Το πρώτο βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου ήταν του Απόστολου Δοξιάδη ‘’Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκολνταμπαχ’’. Στην πραγματικότητα δεν ήξερα ότι με ενδιαφέρει η λογοτεχνία, ξεκίνησα να το διαβάζω για τα μαθηματικά που θα έβρισκα μέσα σε αυτό.

Πρόσφατα βρήκα την πρώτη ιστορία που έγραψα- ήμουν στην δευτέρα δημοτικού.

Η πρώτη μου δημοσίευση ήταν και το πρώτο μου βιβλίο: μία νουβέλα με τίτλο ‘’Μονωδία’’ που εκδόθηκε από τις εκδόσεις ‘’ΔΙΑΝΟΙΑ’’το 2024. Αυτή την περίοδο μεταφράζεται στα Γαλλικά.

Γνώρισα την Χριστίνα Ανδρέου στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως και αγόρασα μερικά βιβλία από τον πάγκο των εκδόσεων. Πιάσαμε την κουβέντα και της είπα ότι γράφω και πως, ίσως, μερικά ποιήματα αξίζουν να εκδοθούν. Συμφώνησε να τους ρίξει μία ματιά και έτσι, την επόμενη μέρα φωτοτύπησα όλα τα ποιήματα που είχα γράψει και της τα πήγα μέσα σε έναν φάκελο. Δεν ήταν έτοιμα σε καμία περίπτωση τότε. Όμως είδα έναν άνθρωπο που είχε κρατήσει σημειώσεις πάνω στα γραπτά μου όταν συναντηθήκαμε ξανά στον εκδοτικό. Βρήκε καλά σημεία και την μπέρδεψαν πολλά άλλα. Δούλεψα πάνω σε αυτά που μου είπε και τελικά φτάσαμε σε αυτή τη συλλογή.

Τα τέσσερα μέρη της συλλογής έρχονται από την δομή ενός μουσικού συμφωνικού έργου: Το πρώτο μέρος διαβάζεται σχετικά γρήγορα και λίγο ως πολύ παραθέτει τα ‘’μουσικά’’ θέματα που θα ακολουθήσουν. Το δεύτερο διαβάζεται, ίσως, αργά. Είναι το πιο λυρικό μέρος. Το τρίτο είναι ένα ‘’παιγνιώδες σκέρτσο’’ όπως ονομάστηκε από τον Μπετόβεν. Το τελευταίο μέρος δεν είναι, όπως θα ήθελε ένα συμφωνικό έργο, ένας θρίαμβος, αλλά ίσως έχει μία γλυκιά αισιοδοξία. Ταυτόχρονα οι τίτλοι των μερών, είναι εμπνευσμένες από μερικές ‘’εποχές’’ της γέννησης του σύμπαντος, σύμφωνα με την θεωρία της μεγάλης έκρηξης. Προσπάθησα να φτιάξω μία ποιητική κοσμολογία, όπου στο φόντο θα τρέχει μία μουσική δομή.

Παρεμβατικό σίγουρα δεν μπορεί να γίνει, καθώς πρόκειται για γραμμένες σελίδες. Δεν βγαίνουν τα γράμματα έξω να σταματήσουν κανέναν και καμία δράση. Γράφουμε (νομίζω) κατά κύριο λόγο, διαφορετικές οπτικές.

Αποτελεί σίγουρα ένα πολύ καλό φάρμακο. Όσο για το αν δίνει νόημα όχι, δεν το πιστεύω. Στην πραγματικότητα η ίδια η ζωή είναι πολύ μεγαλύτερη από την ποίηση και εκεί βρίσκονται τα νοήματα και οι ελπίδες.

Νομίζω πως όχι, αλλά υπάρχει ένας, σχετικά μικρός, πυρήνας σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό που μπορεί να επηρεάσει και να δείξει την ομορφιά της ποίησης.

Αν ένα ποίημα είναι να διαβαστεί και να αρέσει σε κάποιον, να του κινήσει την περιέργεια και να ψάξει, ας διαβαστεί από οπουδήποτε. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός για να μιλήσω για το μέλλον της ποίησης, όμως τα μέσα, εν προκειμένω κοινωνικής δικτύωσης, δεν θα είναι ποτέ εμπόδιο στην διάδοση της ποίησης. Ίσα ίσα. Το πραγματικό εμπόδιο είναι η χρήση που κάνουμε στα εργαλεία και όχι τα εργαλεία τα ίδια: για φαντάσου να δαιμονοποιούσαμε τα μαχαίρια επειδή κάποιοι τα χρησιμοποιούν για να σκοτώσουν.

Ελπίζω απλώς, όπως νομίζω και πολλοί νέοι ποιητές που γνωρίζω, ότι θα τα διαβάσουν μερικοί άνθρωποι, θα βρουν κάτι εκεί μέσα να τους αρέσει και ίσως να τους συγκινήσει. Η έκδοση ενός βιβλίου είναι μία όμορφη δημιουργία και συνεργασία- δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο παραμόνο στο ποσοστό που του αναλογεί.