Τριάντα χρόνια αργότερα, τα Χριστούγεννα του 1944, μια μικρών διαστάσεων εκεχειρία θα λάμβανε χώρα στο μέτωπο των Αρδεννών.

Ένα νεαρό αγόρι ο Φριτζ Βίνκεν και η μητέρα του Ελίζαμπεθ βρίσκονταν σε μια καμπίνα στο δάσος Χύρτγκεν στα σύνορα του Βελγίου. Όταν άκουσαν το χτύπημα στην πόρτα δεν περίμεναν ότι θα αντικρύσουν 3 Αμερικανούς στρατιώτες, εκ των οποίων ο ένας τραυματίας. Είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους και την μονάδα τους.

Και ενώ περιποιούνταν τον τραυματία, ακούστηκε νέο χτύπημα στην πόρτα και εμφανίστηκαν 4 Γερμανοί στρατιώτες. Είχαν και αυτοί αποκοπεί από την μονάδα τους.

Η οικοδέσποινα Ελίζαμπεθ υποχρέωσε και τις δύο ομάδες να της παραδώσουν τα όπλα τους και όλοι μαζί κάθισαν στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δεν υπήρξε κλίμα εχθρότητας μεταξύ τους για όση ώρα συνυπήρξαν μέσα στην καλύβα.

Το πρωί οι δυο ομάδες ακολούθησαν διαφορετικές κατευθύνσεις, αφού πρώτα οι Γερμανοί πληροφόρησαν τους Αμερικανούς ποιες περιοχές θα έπρεπε να αποφύγουν.

Χρειάστηκε να περάσουν 40 χρόνια για να αναφερθεί σε αυτή την ιστορία ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν, στις 5 Μαΐου 1985. Το επιτελείο του είχε ανακαλύψει την ιστορία στο τεύχος Ιανουαρίου 1973 του Reader’s Digest. Είχε γραφτεί από τον Φριτζ Βίνκεν με τίτλο «Εκεχειρία στο δάσος».

Το 1996 ο Φριτζ Βίνκεν κατόρθωσε να εντοπίσει τον τελευταίο επιζώντα αυτής της ιστορίας, τον Φρανκ Μπλανκ, σε έναν οίκο ευγηρίας στο Μέριλαντ. Ο Μπλανκ κρατούσε ακόμα την πυξίδα που του είχε δώσει ο Γερμανός δεκανέας για να μην χαθούν στο δάσος των Αρδεννών. Δεν έμαθε ποτέ το όνομα του.