Ο Guillermo Orsi (Μπουένος Άιρες, 1946) θεωρείται από τους εξειδικευμένους κριτικούς, όπως η Cynthia Schmidt Cruz και ο Gustavo Forero, ως ένας από τους μεγαλύτερους δεξιοτέχνες του σύγχρονου νουάρ μυθιστορήματος – ο σημαντικότερος κατά πάσα πιθανότητα στον ισπανόφωνο κόσμο. Μεταξύ άλλων έχει δημοσιεύσει τα μυθιστορήματα: El Vagón de los locos (Το βαγόνι των τρελών, Βραβείο Emecé 1978), Cuerpo de Mujer (Γυναικείο σώμα), Sueños de perro (Όνειρα σκύλου, Βραβείο Umbriel de la Semana Negra, 2004), Noches de Pelayo ( Νύχτες του Πελάγιο), Nadie ama a un policía (Κανείς δεν αγαπά έναν αστυνομικό, Διεθνές Βραβείο Αστυνομικού Μυθιστορήματος Ciudad de Carmona). Με την Άγια Πόλη, (Εκδόσεις Carnivora 2019) του απονέμεται το Βραβείο Dashiel Hammett. Το 2014 κυκλοφορεί το Fantasmas del desierto (Φαντάσματα της ερήμου) μαζί με το οποίο επιστρέφει ο Gotán, ο πρωταγωνιστής του Nadie ama a un policía. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα γερμανικά και τα κινεζικά.

Η Βολιβία είναι παραδοσιακά μια χώρα πολύ φτωχή, πάνω απ’ όλα στην περιοχή των Άνδεων, επί αιώνες ο φυσικός της πλούτος λεηλατείται από το ιμπεριαλιστικό πλιάτσικο. Για μια νεαρή η οποία ζει στην πλούσια ζώνη της Βολιβίας αλλά παρ’ όλα αυτά φιλοδοξεί σε κάτι καλύτερο απ’ τη ζωή που την περιμένει στην Σάντα Κρους δε λα Σιέρα, ο ερχομός στο Μπουένος Άιρες αποτελεί το πρώτο βήμα προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό της να γίνει γνωστή στα διεθνή σαλόνια μόδας.

Προσπαθεί κυρίως να συνδεθεί με ανθρώπους τους οποίους η ίδια θεωρεί σημαντικούς, στην πραγματικότητα ωστόσο δεν είναι παρά ηγεμονίσκοι των ναρκωτικών στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες. Τύποι «βαρεμένοι» των οποίων το καθημερινό ιδίωμα είναι η βία.

Αυτό είναι κάτι το οποίο καλύτερα να το ανακαλύψει μόνος του ο αναγνώστης.

Είναι δυο γυναίκες που ζουν μόνες σε έναν κόσμο φαλλοκρατικό, πατριαρχικό, όπου κάθε γυναίκα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με ό,τι διαθέτει: ένα επάγγελμα, στην περίπτωση της Βερόνικα. Τη φιλοδοξία να βγει απ’ την αφάνεια με κάθε κόστος, στην περίπτωση της Άνα.

Ο Καρόσα είναι ένας τύπος που ξέρει να επιβιώνει κι αν κάποιος τον απειλεί, αυτός είναι ο ίδιος του ο εαυτός

Ο νόμος σε γενικές γραμμές αποτελεί κομμάτι όλου αυτού του σκηνικού. Διεφθαρμένοι δικαστές και αστυνόμοι χωρίς αρκετή δύναμη για να αλλάξουν οτιδήποτε.

Το τάνγκο είναι ένα «συναίσθημα που χορεύει», λένε οι οπαδοί του. Γεννήθηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα, στις παραγκουπόλεις, από τους απόβλητους του Μπουένος Άιρες, για να μετατραπεί κατόπιν σε χορό σαλονιού. Όμως, στο ρεπερτόριο του περιλαμβάνονται εξαιρετικά ταλαντούχοι ποιητές και συνθέτες, ενώ είναι μουσικά άρτο, μ’ έναν αρμονικό πλούτο ελάχιστα συνηθισμένο στις λαϊκές μουσικές ανά τον κόσμο.

Το Μπουένος Άιρες έγινε γνωστό ως «Παρίσι της Νότιας Αμερικής». Ένα Παρίσι που ανάμεσα στις αντιφάσεις και τις μιζέριες του περικλείει ό,τι χειρότερο μπορείς να δεις στο Νέο Δελχί ή σε οποιαδήποτε άλλη πολιτεία του αποκαλούμενου «Τρίτου Κόσμου».

Δεν προσπαθώ να γοητεύσω τον αναγνώστη, αν και σας ευχαριστώ για τα λόγια σας. Δουλεύω με τη γλώσσα, όπως και κάθε συγγραφέας. Η λέξη είναι ο πυρήνας τούτης της δουλειάς, η νότα του πενταγράμμου, και από τη θέση της στην παρτιτούρα εξαρτάται το αποτέλεσμα, ανεξάρτητα, πολλές φορές, από την ιστορία που διηγείσαι.

Δεν το γνωρίζω, μόλο που ίσως να πρόκειται για αυτόν τον διφορούμενο και ασαφή χαρακτήρα τον οποίο διαθέτει η πρωτεύουσά της, το Μπουένος Άιρες, την αλλόκοτη μίξη αρχιτεκτονικών ρυθμών, όπως και αυτό που ονομάζουμε «χωνευτήρι φυλών», κάτι δύσκολο να βρεις σε άλλες χώρες. Μετανάστες από τη μισή Ευρώπη έφτασαν στη χώρα το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, κατατρεγμένοι από πολέμους, διωγμούς και λιμούς, και έγιναν πολίτες ενός έθνους που τους άνοιξε τις πόρτες δίχως καμιά επιφύλαξη. Η Αργεντινή ήταν μια ακατοίκητη επικράτεια, μια μεγάλη έρημος, στην οποία ο ισχνός γηγενής πληθυσμός ήταν μοιρασμένος σε φυλές που ζούσαν από το κυνήγι. Η μετανάστευση, ευνοημένη από τις κυβερνήσεις της εποχής, έφερε την αγροτική εργασία και τους νεωτερισμούς μιας βιομηχανικής επανάστασης που βρισκόταν στο ευρωπαϊκό της απόγειο.

Είναι πολλοί και δε συνηθίζω να τους απαριθμώ, επειδή έτσι ενδέχεται να προκαλέσω την εχθρότητα όσων λησμονώ να αναφέρω. Σαν παράδειγμα, από τους νέους: Νικολάς Φεράρο και Λεονάρδο Ογιόλα. Από τους μεγαλύτερους: Μιγκέλ Μολφίνο Τζιανέτι, Ραούλ Αρχεμί, Εδουάρδο Γκόλντμαν. Ωστόσο, επιμένω, είναι πολλοί περισσότεροι, το λογοτεχνικό ταλέντο, ευτυχώς, αφθονεί στην Αργεντινή.

Έκπληκτος, κατ’ αρχάς, και ευγνώμων στους εκδότες που με το μυθιστόρημά μου ρισκάρουν πολλά. Ελπίζω να μην τους απογοήτευσα.

Να διαβάσουν το μυθιστόρημά μου, αν τους δοθεί η δυνατότητα. Θα ανακαλύψουν ένα Μπουένος Άιρες σκοτεινό, βίαιο αλλά τόσο ακαταμάχητο όσο και αυτό που επιδεικνύουν οι τουριστικοί οδηγοί.