«Πέρα και πάνω από τα αίτια, το δίκαιο και την έκβαση του ρώσο-ουκρανικού πολέμου, η εμμονή των Ρώσων στην επίτευξη των στόχων της εισβολής στην Ουκρανία και η χωρίς προηγούμενο στήριξη της Δύσης στους αμυνόμενους Ουκρανούς, είναι οι δύο κρίσιμοι παράμετροι της εξίσωσης αυτού του πολέμου, με άγνωστο (Χ) το μεταπολεμικό στάτους των εμπολέμων αλλά και την γεωπολιτική-γεωοικονομική και ενεργειακή ισορροπία δυνάμεων Ανατολής-Δύσης στην περιοχή».

Αυτά υποστηρίζαμε στην εισαγωγή άρθρου μας της 26ης-11-2023 με υπέρτιτλο: «με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» και τίτλο «ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΜΑΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ».

Αναφερόμενοι στη συνέχεια σε κάποια αντικειμενικά δεδομένα του πολέμου υποστηρίξαμε:

• Ότι η ρωσική υπεροχή επί του πεδίου είναι συντριπτική έναντι της ουκρανικής,

• Ότι η στρατιωτική βοήθεια της Δύσης, που εκ των πραγμάτων μεταφέρεται στα πεδία των μαχών διά των ουκρανό-πολωνικών συνόρων, είναι επόμενο να υφίσταται τρομακτικές απώλειες από τις ρωσικές αεροναυτικές δυνάμεις που ελέγχουν πλήρως τον εναέριο χώρο της Δ. Ουκρανίας.

• Ότι το ανθρώπινο δυναμικό των Ουκρανών μαχητών, πέραν του ότι αριθμητικά υπολείπεται σοβαρά του αντίστοιχου ρωσικού, επιβαρύνεται έτι περαιτέρω από τις τρομακτικές απώλειες που υφίσταται στα θέατρα του πολέμου, καθιστώντας τη σύγκριση δραματικά εις βάρος του. Αφ’ ετέρου η ανάγκη συνέχισης του πολέμου, έχει αναγκάσει το Κίεβο να στρατολογεί ακόμη και 18-ρηδες επίστρατους με ό, τι αυτό αρνητικό συνεπάγεται για την εμπόλεμη Ουκρανία.

Και κυρίως:

• Ότι είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι ο κυνικός, μέχρι και αδίστακτος Ρώσος πρόεδρος, θα αποδεχόταν μια ήττα της χώρας του από την συνασπισμένη εναντίον του Δύση, χωρίς προηγουμένως να κατέφευγε στη χρήση του τεράστιου πυρηνικού οπλοστασίου του, και ως άλλος Σαμψών «δεν θα γκρέμιζε το ναό μετά των αλλοφύλων».

Και με αυτά και με εκείνα καταλήγαμε στην επισήμανση, ότι η ήττα της Ουκρανίας είναι προδιαγεγραμμένη, προσθέτοντας: «Και αν το μέγα ζητούμενο αυτού του πολέμου είναι η περαιτέρω αποφυγή της ένθεν κακείθεν μεγάλης ανθρώπινης αιματοχυσίας, τότε ο άμεσος τερματισμός του είναι μονόδρομος. Και όσο αυτός ο πόλεμος θα παρατείνεται και συνακόλουθα η αγριότητά του θα χτυπάει κόκκινο, τόσο μια συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στους εμπόλεμους θα παραμένει μόνο επιθυμία κάθε ανησυχούντα, αλλά και βαθύτερα σκεπτόμενου πολίτη».

Σήμερα μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τραμπ και την πρωτοβουλία του να επιχειρήσει τον τερματισμό του πολέμου, φαίνεται το ευρύτερο πολεμικό σκηνικό να αλλάζει ριζικά.

Σε αυτή την αλλαγή, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η απόφαση του Αμερικανού προέδρου να έρθει σε διά αντιπροσώπων σχετική διαπραγμάτευση με τον Πούτιν, αγνοώντας επιδεικτικά την ΕΕ και μέχρι να διασφαλίσει την πολυσυζητημένη συμφωνία των «σπάνιων γαιών» με την Ουκρανία, και τον ίδιο τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκυ.

Ωστόσο λαμβανομένου υπόψη ότι, ανεξάρτητα από τις αιτίες που την υπαγορεύουν, η απόφαση Τράμπ να τερματίσει αυτόν τον αχρείαστο πόλεμο είναι οριστική και αμετάκλητη, με τον ίδιο, μάλιστα, να εκφράζει ανησυχία για την καθυστέρηση ή την μη επιτυχία του εγχειρήματος, επειδή, διαβλέπει:

• Ότι ο ηττημένος επί του πεδίου Ζελένσκυ, είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να προχωρήσει σε συμφωνία ειρήνης με τον Πούτιν, όταν εκ των πραγμάτων θα υποχρεωθεί να εκχωρήσει στον αντίπαλο ουκρανικά εδάφη.

