Η Patricia Falvey γεννήθηκε στο Νιούρι της Βόρειας Ιρλανδίας• μεγάλωσε εκεί και στην Αγγλία. Σε ηλικία είκοσι ετών µετανάστευσε στις ΗΠΑ. Έχοντας πολλούς συγγενείς στην Ιρλανδία και την Αγγλία, άντλησε την έµπνευση και το υλικό για το βιβλίο της Τα κορίτσια του Ένισμορ (μτφρ. Στέλλα Πεκιαρίδη, Ελληνικά Γράμματα 2018) από τις διηγήσεις τους και τη ζωή τους.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ιρλανδία, θέλησα λοιπόν να μοιραστώ με τους αναγνώστες –ιδιαίτερα τους αναγνώστες μου στο εξωτερικό– την αγάπη και το πάθος μου γι’ αυτή τη χώρα και την ιστορία της.

Η Ιρλανδία επιθυμούσε ν’ ανεξαρτητοποιηθεί από την Αγγλία και ν’ αποκτήσει δική της κυβέρνηση. Το 1916 η Εξέγερση του Πάσχα ήταν ανεπιτυχής, κι όμως, το 1919, οδήγησε στον ιρλανδικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, μετά τη λήξη του οποίου, το 1922, ανεξαρτητοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Ιρλανδίας.

Βιώνουν κοινές εμπειρίες στην παιδική τους ηλικία κι αυτό τις δένει. Η Βικτόρια είναι ευγενική και γενναιόδωρη κι αντιμετωπίζει τη Ρόζι ως ίση. Δεν είναι λίγες οι φορές που την προστατεύει αντιμετωπίζοντας την οργή της αριστοκρατικής οικογένειάς της, με αποτέλεσμα η Ρόζι να νιώσει λιγότερο εχθρικά απέναντί της και ν’ αρχίσει να την εμπιστεύεται. Μεγαλώνουν μαζί, μοιράζονται μυστικά και πιστεύουν ότι θα μείνουν φίλες για πάντα. Ακόμα κι όταν χωρίζονται και οι ζωές τους είναι πλέον διαφορετικές, η μία λείπει στην άλλη. Το δέσιμο της παιδικής ηλικίας μετουσιώνεται σε μια ιδιαίτερη αγάπη και, παρόλο που καβγαδίζουν συχνά, βαθιά μέσα τους ξέρουν ότι καμία δεν θέλει το κακό της άλλης.

Ναι. Οι αριστοκρατικές οικογένειες συχνά δέχονταν άλλα παιδιά για να κάνουν συντροφιά με τα δικά τους, ποτέ όμως δεν τα θεωρούσαν μέλη της οικογένειας.

Όταν τα κορίτσια γίνονται 18 ετών, η Βικτόρια κάνει την είσοδό της στην κοινωνία των πλουσίων, ενώ η Ρόζι επιστρέφει στη ζωή της ως κόρη αγρότη. Οι πορείες των κοριτσιών ήταν αντίθετες κι αυτό δεν μπορούσε ν’ αλλάξει. Η Βικτόρια ήταν ενθουσιασμένη για το μέλλον της, ενώ η Ρόζι ένιωσε ότι η Βικτόρια την πρόδωσε.

Ναι, αλλά όχι έτσι όπως περίμεναν. Η Ρόζι ερωτεύεται τον Βαλεντάιν, αδελφό της Βικτόρια, στρέφεται όμως εναντίον του όταν τον διώχνουν από το Ένισμορ. Στη συνέχεια ερωτεύεται έναν γιατρό που πολεμά στην εξέγερση, όμως η αιώνια αγάπη της παραμένει ο Βαλεντάιν. Η Βικτόρια θεωρείται ότι θα παντρευτεί κάποιον πλούσιο, εκείνη όμως αγνοεί την οικογένειά της και ερωτεύεται τον Μπρένταν, υπηρέτη στο Ένισμορ, που πολεμά κι εκείνος στην εξέγερση.

