Η συλλογή αυτή αποτελεί έκφραση των δικών μου συναισθημάτων και τίποτα παραπάνω. Είναι μια εκφόρτιση στον βηματισμό της δικής μου ψυχής. Τα πρώτα κομμάτια γράφτηκαν εφηβικά μου χρόνια όταν ήμουνα φοιτητής και η συλλογή ολοκληρώθηκε το 1985.

Τα πρώτα χρόνια (φοιτητικά) γράφτηκαν αρκετά ερωτικά κομμάτια. Άλλωστε αυτή η ηλικία είναι από τη φύση της ερωτική. Κι εδώ υπερθεματίζω τον έρωτα, τον θεϊκό, τον ενστικτώδη, που ‘ρχεται έτσι ξαφνικά και μας στέλνει μια στα ουράνια μια στα τάρταρα.

Ο εφηβικός έρωτας είναι θύελλα, είναι καταιγίδα, είναι λυγμός, είναι θάνατος. Ταυτόχρονα είναι και μια πράξη ελευθερίας μια πράξη εσωτερικής απελευθέρωσης. Ο έρωτας προκαλεί πόνο. Δεν υπάρχει πιο δυνατός πόνος απ’ αυτόν του έρωτα. Πολλοί τον περιγράφουν σαν μια γλυκιά οδύνη κι άλλοι σαν λυγμό θανάτου.

Σκοπός της σειράς αυτής της δεν είναι μόνο να υμνήσει τον έρωτα των σαρκικό αλλά να μεταφέρει την αγάπη και τον έρωτα που πρέπει να έχουμε για τη ζωή. Κι όταν λέω έρωτα εννοώ τη χαρά, την αγάπη και τη θετική ενέργεια που πρέπει να έχουμε στη σχέσεις μας. Κι αυτό επισημαίνεται με μεγάλη σαφήνεια στο κομμάτι της σειράς « Έρωτας είναι η ζωή».

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφω είναι ποιήματα ή όχι. Ποσώςμε ενδιαφέρει. Πάντως, δεν μ’ αρέσει να γράφω ποιήματα ή στιχουργήματα που έχουν ρυθμό και ομοιοκαταληξία. Μου αρέσει να γράφω ελεύθερα ένα συμπυκνωμένο πεζό κείμενο και όταν χρειάζεται του δίνω μια ποιητική στόμφα χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες λέξεις ή φράσεις για να εξυψώσω το συναίσθημα που εμπεριέχει.

Όταν γράφω δεν μ’ αρέσει να απευθύνομαι σε τρίτο πρόσωπο, αλλά προτιμώ να είμαι αυτοβιογραφικός. Νομίζω πως έτσι είμαι πιο αυθεντικός.

Τα κείμενα που γράφω δεν τα ονομάζω ποιήματα, γιατί δεν ξέρω τι ακριβώς είναι ποίηση. Τα ονομάζω «ρέοντα στιχουργήματα», τουτέστιν στιχουργήματα που προέκυψαν στη ροή του χρόνου.

Νομίζω πως σ’ όλα τα κείμενά μου υπάρχει το ερωτικό, το λυρικό στοιχείο. Κι αυτό το πετυχαίνω μεταφέροντας εικόνες που έχω στο μυαλό μου ή πλάθω με την φαντασία μου προς τέρψιν δική μου και του αναγνώστη.

Νομίζω πως ήταν η παιδική μου ηλικία. Τότε που ζούσαμε μέσα στη φύση και την ξεγνοιασιά και φορτίζαμε την αθώα παιδική ψυχή μας με απίστευτες εικόνες και ανεπανάληπτα συναισθήματα. Θυμάμαι ακόμη τα Χριστούγεννα στο χωριό, όταν πηγαίναμε όλοι μαζί στην εκκλησία να περάσουμε κάτω από τη φάτνη. Θυμάμαι το Πάσχα όταν πηγαίναμε ν’ ακούσουμε τους Χαιρετισμούς. Θυμάμαι ακόμη τα πανηγύρια στην πλατεία του χωριού, με το καγκελάρι, τα κλαρίνα και τα νόστιμα ψητά.