• Ότι η συνέχιση της άγριας ρώσο-ουκρανικής σύρραξης εγκυμονεί τον κίνδυνο της περαιτέρω όξυνσής της, ως και ενός ενδεχομένου πυρηνικού ατυχήματος.

• Ότι οι κατά τα άλλα μικροί το δέμας δυτικοί ηγέτες, που εν τη αλαζονεία της εξουσίας και της έντονης ανησυχίας ότι διακυβεύονται ύψιστα συμφέροντά τους στην μεταπολεμική Ουκρανία όσο ο Τραμπ τους έχει «στην απ' έξω», έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου για το ποιος θα στηρίξει περισσότερο τον Ζελένσκυ προκειμένου «να συνεχίσει τον πόλεμο, μέχρι την τελική… νίκη επί της Ρωσίας». Και ότι με λόγια του αέρα και υποσχέσεις αμυντικής στήριξης της Ουκρανίας, που εν τοις πράγμασι είναι χωρίς αντίκρισμα, φουσκώνουν τα μυαλά του εν πολλοίς αφελούς Ουκρανού προέδρου και «ντομπάρουν» την ελαφρότητα του ηγετικού του «είναι», οδηγώντας τον σε αδιαλλαξία και γενικότερα σε αντιδράσεις, με κόστος δυσανάλογο των δυνατοτήτων της ηττημένης χώρας του.

•Ότι ο Ουκρανός ηγέτης, στην προσπάθεια να διασώσει το πολιτικό σαρκίο του , δεν θα αισθανόταν καμία δυσκολία να δει μια εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην κόντρα των δύο εμπολέμων, κάτι που σίγουρα θα προκαλούσε τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Διαφαίνεται εκ των ανωτέρω ότι ο Τράμπ έχει επιλέξει να απαλλαγεί από τον Ζελένσκυ… Και στο μέτρο που ο τερματισμός του πολέμου, είναι προς το συμφέρον και του νικητή Πούτιν, και στο μέτρο που ούτως εμποδίζεται, η ρεαλιστική λογική του πολέμου λέει ότι η ούτως ειπείν απουσία του Ζελένσκυ, είναι αμοιβαία συμφωνημένη από Ρώσους και Αμερικανούς.

Υπό αυτή την εκδοχή ο Αμερικανός πρόεδρος, με κινήσεις του τύπου «μία στο καρφί, μία στο πέταλο» προσπαθεί να «στριμώξει» άγρια τον Ουκρανό ομόλογό του, άλλοτε πλήττοντας δημόσια την προεδρική εικόνα του (σ.σ, όπως προ μηνών συνέβη στο Οβάλ γραφείο), άλλοτε κεραυνοβολώντας τον με πρωτοφανούς κυνικότητας δημόσιες ατάκες, άλλοτε απειλώντας τον ευθέως με διακοπή της αμερικανικής βοήθειας προς τη χώρα του και άλλοτε καλώντας τον ευθέως «να συμβιβασθεί τώρα με τον Πούτιν, αλλιώς θα χάσει ολόκληρη την Ουκρανία».

Μάλιστα μετά την προ ημερών συμφωνία ΗΠΑ-Ουκρανίας, για τις σπάνιες γαίες, σοβαροί Έλληνες και ξένοι αναλυτές του «Ουκρανικού», την απόφαση οι ΗΠΑ: να αποχωρήσουν από τη διαμεσολάβηση «Μόσχας-Κιέβου», να επαναλάβουν την (γλίσχρα) Αμερικανική στρατιωτική βοήθεια των 50 εκ. δολαρίων στην Ουκρανία και να απειλήσουν τη Μόσχα για περαιτέρω ένταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ερμήνευσαν ως έναν ελιγμό τακτικής του Τράμπ και όχι ως μια επί της ουσίας αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής. Μάλιστα την τελευταία αυτή «στροφή» της αμερικανικής διπλωματίας, οι ίδιοι, την βλέπουν υπό το πρίσμα των εξής δεδομένων που αφορούν στον επίμαχο πόλεμο. Ήτοι:

α) Ότι μετά τον τριετή ρώσο-ουκρανική αναμέτρηση και την αδιαμφισβήτητη ήττα της Ουκρανίας επί του πεδίου, είναι πλέον μαθηματική βεβαιότητα ότι αυτή σύντομα θα και ήττα στο σύνολό της.

