Ο Φώτος Λαμπρινός ήταν αριστούχος του Iνστιτούτου Kινηματογραφίας της Mόσχας (1965-1970) στο εργαστήρι του Mιχαήλ Pομμ. Εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο και στο θέατρο, καθώς και ως κριτικός κινηματογράφου στις εφημερίδες Αυγή και Δημοκρατική Αλλαγή. Επίσης, σκηνοθέτησε πολλά ντοκιμαντέρ και τις μεγάλου μήκους ταινίες: Άρης Βελουχιώτης – το δίλημμα (1981), Δοξόμπους (1987), Γλέντι γενεθλίων ή Μια βουβή βαλκανική ιστορία (1995), Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2007), The Great Utopia (2017).

Ερεύνησε διεξοδικά, σε συνεργασία με τους Κώστα Γαβρά, Νίκο Σβορώνο και Δημήτρη Δεσποτίδη, τα διεθνή κινηματογραφικά αρχεία Επικαίρων (Newsreels) στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, γεγονός που βοήθησε στη μετέπειτα παραγωγή της σειράς Πανόραμα του αιώνα (1982-1987) για λογαριασμό της ΕΡΤ. Συνέβαλε στην ίδρυση του κινηματογραφικού αρχείου του Υπoυργείου Εξωτερικών και συνεργάστηκε ως τεκμηριωτής με το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο.

Έχει διδάξει «Σχέσεις κινηματογράφου και ιστορίας» στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Θεσσαλίας και Πάντειο. Χρημάτισε υπεύθυνος του προγράμματος της ΕΡΤ για διεθνείς συμπαραγωγές ντοκιμαντέρ (History Doc) και έχει δημοσιεύσει κείμενα για το ελληνικό και βαλκανικό σινεμά σε εκδόσεις του εξωτερικού (Centre Georges Pompidou, 1995• La Biennale di Venezia, 2000) και του εσωτερικού (Ιστορία του νέου ελληνισμού, τόμοι 6-10, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1993).

Έχει μεταφράσει Τσέχοφ, Καμιλέρι και Τσβετάγιεβα. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ισχύς μου η αγάπη του φακού – Τα κινηματογραφικά Επίκαιρα ως τεκμήρια της ιστορίας (1895-1940) (2005), Λευκά σοσόνια (2006), Χούντα είναι. Θα περάσει; – Τα κινηματογραφικά Επίκαιρα στη διάρκεια της Δικτατορίας, 1967-1974 (2013) και Παλαμηδίου 10 (2019), το οποίο μας έδωσε την αφορμή για τη συζήτηση που ακολουθεί.

Εντελώς τυχαία, ως αναμόχλευση των αναμνήσεων από την παιδική-νεανική ηλικία.

Κυριολεκτικός. Οδός και αριθμός του σπιτιού μας.

Όχι της Ελλάδος, αλλά της Αθήνας: Εξάρχεια, μονοκατοικία με αυλή, πόλεμος, σειρήνες, υπόγειο πολυκατοικίας στα μπετά…

Οι φυλακές, τα στρατόπεδα και οι εξορίες ήταν η φυσιολογική καθημερινότητα… όχι μόνο για τη δική μου οικογένεια.

Είναι σίγουρο, αν και όχι σε όλα τα παιδιά.

Το μελόδραμα ξεπερνιέται από το δράμα.

Δεν πρόκειται για ελπίδα αλλά για σιγουριά, διότι δεν κυριαρχεί ο φόβος.

Καμία σχέση. Με τη σημερινή κρίση πληρώνουμε τη Χούντα, που έχουμε σπρώξει κάτω από το χαλί. Τότε υπήρχε μόνιμη η ελπίδα για νίκη και καλύτερο αύριο.

Βεβαίως. Ωστόσο, το κίνητρο το δημιουργούσε ολόκληρο το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον.

Απολύτως φυσιολογικά. Παιδί ήμουν, όχι κριτικός τέχνης…

Όχι μόνο. Γιατί επρόκειτο για τη συγκεκριμένη μάνα.

Δεν γνωρίζω τι σημαίνει ταλέντο. Αναγνωρίζω την έφεση, την αφοσίωση, το πείσμα, τη βαθιά γνώση και τη σκληρή δουλειά.

Ικανοποιημένος από τις εμπειρίες που μου προσέφερε η δουλειά μου είμαι απολύτως!

Δημιουργήσαμε τότε τις προϋποθέσεις για διεθνείς συμπαραγωγές ντοκιμαντέρ με ξένες χώρες και το πετύχαμε. Πολλές ταινίες μας έκαναν διεθνή καριέρα, ενώ οργανώσαμε και σεμινάρια με ξένους δασκάλους και ομιλητές γύρω από τις ιδιομορφίες του ντοκιμαντέρ. Κάτι τέτοιο έγινε για πρώτη και δυστυχώς για τελευταία φορά.

Όχι βέβαια. Δεν είμαι ούτε λογοτέχνης ούτε συγγραφέας. Σεναριογράφος των ταινιών μου, ναι. Άλλωστε, το βιβλίο μου δεν αποκαλείται «μυθιστόρημα» αλλά «ντοκυμανταίρ» και, όπως μου είπε ένας φίλος, πρόκειται για «ντοκυμανταίρ στο χαρτί»…

Ίσως και να άλλαζα κάτι στην προσωπική μου ζωή. Ως προς τον κινηματογράφο, όμως, τίποτε απολύτως…