Οι αριστοκράτες ήταν κυρίως Νορμανδοί και Άγγλοι που πήραν στα χέρια τους τα εδάφη των Ιρλανδών όταν κατέκτησαν τη χώρα το 1100 – και δεν σταμάτησαν για 800 χρόνια. Οι κατακτητές θέσπισαν νόμους που δεν επέτρεπαν στους γηγενείς να έχουν γη, να μορφώνουν τα παιδιά τους ή να εμπορεύονται αγαθά, με αποτέλεσμα πολλοί Ιρλανδοί να ζουν μέσα στη φτώχεια. Η κατάσταση χειροτέρεψε το 1845, εποχή της Μεγάλης Πείνας στην Ιρλανδία.

Όλη η περιοχή τούς θυμίζει τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια που πέρασαν εκεί. Έπαιζαν στα γύρω χωράφια, έλεγαν μυστικά στον κήπο, η Ρόζι έμαθε στη Βικτόρια να κολυμπάει στη λίμνη, εκεί δίδαξε και η Βικτόρια γαλλικά στη Ρόζι. Ήταν μια όμορφη και γαλήνια περιοχή, γεμάτη χαρούμενες αναμνήσεις μιας περιόδου αθωότητας.

Ναι, νομίζω ότι υπάρχει. Οι περισσότεροι συγγραφείς θέλουν να καταπιάνονται με θέματα όπως η φιλία, η εντιμότητα και η υποχρέωση, γιατί αυτά ακριβώς απασχολούν και τους αναγνώστες τους στην πραγματική ζωή.

Σας ευχαριστώ πολύ. Ο χαρακτήρας της Ρόζι βασίστηκε σε μια νεαρή ξαδέλφη μου, η οποία ζούσε σ’ ένα αγρόκτημα κοντά σε μια μεγάλη έπαυλη που θύμιζε το Ένισμορ και όπου εργαζόταν ως υπηρέτρια στη διάρκεια των σχολικών διακοπών. Η Βικτόρια ήταν προϊόν της φαντασίας μου. Αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να συμβεί αν η Ρόζι είχε συναντήσει ένα κορίτσι σαν τη Βικτόρια και πήγαινε να ζήσει στο Ένισμορ. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιστορία της φιλίας τους, την οποία και χρησιμοποίησα ως βάση για το μυθιστόρημα. Έπειτα, φαντάστηκα τον τρόπο με τον οποίο αυτή η φιλία θα δοκιμαζόταν στον χρόνο και αν μπορούσε να μείνει σταθερή ή να χαθεί. Στη συνέχεια, έφερα τις δύο ηρωίδες αντιμέτωπες με πολλές προκλήσεις και περιέγραψα τις αντιδράσεις τους. Όταν γράφω ένα μυθιστόρημα, θέλω οι ήρωές μου να ζουν πραγματικά ιστορικά γεγονότα και πραγματικές πολιτισμικές μεταβάσεις. Τοποθέτησα σκόπιμα αυτό το μυθιστόρημα στην περίοδο της Εξέγερσης του Πάσχα και τις απαρχές της παρακμής της ιρλανδικής αριστοκρατίας. Τα γεγονότα αυτά μού έδωσαν πολλές δυνατότητες να αναδείξω την πορεία των κοριτσιών μπροστά στις διαμάχες τις οποίες βιώνουν. Για παράδειγμα, η Βικτόρια βρίσκει τη δύναμη ν’ απαρνηθεί τον παλιό τρόπο ζωής της, ενώ η Ρόζι βρίσκει τη δύναμη να παλέψει για την ιρλανδική ανεξαρτησία. Αγάπησα εξίσου τα κορίτσια, ήθελα ευτυχισμένο τέλος και για τις δύο και με αυτό το σκεπτικό ανέπτυξα την πλοκή του βιβλίου. Κάτι που με διασκεδάζει πολύ στο γράψιμο είναι ότι μερικές φορές στην ιστορία συμβαίνουν πράγματα τα οποία δεν είχε προσχεδιάσει ο συγγραφέας. Λόγου χάρη, υπάρχουν φορές όπου ο ήρωας συμπεριφέρεται με απρόβλεπτο τρόπο και άλλες όπου ένας καινούργιος ήρωας εμφανίζεται χωρίς καμία προειδοποίηση.

