Το να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο μιας πόλης, και ειδικά της Αθήνας, είναι από μόνο του μια πολλαπλή πρόκληση, ένας πραγματικός άθλος, αφού δεν ξέρεις ποιους από τους πάμπολλους και απρόβλεπτους κινδύνους θα αντιμετωπίσεις.

Το βασικότερο είναι αν την ώρα που κάποιος θα βρίσκεται στο πεζοδρόμιο, αυτό δεν θα χρησιμοποιείται ως… δρόμος, ενίοτε ταχείας κυκλοφορίας, για δίτροχα (ποδήλατα, πατίνια και μηχανές).

Επίσης ζητούμενο είναι αν θα υπάρχει χώρος ελεύθερος για βάδιση, χωρίς να έχει καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα καφετεριών/καταστημάτων εστίασης και σταθμευμένα τροχοφόρα κάθε είδους και μεγέθους.

Μια άλλη προϋπόθεση, διόλου αυτονόητη, είναι το να μην υπάρχουν κίνδυνοι επιφανείας (μπανανόφλουδες, λάδια…) ή και υπόγειοι (σπασμένες πλάκες, ορύγματα από έργα, ελλείποντα καλύμματα από εγκαταστάσεις δικτύων κοινής ωφέλειας…), για να μη μιλήσουμε βέβαια για τα σκουπίδια που είναι διάσπαρτα.