«Τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, η κοινωνική οργή, τόσο για το έγκλημα των Τεμπών, όσο και για το δεύτερο έγκλημα, την επιχειρούμενη συγκάλυψη, παραμένει ζωντανή και αμείωτη, παρά την κυβερνητική προσπάθεια για συγκάλυψη, συκοφάντηση και καταστολή. Το ίδιο και το παλλαϊκό αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης. Το έγκλημα στα Τέμπη είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι! Είναι συμπύκνωση της πολιτικής που προνοεί να θησαυρίζουν οι λίγοι και ισχυροί, αδιαφορώντας για τις ανάγκες, ακόμα και την ίδια τη ζωή των απλών ανθρώπων. Τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε και δεν θα συνηθίσουμε το έγκλημα. Δεν είναι «της μοίρας γραφτό» δύο τρένα να κινούνται στις ίδιες ράγες για 12 ολόκληρα λεπτά και να συγκρούονται.

Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θυσιάζει την ασφάλεια και τις ζωές μας στο βωμό του κέρδους. Γι’ αυτό και πριν τα Τέμπη αλλά και στη συνέχεια, συνεχίζονται τα εργοδοτικά και κρατικά εγκλήματα όπως στη Μάνδρα, στο Μάτι, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Στις πλημμύρες και στις φωτιές που αφήνουν πίσω τους νεκρούς. Στα εγκλήματα της Πύλου και της Χίου ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες, ενάντια σε μικρά παιδιά που βιώνουν με τον χειρότερο τρόπο τις συνέπειες από το κυνήγι του κέρδους των λίγων και των ανταγωνισμών τους. Τις συνέπειες από την εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και των κυβερνήσεων που στηρίζουν τον πυρήνα αυτής της πολιτικής σπέρνοντας φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά και θάνατο. Η κυβέρνηση μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης προωθεί αντιδραστικές αλλαγές, όπως η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η δυνατότητα μαζικών απολύσεων, ο περιορισμός δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, η κατάργηση του άρθρου 16 και η νομιμοποίηση της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ.

Τα ματωμένα «υπερπλεονάσματα», η «αέναη λιτότητα», με μόνη εξαίρεση τις πολεμικές δαπάνες, η προστασία των “επενδυτών” αντί των εργαζομένων, η ιδιωτικοποίηση- εμπορευματοποίηση δημόσιων αγαθών, ο περιορισμός ως την κατάργηση δικαιωμάτων, πολιτικών και συνδικαλιστικών, ανάγονται σε συνταγματικές αρχές, με στόχο την επιβολή ενός συνταγματικού κόφτη, που θα θέτει συνταγματική απαγόρευση για κάθε διεκδίκηση και θα ακυρώνει τη δυνατότητα νικηφόρων αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας.

Σε αυτό το καθεστώς ασφυξίας, ο αγώνας για την ανατροπή της αντιλαϊκής αυταρχικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι όρος επιβίωσης!

Η κραυγή “Δεν έχω οξυγόνο” ενώνεται με τους εκατοντάδες εργαζόμενους που χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο στο χώρο δουλειάς λόγω της εκμετάλλευσης, του μεσαιωνικού 13ωρου και της υπερεργασίας, των ανύπαρκτων μέτρων ασφάλειας.

ΜΕΤΡΗΣΑΜΕ 201 ΝΕΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2025 ΣΥΧΝΑ ΟΙ ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ. ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ Η ΥΓΙΕΙΝΗ ΚΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ ΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.

“Δεν έχω οξυγόνο” φωνάζουν και οι χιλιάδες μαχόμενοι εκπαιδευτικοί που διώκονται γιατί αντιστέκονται στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, την αξιολόγηση και την εισβολή και παράδοση σχολείων σε ιδιώτες και εταιρίες. Γιατί υπερασπίζονται το απεργιακό τους δικαίωμα. Γιατί δεν θέλουν σχολεία - επιχειρήσεις και εκπαιδευτικούς, μαθητές σκυφτούς και πειθαρχημένους. Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι (φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί) και όσοι συνέργησαν στη συγκάλυψη. Όχι σε ιδιωτικοποιήσεις στην Παιδεία, στην υγεία, στο ρεύμα, στις συγκοινωνίες. Αποκλειστικά δημόσια αγαθά για όλο το λαό. Να φύγει τώρα χωρίς αποζημίωση η HELLENIC TRAIN. Να επιστρέψει τώρα ο σιδηρόδρομος στο δημόσιο. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην εμπορευματοποίηση ΟΛΩΝ των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΡΤΑΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ ΚΑΙ ΩΡΑ 11».