Η Ιρλανδία αποτελούνταν από 32 χώρες. Μετά τον Ιρλανδικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, 26 από αυτές ενοποιήθηκαν ως Δημοκρατία της Ιρλανδίας και απέκτησαν ανεξάρτητη κυβέρνηση. Οι υπόλοιπες 6 ενοποιήθηκαν ως Βόρεια Ιρλανδία και παρέμειναν κάτω από τη βρετανική κυριαρχία. Αυτή η περιοχή θεωρείται ακόμα κομμάτι του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτός ο διαχωρισμός της Ιρλανδίας ήταν μέρος της συνθήκης ειρήνης που υπογράφηκε ανάμεσα στην Ιρλανδία και την Αγγλία και έληξε τον Ιρλανδικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας.

Το πρώτο πράγμα που λένε οι Ιρλανδοί για την Ελλάδα είναι ότι λατρεύουν τη λιακάδα (κάτι που λείπει από την Ιρλανδία), το φαγητό και τη φιλική συμπεριφορά των Ελλήνων. Προσωπικά έζησα από πολύ κοντά τον ελληνικό πολιτισμό, γιατί ο πρώην σύζυγός μου ήταν μισός Ιρλανδός και μισός Έλληνας! Η γιαγιά του ήταν από το Πλωμάρι, το οποίο είχα τη χαρά να επισκεφθώ. Μέσα από την οικογένειά του συνάντησα πολλούς Έλληνες που ζουν στην Αμερική, έμαθα τις παραδόσεις τους και απόλαυσα την υπέροχη φιλοξενία τους. Λάτρεψα τις τελετουργίες της Κυριακής του Πάσχα στην εκκλησία και τα σπίτια των Ελλήνων (και φυσικά το ψήσιμο του αρνιού και το σπάσιμο των πολύχρωμων αυγών). Εκτίμησα ιδιαίτερα τον πλούτο του πολιτισμού των αρχαίων χρόνων και συνειδητοποίησα την τεράστια επίδρασή του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Θα το ήθελα πολύ, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι αναγνώστες που μου έχουν προτείνει ηθοποιούς για να ενσαρκώσουν τους ήρωες!

Θα τους συμβούλευα να γράψουν μια ιστορία με την οποία έχουν παθιαστεί και όχι απλώς ένα κείμενο που θεωρούν ότι θα πουλήσει. Οι αναγνώστες νιώθουν το πάθος του συγγραφέα για τους ήρωές του και θα καταλάβουν αν αυτοί οι ήρωες δεν τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Επίσης, θα τους προειδοποιούσα ότι το γράψιμο –ιδιαίτερα ενός μυθιστορήματος– είναι σοβαρή δέσμευση και ότι το ταξίδι είναι μοναχικό. Αφού ολοκληρωθεί το προσχέδιο ξεκινάει η επιμέλεια, κι αυτό μπορεί να είναι αρκετά ανιαρό. Θα ενθάρρυνα όποιον έχει λαχτάρα να γράψει, ν’ αρχίσει να το κάνει ανεξάρτητα από την ηλικία του. Αυτό που έχει σημασία είναι η ίδια η ιστορία. Τεχνικές μπορεί να μάθει κανείς παρακολουθώντας σεμινάρια ή διαβάζοντας βιβλία. Θα τους συμβούλευα ακόμα να ενταχθούν σε ομάδες συγγραφέων ή να παρακολουθήσουν μαθήματα – είναι σημαντικό ένας νέος συγγραφέας να συναντά ομοτέχνους του. Στην εποχή μας, μάλιστα, ένας συγγραφέας μπορεί να επιλέξει την αυτοέκδοση του βιβλίου του ως εναλλακτική στην παραδοσιακή έκδοση, επομένως έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να δει τυπωμένη τη δουλειά του σε σχέση με το παρελθόν.

Ο πατέρας μου μου έμαθε ν’ αγαπάω το διάβασμα και την Ιρλανδία. Και οι δύο αυτές αγάπες έμειναν σταθερές στη ζωή μου και την πλούτισαν. Μου δίδαξαν την αξία της μόρφωσης, αλλά και πόσο σημαντικό είναι να μένω σταθερή στα πιστεύω μου.