Τα πρώτα μου διαβάσματα ήταν γεμάτα παραμύθια, μύθους και ιστορίες από την ελληνική μυθολογία. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με την ποίηση ήρθε μέσα από τα δημοτικά τραγούδια. Θυμάμαι, να με μαγεύει ο τρόπος, που οι λέξεις μπορούσαν να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων και νοημάτων. Αργότερα, στο σχολείο, ανακάλυψα τους μεγάλους Έλληνες ποιητές-όπως ενδεικτικά, τους Καβάφη, Βαλαωρίτη, Ελύτη, Παπαντωνίου, Παλαμά, Σεφέρη – και τότε κατάλαβα, ότι η ποίηση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από απλές λέξεις. Ήταν μια γλώσσα της ψυχής.

Ξεκίνησα πριν από 7 έτη, προσπαθώντας να αποτυπώσω στο χαρτί σκέψεις και συναισθήματα. Ήταν μια εσωτερική ανάγκη, ένας τρόπος να επικοινωνήσω με τον κόσμο και τον εαυτό μου. Η ποίηση έγινε το κύριο όχημά μου, να κατανοήσω τον κόσμο γύρω μου και να δώσω μορφή στις ανησυχίες και στις ελπίδες μου. Ήταν μια φυσική εξέλιξη της αγάπης μου για τις λέξεις.

Οι πρώτες δημοσιεύσεις ήταν ένα όνειρο, που άργησε να υλοποιηθεί, αλλά όταν έγινε, ήταν μια στιγμή βαθιάς επιβεβαίωσης. Θυμάμαι ακόμα την συγκίνηση όταν ένα ποίημά μου φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα των Ιεροψαλτών Αττικής. Ήταν ένα αργό, επίμονο ταξίδι, με πολλές απορρίψεις στην αρχή, αλλά κάθε «όχι» γινόταν κίνητρο για να συνεχίσω. Την στιγμή, που είδα το όνομά μου τυπωμένο, δίπλα στους στίχους μου, ήταν σαν να έπαιρνα το «πράσινο φως» για να συνεχίσω να βαδίζω στο μονοπάτι της ποίησης. Ήταν η απόδειξη, ότι η φωνή μου, όσο δειλή κι αν φαινόταν στην αρχή, είχε πλέον ένα χώρο ν’ ακουστεί.

Η έκδοση της συλλογής μου ήταν το επιστέγασμα μιας μακράς περιόδου εσωτερικής αναζήτησης και ωρίμανσης. Ο τίτλος δεν ήταν τυχαίος. Συμβολίζει την ανθρώπινη ύπαρξη: Όσο μοιάζουμε με τα στάχυα που, το καθένα ξεχωριστά, είναι εύθραυστο, αλλά όταν ενωθούν σ’ ένα δεμάτι, αποκτούν δύναμη, αντοχή και ένα κοινό σκοπό. Αυτή η εικόνα αντικατοπτρίζει την πίστη μου στην αλληλεγγύη, στην κοινή μοίρα και στην ομορφιά της συλλογικής ύπαρξης, παρά τις ατομικές μας διαφορές και τις αντιξοότητες. Υπήρχε μια επιτακτική ανάγκη να μοιραστώ αυτά τα βιώματα, ώστε «να μιλήσουν» και σε άλλες ψυχές. Η συνεργασία με τις εκδόσεις «Στοχαστής» προέκυψε μέσα από μια συγκυρία, που θα χαρακτήριζα ευλογημένη. Είχα ήδη κάποια ποιήματα δημοσιευμένα, και ένας άνθρωπος που εκτιμούσα πολύ, με παρότρυνε να συγκεντρώσω το υλικό μου και να το υποβάλω. Ο «Στοχαστής» ήταν ένας εκδοτικός οίκος με ιδιαίτερη ευαισθησία στην ποίηση και στις φωνές, που είχαν κάτι ουσιαστικό να πουν. Η αμοιβαία εκτίμηση και η κοινή οπτική οδήγησαν σ’ αυτή την όμορφη συνεργασία. Ήταν μια απόφαση καρδιάς και λογικής, που δικαιώθηκε πλήρως.

Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη και η πιο αγνή μορφή ύπαρξης. Είναι διαχρονικός και δεν περιορίζεται σε μια ρομαντική σχέση. Είναι η ζωτική ενέργεια, η δύναμη που μας ωθεί να δημιουργήσουμε, να εξελιχτούμε, να συνδεθούμε. Το «ανοξείδωτο γιασεμί» συμβολίζει την αιώνια, άφθαρτη ομορφιά του. Όπως το γιασεμί ανθίζει κι ευωδιάζει, έτσι και ο έρωτας φέρνει ομορφιά και άρωμα στη ζωή μας, ενώ το «ανοξείδωτο» υποδηλώνει την αντοχή του στον χρόνο και στις δοκιμασίες. Η «αστραπή» είναι εκείνη η αιφνίδια φώτιση, η αποκάλυψη της αλήθειας, η στιγμιαία αλλά παντοτινή λάμψη, που νιώθει η ψυχή, όταν βιώνει τον αυθεντικό έρωτα. Αυτός δεν είναι απλά ένα συναίσθημα, αλλά μια κατάσταση ύπαρξης. Ο έρωτας είναι διαχρονικός γιατί είναι μια πανανθρώπινη ανάγκη και εμπειρία. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κάθε πολιτισμός, έχει υμνήσει τον έρωτα σε όλες του τις μορφές. Είναι το νήμα, που συνδέει τις γενιές, η πηγή της ζωής και της συνέχειας. Χωρίς την ερωτική ορμή, η ανθρώπινη ύπαρξη θα ήταν φτωχότερη. Είναι ο λόγος που οι ποιητές, οι καλλιτέχνες, οι στοχαστές ανά τους αιώνες βρίσκουν σ’ αυτόν αστείρευτη έμπνευση.

