς στροφής και προοδευτικής διακυβέρνησης ορισμένων κορεσμένων και κουρασμένων από την μακροχρόνια συμμετοχή στην εξουσία που αντί να επιλέξουν την έξοδο προκειμένου να διατηρήσουν και την ελάχιστη υστεροφημία προσπαθούν να γαντζωθούν και να διεκδικήσουν ρολάκους για να συνεχίσουν να δίνουν το παρόν αδιαφορώντας για την κοινωνία η οποία πλέον αποστρέφεται ακόμη και την εικόνα τους.

Το ζητούμενο λοιπόν σήμερα δεν είναι οι ανέξοδες συζητήσεις του Αλέξη με τον Γιωργάκη μιας και η Φώφη αλληθωρίζει προς Κυριάκο μεριά, αλλά το κατά πόσον μπορούν να πεισθούν οι μεγάλες κοινωνικές ομάδες του κεντρώου χώρου ότι μπορούν να εκπροσωπηθούν και να εκφραστούν μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές, δεσμεύσεις αλλά και ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές με την συντηρητική παράταξη.

*Ο Δημήτρης Χαμπίπης είναι οικονομολόγος



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