Ένας άντρας ξενυχτά σε ένα μπαρ. Τον λένε Άρι και είναι σκηνοθέτης. Συνομιλεί με έναν φίλο του που του εξομολογείται πως κάθε βράδυ στον ύπνο του τον κυνηγούν 26 σκυλιά. Κάθε βράδυ ο ίδιος αριθμός. Συμπεραίνουν πως αυτό θα έχει να κάνει και με τη θητεία των δύο ανδρών στον Ισραηλινό στρατό στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου στις αρχές της δεκαετίας του '80. Μόνο που ο Άρι δεν έχει την παραμικρή θύμηση από τον πόλεμο στον οποίο ήταν κι αυτός παρών. Ψάχνει λοιπόν τους ανθρώπους από το παρελθόν του, εννιά γνωστούς και φίλους, τους ζητά να αφηγηθούν κι αυτοί τις εμπειρίες τους και ψάχνει την αλήθεια για αυτό το κομμάτι του εαυτού του που ο ίδιος ακούσια διέγραψε. Και σιγά σιγά, εικόνες άλλοτε ρεαλιστικές και άλλοτε σουρεαλιστικές διαγράφονται με τα μάτια της φαντασίας του... Ή μήπως με αυτά της μνήμης του;

Πρόκειται για μια πολύ προσωπική, όσο και πολιτική, animated ταινία του σκηνοθέτη Άρι Φόλμαν, που θέλησε να αφηγηθεί την ιστορία του και τις αναμνήσεις του από την συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού στο Λίβανο τη δεκαετία του '80, όπως ακριβώς αυτές καταγράφονται στην μνήμη, σαν σκίτσα, σαν ακανόνιστες εικόνες, με τον ίδιο σουρεαλισμό που χαρακτηρίζει και τον πόλεμο.

Πολύ αληθινό και την ίδια στιγμή αρκετά τολμηρό ώστε να καταργεί τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και animation, το «Βαλς με τον Μπασίρ» υπήρξε ένας αδιαμφισβήτητος θρίαμβος καθώς κατάφερε να μην είναι ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο, αλλά και ένα ντοκιμαντέρ για τη λειτουργία της ανθρώπινης πραγματικότητας και της συλλογικής μνήμης. Ο πόλεμος έξω, στο πεδίο της μάχης, μετατοπίζεται στο πεδίο της μνήμης, με βασικό αντίπαλο τη συνείδηση, την ενοχή, τη συνενοχή. Λιγότερο αιματηρός, αλλά και πάλι, έντονος και αμείλικτος.

Η ταινία έκανε παγκοσμίως διάσημο τον Φόλμαν, κερδίζοντας Χρυσή Σφαίρα, ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα και για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ ανάμεσα σε πληθώρα άλλων διακρίσεων κέρδισε το Βραβείo της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ κατορθώνοντας να θεωρείται σήμερα «κλασσική» στο είδος της.