Ναι. Η ποίηση, στην πιο αυθεντική της μορφή, λειτουργεί ως καθρέπτης και ταυτόχρονα ως όχημα αλλαγής. Ο ποιητής, με την οξεία του ματιά, παρατηρεί την δημαγωγία, την αταξία και τις κρυφές όψεις της εξουσίας. Μέσα από την συμπυκνωμένη δύναμη του λόγου, μπορεί ν’ αποκαλύψει την αλήθεια, ν’ αφυπνίσει συνειδήσεις και ν’ αμφισβητήσει το κατεστημένο. Η «αληθινή μάχη» για την οποία μιλάω στους στίχους μου δεν διεξάγεται με όπλα, αλλά με λέξεις. Είναι η μάχη ενάντια στην πλάνη, στην ψευδαίσθηση της ελευθερίας, στην καταπίεση του πνεύματος. Η ποίηση έχει τη μοναδική ικανότητα να συμπυκνώνει τον πόνο, την ελπίδα και την οργή ενός λαού, μετατρέποντας το ατομικό βίωμα σε συλλογικό αίτημα. Επομένως, η ποίηση είναι πολιτική, επειδή ανατρέπει, προβληματίζει και ωθεί τον άνθρωπο να σκεφτεί κριτικά τον κόσμο γύρω του, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Υπάρχει μια συνεχής, ποιοτική παραγωγή από σύγχρονους Έλληνες ποιητές που αξίζει την προσοχή και μπορεί ν’ αγγίξει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Διαδίκτυο και ποίηση είναι μια διπλή όψη. Το διαδίκτυο προσφέρει άμεση πρόσβαση και δημοσίευση χωρίς τα φίλτρα των εκδοτικών οίκων, επιτρέποντας σε περισσότερες φωνές ν’ ακουστούν. Αυτό απομυθοποιεί την ποίηση, την κάνει πιο προσιτή και ζωντανή, δημιουργώντας ψηφιακές κοινότητες και πλατφόρμες διαλόγου. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και σημαντικές προκλήσεις. Η έλλειψη επιμέλειας και φιλτραρίσματος οδηγεί συχνά σε μια υπερπληθώρα υλικού, όπου είναι δύσκολο να διακριθεί το ποιοτικό έργο μέσα στον όγκο. Η άμεση δημοσίευση μπορεί να ενθαρρύνει την προχειρότητα, καθώς δεν υπάρχει η διαδικασία συνεργασίας με έναν εκδότη. Επίσης, τίθενται ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων και της αξίας του έργου όταν αυτό διατίθεται ελεύθερα. Ενώ το διαδίκτυο βοηθά στην ευρεία διάδοση, η διασφάλιση της ποιότητας και η αναγνώριση του αξιόλογου παραμένουν ζητούμενα. Είναι ένα μέσο που μπορεί να βοηθήσει, αλλά απαιτεί κριτική σκέψη τόσο από τους δημιουργούς, όσο και από τους αναγνώστες.

Ναι, αλλά με μια σύγχρονη, συνδυαστική διάσταση. Η ασφάλεια προκύπτει από το κύρος και την αξιοπιστία, που προσφέρει ένας εκδοτικός οίκος. Ο εκδότης λειτουργεί ως ένα φίλτρο ποιότητας, καθώς επιμελείται, διορθώνει και διασφαλίζει τη σωστή διανομή του έργου σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες. Αυτό προσδίδει στο έργο μια μόνιμη οντότητα και αναγνώριση, που είναι δύσκολο να επιτευχθεί μόνο μέσω του χαοτικού, συχνά πρόχειρου, ψηφιακού τοπίου. Επιπλέον, το έντυπο βιβλίο λύνει πολλά ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων και κατοχύρωσης. Στη σημερινή εποχή, ο ιδανικός δρόμος είναι ένας συνδυασμός των δύο: οι νέοι ποιητές μπορούν να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για αρχική προβολή και πειραματισμό, δημιουργώντας ένα κοινό. Ωστόσο, η έκδοση μιας συλλογής από έναν αναγνωρισμένο οίκο παραμένει το βήμα που προσδίδει ουσιαστικότητα, βαρύτητα και μακροβιότητα στο έργο τους, λειτουργώντας ως σφραγίδα ποιότητας και εδραίωσης στον λογοτεχνικό χάρτη.

Καβάφης, Κρυστάλλης, Δημουλά, Λαϊνά, Βαλαωρίτης, Ελύτης, Ρίτσος, Παλαμάς, Σολωμός, Σαχτούρης, Γκάτσος, Σαπφώ, Μπάρλας, Παπατσώνης, Καρούζος, Αναγνωστάκης, Ρίλκε, Πάουντ, Ντίκινσον, Μίλος, Μπόρχες, Πόε, Κίπλινγκ.

Της Μαρίας Λαϊνά.