Ο «Περιπατητής» ξεκίνησε ως μια ανάγκη να γεννηθεί κάτι μέσα από τα ερεθίσματα που είχα και έχω από την εμπειρία μου ως υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής και την αγάπη μου για τους δρόμους της ποίησης και της πνευματικότητας. Ήταν μια επιθυμία μοιράσματος σκέψεων με τον κόσμο, πάνω σε ζητήματα της υπαρξιακής ψυχολογίας όπως η ελευθερία, η περατότητα, το νόημα της ζωής, οι σχέσεις κ.λπ. με λόγια απλά, χωρίς διδακτισμό, γιατί όλοι «πλέουμε» πάνω στο ίδιο «υπαρξιακό σκάφος».

Η έννοια της «κίνησης» παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή. Όλα κινούνται και όλα μεταβάλλονται. Στο γραφείο μια συνηθισμένη λέξη που συνηθίζω να λέω όταν πρώτο ξεκινάμε το ταξίδι της ψυχοθεραπείας είναι πως εγώ ως ψυχοθεραπευτής είμαι ο «συνοδοιπόρος», αυτός που θα έχει φροντίσει για τα απαραίτητα του ταξιδιού και που θα σε συνοδεύσει στα μονοπάτια της προσωπικής σου αυτογνωσίας. Περιπατητές λοιπόν, είμαστε τόσο εγώ, όσο και ο άλλος άνθρωπος που έρχεται στο γραφείο για κάτι που τον απασχολεί, περιπατητές στα μονοπάτια της ύπαρξης.

Η ψυχοθεραπεία είναι επιστήμη και τέχνη ταυτόχρονα. Είναι πολλές φορές μια δεύτερη ευκαιρία να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. Φυσικά, είναι κάτι που ως επί το πλείστον χρειάζεται χρόνο και προσωπική δέσμευση για να λειτουργήσει. Η ψυχοθεραπεία βέβαια έχει πολλές κατευθύνσεις και επιστημονικές προσεγγίσεις γιατί και ο άνθρωπος είναι σύνθετος και μερικές φορές χρειάζεται να ειδωθεί από διαφορετικό πρίσμα. Η υπαρξιακή - ανθρωπιστική ψυχοθεραπεία την οποία ακολουθώ είναι μια διαδικασία που δίνει βαρύτητα στην σχέση μεταξύ ψυχοθεραπευτή και θεραπευόμενου. Ο υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής προσπαθεί να κατανοήσει τον άνθρωπο που έχει απέναντι του βαθύτερα, ως το ξεχωριστό πρόσωπο που είναι, χωρίς να χρησιμοποιούνται δογματικές τεχνικές.

Η «μεθοδολογία», είναι ίδιον της εποχής μας. Μιας εποχής που οι άνθρωποι απαιτούν προκαθορισμένα και γρήγορα βήματα «λύσης» τόσο για μικρά προβλήματα όσο και για τις μεγάλες υπαρξιακές κρίσεις. Η κατανόηση και η αποδοχή είναι ίσως από τα πιο σημαντικά σημεία που χρειάζεται να σταθούμε ως ανθρώπινες υπάρξεις. Κατανόηση και αποδοχή των ορίων μας, της περιορισμένης φύσης της ζωής μας, του νοήματος που χάσαμε, της προσωπικής ελευθερίας που οικειοθελώς απεμπολήσαμε γιατί δεν την αντέχαμε. Αφού πρώτα λοιπόν αναγνωρίσουμε και αποδεχτούμε κάποιες από τις παραπάνω εκφάνσεις της ύπαρξης μας, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για αλλαγή σε ό,τι μπορεί να μην είναι λειτουργικό για εμάς πιά. Μιας αλλαγής που μπορεί να έρθει και με την ψυχοθεραπεία.

