Ασήκωτο το «καλάθι» της ΔΕΘ για τον λαό!

Την πραγματικότητα για τα όσα είναι μπροστά για τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες και τη νεολαία επιχειρεί να κρύψει η κυβέρνηση η οποία από κοινού με τη βολική αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών στήνουν το γνωστό παιχνίδι σχετικά με το πόσο μεγάλο ή μικρό θα είναι το περιβόητο πρωθυπουργικό «καλάθι» της ΔΕΘ.
Όσο κι αν στήνουν αντιπερισπασμό όμως, το πραγματικό «καλάθι» είναι για άλλη μια χρονιά ασήκωτο για τον λαό που με φόντο τα μεγάλα ζόρια στην ευρωζώνη και την ένταση των ανταγωνισμών καλείται να πληρώσει για τη θωράκιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου η οποία σπάει απανωτά ρεκόρ, αλλά και για τη στροφή στην πολεμική οικονομία, προκειμένου να βρουν κερδοφόρες διεξόδους τα κεφάλαια που λιμνάζουν, αλλά και να «λυθούν οι λογαριασμοί» για τη μοιρασιά της λείας στα πεδία των ιμπεριαλιστικών πολέμων.
Βαρύ το αντεργατικό πανέρι: Η πραγματικότητα αυτή δεν κρύβεται όσο κι αν σκούζουν τα κυβερνητικά επιτελεία και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης: Πάνω - πάνω στη λίστα της ΔΕΘ βρίσκεται άλλωστε το νέο αντεργατικό αίσχος, το νομοσχέδιο της 13ωρης δουλειάς που φέρνει η κυβέρνηση, με στόχο να δώσει στη μεγαλοεργοδοσία ένα ακόμα βαρβάτο εργαλείο ξεζουμίσματος της εργατικής δύναμης, «διευθέτησης» και επέκτασης του εργάσιμου χρόνου «όπου, όπως και για όσο» επιβάλλουν τα καπιταλιστικά κέρδη.
Το νέο αυτό αίσχος έρχεται ως συνοδευτικό και της «προσαρμογής» μιας σειράς επιχειρήσεων στον νέο «ντορό» της πολεμικής οικονομίας, με τον αρμόδιο Ευρωπαίο επίτροπο να προαναγγέλλει άλλωστε πριν μερικές εβδομάδες την επέκταση της ευρωπαϊκής αυτής «κανονικότητας» της 13ωρης δουλειάς και στις επιχειρήσεις που σχετίζονται με την πολεμική προετοιμασία. Αλλά και συνολικά, το νέο αυτό εργαλείο συνδέεται στενά με τη στρατηγική του κεφαλαίου, όπως π.χ. τους στόχους που παρουσίασε η κυβέρνηση πρόσφατα για το κλείσιμο του «επενδυτικού κενού», τον διπλασιασμό των εξαγωγών κ.ο.κ.
Για τους ίδιους λόγους άλλωστε η κυβέρνηση έχει «διασφαλίσει» στους επιχειρηματικούς ομίλους μια καθηλωμένη - στα όρια της επιβίωσης - τιμή της εργατικής δύναμης (χαρακτηριστικές οι «συγκρίσεις» που έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μέσα στην εβδομάδα μιλώντας για τη «βελτίωση» κατά... 1% για όσους βρίσκονται στο κατώφλι της ακραίας φτώχειας), με τους μισθούς σε πραγματικές τιμές να βρίσκονται μια δεκαετία πίσω και να ορίζονται με κυβερνητική απόφαση, με νέες απαλλαγές της μεγαλοεργοδοσίας από ασφαλιστικές εισφορές στο όνομα του δήθεν περισσότερου «διαθέσιμου εισοδήματος» για τους εργαζόμενους (οι οποίοι θα κληθούν να καλύπτουν τις τρύπες των ασφαλιστικών ταμείων), ενώ την ίδια ώρα ρίχνει «τροχιοδεικτικές» για νέες αυξήσεις στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Παράλληλα «ξεκόβει» κάθε συζήτηση περί επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο, την ώρα που έφερε για ψήφιση το νομοσχέδιο ποινικοποίησης, καταστολής και «πειθαρχείου» για όσους δημοσίους υπαλλήλους παλεύουν για αυξήσεις, δικαιώματα, αρνούνται να παίξουν τον ρόλο του γραναζιού της πολεμικής μηχανής που τους προορίζουν.
Ποια είναι την ίδια ώρα η «κριτική» ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών; Για το αντεργατικό νομοσχέδιο πως «χρειάζεται ευελιξία αλλά με κανόνες». Και πώς αλλιώς όταν επί ημερών των κυβερνήσεών τους εκτόξευσαν και εκείνοι την ευελιξία, ενσωμάτωσαν τις περιβόητες ευρωπαϊκές Οδηγίες για δουλειά ήλιο με ήλιο; Για το εισόδημα, πως δήθεν θα λυθούν τα ζητήματα αυτά μέσα από τον «κοινωνικό διάλογο» στον οποίο σέρνουν τους εργαζόμενους «χειροπόδαρα δεμένους» για να υπογράψουν τη σφαγή τους, με βάση την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου. Για την επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης πως «υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια», πως ο λαός δηλαδή πρέπει να μάθει να μετράει και τις ανάσες του ανάλογα με το πόσο «ευημερεί» το ταμείο του κεφαλαίου που ο ίδιος γεμίζει.
Ενώ ο «επαναπαρουσιαζόμενος στο κοινό» Αλ. Τσίπρας στην πρόσφατη συνέντευξή του στη «Liberation» έφτανε να μιλάει για δίκαιη λιτότητα και να ξεχωρίζει ως κορυφαίο «επίτευγμα» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το ασφαλιστικό - λαιμητόμο Κατρούγκαλου που τσάκισε τις συντάξεις και οδηγεί στην επέκταση του συντάξιμου χρόνου! Και ο νοών νοείτω...
Βασίλης Ζιώβας
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