Ευτυχώς αυτά τα έθιμα δεν έχουν πεθάνει ακόμη στα χωριά μας, γιατί οι άνθρωποι που τα «κρατούν» δεν έχουν πεθάνει ακόμη.

Η φράση «Οὐ τὸ ἐρᾶν νόσος» είναι αρχαιοελληνική ανήκει σε έναν Έλληνα σοφιστή, τον Φιλόστρατο που έζησε από το 176-246μ.Χ. και για να μην τον αδικούμε το πλήρες κείμενο έχει ως εξής: "Οὐ τὸ ἐρᾶν νόσος, ἀλλὰ τὸ μὴ ἐρᾶν• εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὁρᾶν τὸ ἐρᾶν, τυφλοὶ οἱ μὴ ἐρῶντες. Νῦν ἐγνων τον ἐρωτα… Βαρύς Θεός. Επίσης μου άρεσαν πολύ και οι φράσεις του Ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου «Omnia vincit amor» που σημαίνει πως ο έρωτας νικά (κατακτά) τα πάντα και το ρωμαϊκό ρητό του Σενέκα «Si vis amari, ama» (αν θες να σ’ αγαπούν, αγάπα).

Όπως προείπα, εκτός από τον έρωτα τον σαρκικό που αλώνει κυρίως την εφηβική μας ηλικία υπάρχουν και ένα σωρό έρωτες που ομορφαίνουν και δίνουν νόημα στη ζωή μας. Είναι ο έρωτας που μας προσφέρει απλόχερα η φύση. Είναι η αγάπη κι η θετική ενέργεια που παίρνουμε από τη γυναίκα, απ’ τα παιδιά μας απ’ τους φίλους μας. Ποιος δεν νιώθει έρωτα όταν βγαίνει το βράδυ και βλέπει το ερωτικό φεγγάρι να τον κοιτά μ’ εκείνο το πελώριο εκστατικό του μάτι;

- Έρωτας δεν είναι όταν κάποιος σου προσφέρει ένα λουλούδι;

- Έρωτας δεν είναι όταν σε συμπονούν, σε αγαπούν και σε σκέπτονται;

- Έρωτας δεν είναι όταν ακούς εκείνον τον αχό απ’ το ποτάμι που τρυπάει την ψυχή σου;

- Έρωτας δεν είναι όταν κοιτάς ένα όμορφο λουλούδι και αυτό σε μεθά με το άρωμά του;

- Έρωτας και αγάπη μαζί δεν είναι όταν κάποιος σου προσφέρει βοήθεια όταν υποφέρεις;

- Έρωτας δεν είναι όταν ανοίγεις το παράθυρό σου και ακούς τα αηδόνι να σου τραγουδά;

- Έρωτας δεν είναι όταν βλέπεις μια ωραία ύπαρξη και χωρίς να το καταλάβεις χάνεσαι στα μάτια της;

- Έρωτας παρόμοιος με λυγμό δεν είναι αυτό που νιώθεις όταν βρίσκεσαι στην κορυφή της Κωστηλάτας κι ακούς εκείνο το υπόηχο νανούρισμα της δημιουργίας σου;

Θα ΄λεγα πως όνειρο είναι η ζωή. Όνειρο ατελεύτητο

κι όσοι δεν το ζουν

δεν έχουνε ζωή.

Τι θα ‘ταν η ζωή

-χωρίς έρωτες

-χωρίς λύπες

-χωρίς έντονες συγκινήσεις;

Ίσως θα ήταν

μια ζωή αβίωτη

μια ζωή χωρίς νόημα

μια ζωή έρμαιο της κατάθλιψης

Έρωτας λοιπόν η ζωή

σ όλα τα επίπεδα

στο σπίτι

στην οικογένεια

στην κοινωνία

στη φύση.

Κι η ΟΥΣΙΑ της ζωής

είναι κι αυτή φτιαγμένη από ΕΡΩΤΑ.