Τελευταία Νέα

Αναρτήθηκε στις:18-06-25 16:58

Καλό ταξίδι στο σπουδαίο δεξιοτέχνη του κλαρίνου, Πετρολούκα Χαλκιά!


Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή ο σπουδαίος δεξιοτέχνης του κλαρίνου, Πετρολούκας Χαλκιάς, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά. Γεννημένος στο Δελβινάκι της Ηπείρου το 1934, γόνος πολυσήμαντης και παλιάς οικογένειας μουσικών, ο Π. Χαλκιάς στρέφεται από πολύ μικρός στην εκμάθηση κλαρίνου. Παρά την αρχική αντίδραση του πατέρα του, η μοίρα του είχε ήδη χαραχθεί: Το πάλκο έγινε το φυσικό του περιβάλλον και εκεί, όπως έλεγε ο ίδιος, επικοινωνούσε με τις ψυχές των ανθρώπων.

Όπως ο ίδιος είχε αναφέρει σε συνέντευξή του: «στα 13 μου χρόνια άρχισα να παίζω κλαρίνο, το οποίο το διδάχτηκα από πολλούς της οικογένειάς μου και από συγγενικά πρόσωπα. Κλαρίνο έπαιζε και ο πατέρας μου, και ο μπάρμπας μου ο Χαρισιάδης, και ο θείος μου ο Φίλιππος Ρούντας... Είχα πάρα πολλούς δασκάλους. Κατάγομαι από μουσικό οικογενειακό δέντρο. Έχουμε 4-5 γενιές που έπαιζαν και παίζουν κλαρίνο: Ο προπάππος μου, ο παππούς μου, ο πατέρας μου, εγώ, το παιδί μου και τώρα ο εγγονός μου...».

Για τον Π. Χαλκιά το κλαρίνο ήταν ολόκληρη η ζωή του. Μέσα απ' αυτό κατάφερνε να μιλά με τον δικό του εκπληκτικό τρόπο για τη χαρά, τη λύπη, τα όνειρα, τις προσδοκίες, προσφέροντας σε όσους τον άκουγαν δυνατές συγκινήσεις.

«Όταν έχω το κλαρίνο στα χέρια μου, ξεχνιέμαι και μπορώ να παίζω ολόκληρες ώρες, ολόκληρα βράδια... Εμείς οι δημοτικοί είμαστε αυτοδίδακτοι. Προσπαθούμε πάντα να μπαίνουμε στην ψυχή των παλιότερων. Έχω πάρει τραγούδια από πολλούς παλιούς καλλιτέχνες. Βάζω και ακούω τον καθέναν, τι αυτοσχεδιασμό κάνει και πώς τον κάνει, γιατί αν κάποιος καταλαβαίνει τη γλώσσα του κλαρίνου, τότε βρίσκει πολλά πράγματα (...).

Παίζω με την ψυχή μου, με αγάπη και με θέληση. Γιατί όταν κάνουμε κάτι με αγάπη και θέληση, έχουμε και καλά αποτελέσματα. Όταν όμως το κάνουμε παρά τη θέλησή μας ή επειδή έχουμε συμφέρον, δεν γίνεται καλή δουλειά. Εμείς που παίζουμε τα όργανα με τον κόσμο που ακούει είμαστε όπως ο πομπός και ο δέκτης. Πρέπει να έχουμε καλή επαφή με τον δέκτη, με τον κόσμο...».

Ανάμεσα στις πλούσιες δισκογραφικές δουλειές του ξεχωρίζουν τα «Μοιρολόγια και γυρίσματα», οι «Δρόμοι της Ψυχής» και το «Αυτή είναι η Ήπειρος».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε δείξει και για τη συνάντηση πολιτισμών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη συνεργασία του με Ινδούς μουσικούς σε δίσκους και συναυλίες.

Για τη σύμπραξή του με Ινδούς και Αφρικανούς μουσικούς, μάλιστα, σημείωνε ότι «θέλουμε να δούμε κατά πόσο θα μπορέσουμε να παντρέψουμε τα ελληνικά παράπονα με τα παράπονα όλου του άλλου κόσμου. Είναι διαφορετικά παράπονα, που μαζί κάνουν το παράπονο του κόσμου. Εμείς, βέβαια, λόγω της γεωγραφικής θέσης της χώρας μας, έχουμε όλα τα μουσικά χρώματα που υπάρχουν στον κόσμο. Τώρα με τους Ινδούς και τους Αφρικανούς προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι διαφορετικό, της σημερινής ημέρας, πάνω βέβαια στις παλιές βάσεις. Να δείξουμε ότι η μουσική είναι μία, αλλά έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, τη δική της χρωματική».

Ήταν δε ο καλλιτέχνης που με το εκπληκτικό παίξιμό του είχε εντυπωσιάσει τους σπουδαίους τζαζίστες Μπένι Γκούντμαν και Λούις Αρμστρονγκ, όταν τον είχαν ακούσει να παίζει στις ΗΠΑ.

Ιδιαίτερο ήταν και το ενδιαφέρον του για τη σωστή εκπαίδευση των νέων οργανοπαιχτών, για το μέλλον του δημοτικού τραγουδιού!

Καλό ταξίδι στο σπουδαίο δεξιοτέχνη του κλαρίνου!

Βασίλης Ζιώβας



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