«3 Ιανουαρίου 1990: Σύλληψη Νοριέγκα κατόπιν παράνομης αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στον Παναμά.

Η αντίδραση της Διεθνούς Κοινότητας;

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ είχε ήδη καταδικάσει την αμερικανική επέμβαση ως αντίθετη στο διεθνές δίκαιο.

3 Ιανουαρίου 2026: Σύλληψη Μαδούρο κατόπιν παράνομης αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης στην Βενεζουέλα.

Η αντίδραση της Ελλάδας;

"Δεν είναι η ώρα να σχολιαστεί η νομιμότητα", έγραψε ο Έλληνας Πρωθυπουργός.

Όμως, αν όχι τώρα, τότε πότε;

Η νομική αξιολόγηση δεν γίνεται θεωρητικά, στο κενό.

Στην πολιτική, τα νομικά αξιοποιούνται ώστε να αρθρωθεί με αξιώσεις ένα καθαρά πολιτικό αίτημα: το αίτημα τήρησης της Διεθνούς Νομιμότητας.

Αυτή την υποχρέωση έχουν τα Κράτη μεταξύ τους: το σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου.

Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι ούτε α-λα-καρτ, ούτε προαιρετικό, αλλιώς το οικοδόμημα καταρρέει.

Η απαγόρευση χρήσης βίας από τα Κράτη κατά τον Χάρτη του ΟΗΕ (άρθρο 2, παρ. 4) είναι θεμελιώδης και απαραβίαστη.

Κι εδώ δεν υπήρχε ούτε εξουσιοδότηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ούτε περίπτωση νόμιμης άμυνας της Αμερικής (άρθρο 51, Χάρτη ΟΗΕ).

Όταν οι επεμβαίνοντες δεν κάνουν καν λόγο για συνδρομή νόμιμης αιτίας αλλά ευθέως μιλάνε για (απαγορευμένη) επέμβαση στα εσωτερικά μιας Χώρας και εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών, τότε δεν εκμηδενίζεται το διεθνές δίκαιο, απλά εκτίθενται όσοι προσπαθούν να τους υπερασπιστούν, θυσιάζοντας ακόμη και πάγιες εθνικές θέσεις, όπως τον απαρέγκλιτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου.

Η παράνομη τουρκική εισβολή στην Κύπρο αλλά και το παράνομο τουρκικό casus belli είναι μόνο μερικά από τα θέματα τα οποία θα έπρεπε να αναλογιστεί ο Πρωθυπουργός, προτού αποφασίσει ότι δεν είναι ώρα για το Διεθνές Δίκαιο».