β) Ότι η απόφαση Τράμπ να τα βρει με τον Πούτιν, είναι βαθιά πολιτική επιλογή, που μάλλον έχει ευρύτερο του «Ουκρανικού» πεδίο εφαρμογής και δεν επηρεάζεται αρνητικά από την αμερικανο-ουκρανική συμφωνία για τις σπάνιες γαίες ή από τα καμώματα του Ζελένσκυ και τις απερίγραπτα αφελείς απαιτήσεις του.

γ) Ότι οι προϋποθέσεις που θέτει ο Ουκρανός πρόεδρος για την επίτευξη συμφωνίας με τη Ρωσία: «να αποχωρήσουν τα ρωσικά στρατεύματα από τα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη», «να μην αναγνωρισθεί ντε γιούρε η Κριμαία ως Ρωσική επικράτεια» και «να δρομολογηθεί τώρα η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ», είναι άνευ αντικειμένου, τουλάχιστον για τους Ρώσους. Πόσω δε μάλλον όταν, στην ιστορία του πολέμου δεν υπάρχει προηγούμενο σε συμφωνία ειρήνης, η ηττηθείσα πλευρά να επιβάλει τους όρους της στην νικήτρια.

δ) Ότι ο Τράμπ και οι συν αυτώ, με την «αποχώρησή τους» από τις διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα, ουσιαστικά κλείνουν το μάτι στον Πούτιν, σηματοδοτώντας, έτσι, την, εκτός «εσω-διαπραγματευτικών» αμερικανικών αντιδράσεων, συνέχιση των επιθέσεών του κατά της αποδυναμωμένης Ουκρανίας και την εκ των πραγμάτων περαιτέρω κατάληψη περισσότερων ουκρανικών εδαφών.

ε) Ότι, γέρνοντας έτσι η πλάστιγγα των συνεπειών του πολέμου εις βάρος της Ουκρανίας, θα επιβαρυνθεί δραματικά η θέση του Κίεβου στην αναπόφευκτη μελλοντική διαπραγμάτευση με τη Ρωσία και κατά λογική ακολουθία θα αποδυναμωθεί ποσώς και ο ίδιος ο Ζελένσκυ, αναγκαζόμενος είτε να υποχωρήσει ή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να αποχωρήσει από το προσκήνιο….

Καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης η Ευρώπη δεν έπαψε να στηρίζει την Ουκρανία με νύχια και με δόντια κατά το κοινώς λεγόμενο. Και η στήριξη που παρείχαν στον Ζελένσκυ οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν ποικίλη και πρωτόγνωρα απλόχερη. Ειδικότερα, δεν περιορίστηκε στην αποστολή στρατιωτικού υλικού, αλλά επεκτάθηκε σε πακτωλό χρηματικών ενισχύσεων, καθώς και σε μια καθ’ υπερβολή παροχή διπλωματικής, ηθικής και άλλου είδους στήριξης.

Για το τελευταίο μάλιστα αρκεί να θυμηθεί κανείς την φίλο-ουκρανική προπαγάνδα συστημικών ελληνικά ΜΜΕ. Τα οποία, στα τρία χρόνια του ρώσο-ουκρανικού πολέμου, όντας εναρμονισμένα πλήρως με τα αντίστοιχα δυτικά, δεν έπαψαν, για παράδειγμα, τους ρωσικούς βομβαρδισμούς κατά στρατιωτικών ουκρανικών στόχων, να τους παρουσιάζουν ως δήθεν πλήγματα κατά αμάχων.

Δηλαδή κατά αυτά (τα δυτικά ΜΜΕ) από το ένα μέρος η εμπόλεμη Ρωσία παρουσιάζεται να διεξάγει απελευθερωτικό πόλεμο, υπέρ των ρωσόφωνων πληθυσμών που καταπιέζει η ουκρανική ηγεσία, και από το άλλο τους βομβαρδίζει.

Δηλαδή ο Πούτιν βομβαρδίζει τους άμαχους ρωσόφωνους, αυτούς ου πάει να… απελευθερώσει; Αν είναι δυνατόν…

.Ωστόσο η φτηνή δυτική προπαγάνδα δεν σταματάει στην κραυγαλέα αυτή αντίφαση, αλλά δολίως αποκρύπτει την πραγματική αλήθεια.

Ότι οι αμυνόμενοι Ουκρανοί έχοντας μετατρέψει νοσοκομεία, σχολεία, εκκλησίες κ.ά. σε αποθήκες στρατιωτικού υλικού είτε κέντρα διοίκησης ή και εκπαίδευσης ουκρανών και νατοϊκών στελεχών του στρατού, χρησιμοποιούν πολίτες (σ.σ, ασθενείς, παιδιά κ.ά.) ως ανθρώπινες ασπίδες.