Είμαστε μέρος της φύσης. Την αποτελούμε και γι’ αυτό πολλές φορές είναι και θεραπευτική για τον άνθρωπο. Όσοι ζούμε σε πόλεις πολλές φορές την ξεχνάμε χαμένοι στην οθόνη του κινητού μας καθώς περνάμε στο απέναντι πολύβουο πεζοδρόμιο. Όμως καθώς περνάμε, εάν έχουμε κάνει την προσωπική μας δουλειά με τον εαυτό και το δικό μας υπαρξιακό ταξίδι, τότε ξαφνικά μπορεί να αρχίζουμε να διακρίνουμε στο ίδιο χιλιοπατημένο πεζοδρόμιο μια μαργαρίτα να ανθίζει ανάμεσα στην τσιμεντένια ρωγμή. Και τότε ακούς στα αυτιά σου τον στίχο του ποιητή «παράξενο, που βρίσκει το κουράγιο κι ανθίζει». Κι όμως το βρίσκει... κι όμως ανθίζει...

Πολύ σημαντική αυτή η φράση του Σάρτρ γιατί καταδεικνύει με έναν τρόπο, τον τρόπο του σύγχρονου σχετίζεσθαι. Η κόλαση είναι οι άλλοι, ναι, όταν εγώ δεν είμαι ο παράδεισος τους. Πόσες φορές δεν κλεινόμαστε και εμείς οι ίδιοι στο ατομικό μας καβούκι, περιχαρακωμένοι, περιμένοντας να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις μας στις σχέσεις μας με τους άλλους;

Με το να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε τα υπαρξιακά μας δεδομένα και περιορισμούς, όσα αναφέραμε δηλαδή και πρωτύτερα. Τότε ξεκινάει και το ταξίδι της συνειδητότητας, το οποίο καθώς προχωράει αρχίζει και αναδεικνύεται το ερώτημα του «ποιος είμαι» πέρα από τις όποιες κοινωνικές ή επαγγελματικές επιτυχίες μου. Και μετά έρχεται η διερώτηση, ζω αυθεντικά με βάση αυτό που είμαι; Νομίζω είναι μια σύνθετη πορεία όλο αυτό που δεν χρήζει μιας και μόνο απάντησης.

Η ζωή πάντα θα έχει τους δικούς της περιορισμούς, αλλά πάντοτε όμως κυλά και πολλές φορές κυλά γρήγορα, όπως τονίσατε. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς μέσα σε αυτό το διάστημα που μας δόθηκε για να πραγματώσουμε την ύπαρξη μας. Γινόμαστε κυνηγοί κάποιας μελλοντικής αόριστης ευτυχίας πασχίζοντας να έχουμε τον έλεγχο στην ζωή ή αφηνόμαστε στο να μεταποιήσουμε το εδώ και το τώρα μας σε όσο το δυνατόν συνειδητή ζωή; Άλλωστε άφημα δεν σημαίνει παραίτηση, σημαίνει συμφιλίωση.

Έχω λάβει πολύ όμορφα σχόλια μέχρι στιγμής για το βιβλίο και πολλά από αυτά αναδεικνύουν το ταίριασμα της υπαρξιακής ψυχολογίας με την πνευματικότητα και την ύπαρξη λυρισμού στα γραφόμενα μου, με την παράλληλη χρήση μιας ενδεικτικής επιστημονικής βιβλιογραφίας. Πολλοί είπαν ότι δεν συναντούν συχνά σε ελληνόγλωσσο βιβλίο ψυχολογίας κάτι παρόμοιο και μάλιστα χωρίς να περιέχει κάποιου είδους διδακτισμό. Πρόσφατα είχαμε και την πρώτη εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου στον κόσμο που είχε μεγάλη ανταπόκριση, στο τέλος μάλιστα ζήτησα προσωπικά συγγνώμη γιατί πολλοί έμειναν όρθιοι. Πολύ ωραία όλα αυτά για έναν νέο συγγραφέα βέβαια, αλλά στο τέλος αυτό που μένει νομίζω είναι η αίσθηση του μοιράσματος των κοινών μας δεδομένων, των φόβων και των προσδοκιών μας ως ανθρώπινων υπάρξεων. Αυτό είναι θεραπευτικό για όλους.