Όμως κοντά στα πιο πάνω φίλο-ουκρανικά απίστευτα της ουκρανικής προπαγάνδας, που αναπαράγει η δυτική... αντικειμενική πληροφόρηση έρχονται να προστεθούν και οι, χωρίς προηγούμενο τιμές στον Ουκρανό πρόεδρο, που μέχρι πρότινος επιδαψίλευαν οι υψηλόβαθμοι της διοίκησης Μπάϊντεν και, δυστυχώς, ανοήτως συνεχίζουν να αποδίδουν οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες.

Ωστόσο αφότου μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών κατέστη πεποίθηση ότι ο απρόβλεπτος Τραμπ τους έχει «στην απ’ έξω» στις διαπραγματεύσεις με τον Πούτιν, τους είδαμε να ταχταρίζουν τον Ζελένσκυ, υποσχόμενοι κάθε είδους στήριξη μέχρι να... νικήσει τη Ρωσία.

Τελευταία μάλιστα δικαιολόγησαν την στήριξη της Ουκρανίας με το επιχείρημα ότι αν δεν ηττηθεί η Ρωσία σε αυτόν τον πόλεμο τότε …ελλοχεύει ο κίνδυνος ο Πούτιν να εισβάλει στην Ευρώπη μέσα στην προσεχή 5-ετία.

Όμως κατά την κοινή πολιτική λογική και εμπειρία, ένας τέτοιος ισχυρισμός όχι μόνο είναι αβάσιμος αλλά είναι και αστείος. Ως προϊόν δε φτηνής προπαγάνδας, ουδέν επιτυγχάνει ως προς τον σκοπό για τον οποίο εφευρέθηκε.

Γιατί, πραγματικά, δεν απειλούνται, ούτε ευρωπαϊκά ούτε ελληνικά συμφέροντα από την Ρωσία, μετά την εισβολή της τελευταίας στην Ουκρανία και περισσότερο αφότου υπάρξει μια συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στις εμπόλεμες χώρες. Και μην αντιτείνει κάποιος το: «περί σεβασμού στο διεθνές δίκαιο» και άλλα συναφή ωραία λόγια, που στην πράξη, δυστυχώς, έχει ακυρώσει το επικρατούν σκληρό και αδυσώπητο «δίκαιο του εμπόλεμου ισχυρότερου» και τα λογιών συμφέροντα των ισχυρών του κόσμου.

Αντίθετα την πιο πάνω απειλή πρέπει να τη δούμε ως έκφανση της βλακώδους αμερικανοδουλείας των ευρωπαίων ηγετών επί προεδρίας Μπάιντεν, όταν αυτός με την άφρονα πολιτική του δημιούργησε τις συνθήκες ή έδωσε το άλλοθι στον Πούτιν να εισβάλει στην Ουκρανία.

Ο οποίος Μπάιντεν πίστεψε ότι, πατρονάροντας αυτόν τον αχρείαστο πόλεμο, θα αποδυνάμωνε στρατιωτικά και με τις επιβληθείσες. κυρώσεις θα κατέστρεφε οικονομικά τη Ρωσία. Ωστόσο αυτό δεν του βγήκε... Εξού και η παρούσα εν πολλοίς αδιέξοδη κατάσταση…

Από το άλλο μέρος είναι τα γεγονότα… «Τα γεγονότα, καλό μου παιδί, τα γεγονότα», όπως απάντησε κάποτε ο παλιός Άγγλος πρωθυπουργός Χάρολντ Μακμίλαν στον δημοσιογράφο που τον ρώτησε ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την κυβέρνησή του.

Και πώς να μην επικαλεστεί κανείς την πιο πάνω ατάκα, στον αντίλογο στα περί δήθεν «ρωσικής απειλής», όταν βλέπει:

• Τα ουκρανικά drones και τους δυτικούς πυραύλους, να έχουν καταβυθίσει το 1/3 του ρωσικού στόλου της μαύρης θάλασσας και να πλήττουν ενεργειακές και στρατιωτικές υποδομές της ρωσικής ενδοχώρας;

• Τον Πούτιν να ζητά από τον βόρειο-κορεάτη Κιμ Γιονγκ Ουν ενισχύσεις με στρατιωτικό υλικό ακόμη και Κορεάτες μαχητές, για να υποστηρίξει αυτόν τον πόλεμο;

• Τη Ρωσία να υφίσταται τα επίχειρα των εξοντωτικών «κυρώσεων», που τις επιβάλλουν οι δυτικοί, με αποκορύφωμα τη δέσμευση των 360 δις ευρώ από προηγούμενες πωλήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου σε χώρες της Ευρώπης;

Και ως εκ τούτων, πώς να μην συμπεράνει, ότι η Ρωσία, σήμερα, είναι πολλαπλά αποδυναμωμένη και ειδικότερα αδύναμη να απειλήσει την Ευρώπη με στρατιωτική εισβολή;