Πρωτίστως, πρέπει να διευκρινιστεί ότι η εν λόγω έκταση όπου ζητήθηκε να κατασκευαστούν οι δύο ταμιευτήρες τελεί υπό καθεστώς συνιδιοκτησίας, μη αποτελώντας δημοτική ή δημόσια περιουσία. Οι νόμιμοι δικαιούχοι της, οι οποίοι εκπροσωπούνται από τον Αναγκαστικό Συνεταιρισμό Διαχειρίσεως Συνιδιοκτησίας Δάσους και Χορτονομής Κορφοβουνίου Άρτας, έχουν ήδη λάβει σαφή και κατηγορηματική θέση. Συγκεκριμένα, η Γενική Συνέλευση του Συνεταιρισμού αποφάσισε ομόφωνα την πλήρη εναντίωσή της στην ανάπτυξη του συγκεκριμένου έργου στην περιοχή.

Ο κ. Νικολάκης απάντησε σε όλες μας τις ερωτήσεις μεταφέροντας την αλήθεια των κατοίκων της περιοχής, που θα πληγούν ανεπανόρθωτα σε περίπτωση που υλοποιηθεί το εν λόγω έργο.

«Το φυσικό περιβάλλον και η ποιότητα ζωής των κατοίκων στο Κορφοβούνι, τη Γραμμενίτσα, τη Βλαχέρνα, το Γρίμποβο, αλλά και στην ίδια την πόλη της Άρτας και τις όμορες περιοχές, βρίσκονται μπροστά σε μια μη αναστρέψιμη υποβάθμιση. Η επικείμενη αλλοίωση του οικοσυστήματος θα πλήξει ανεπανόρθωτα την τοπική χλωρίδα και πανίδα, ενώ αναμένεται να επιτείνει δραματικά το ήδη επιβαρυμένο πρόβλημα της υγρασίας. Ας μην ξεχνάμε ότι το Κορφοβούνι απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή από το Φράγμα Πουρναρίου. Το τοπίο απειλείται να μετατραπεί σε ένα απέραντο, ισοπεδωμένο εργοτάξιο, ενώ η χρήση χιλιάδων τόνων εκρηκτικών υλών ξυπνά μνήμες από το αντίστοιχο έργο στην Αμφιλοχία για το οποίο υπάρχουν αδιάψευστα φωτογραφικά ντοκουμέντα και αποδείξεις για τις καταστροφικές συνέπειες των τελευταίων πέντε ετών. Πώς να δεχτούν οι κάτοικοι του Κορφοβουνίου ότι θα πρέπει να γίνουν ισχυρότατες εκρήξεις σε απόσταση αναπνοής, μόλις πεντακοσίων μέτρων, από τις κατοικημένες περιοχές και τα σπίτια τους; Η εφιαλτική προοπτική των συνεχών εκρήξεων, σε απόσταση αναπνοής από τις οικογενειακές μας εστίες, ισοδυναμεί με μια καθημερινή «εμπόλεμη ζώνη». Δεν μιλάμε απλώς για αναστάτωση, αλλά για έναν διαρκή τρόμο που απειλεί να τινάξει στον αέρα την ασφάλεια, την υγεία και την ίδια την ειρηνική συμβίωση στα σπίτια μας, προκαλώντας σε όλους μας ένα γενικευμένο κύμα οργής και απόγνωσης!»

«Η ψευδαίσθηση της «υπόγειας παρέμβασης» καταρρέει, καθώς αυτή περιορίζεται αποκλειστικά στη σύνδεση των δύο δεξαμενών. Όλη η υπόλοιπη, θηριώδης υποδομή θα απλωθεί υπαίθρια, ξεγυμνώνοντας και ισοπεδώνοντας το τοπίο. Το πιο εφιαλτικό, όμως, στοιχείο των σχεδίων που μας παρουσιάστηκαν είναι ότι αυτοί οι τεράστιοι αγωγοί υψηλής πίεσης πρόκειται να περάσουν κάτω από τα θεμέλια των ίδιων μας των σπιτιών, κάτω από μια ζωντανή, κατοικημένη περιοχή. Φανταστείτε τη βιβλική καταστροφή και τον θανάσιμο κίνδυνο που θα ελλοχεύει κάτω από τα πόδια μας σε περίπτωση ενός σεισμού. Την ίδια στιγμή, το μέγεθος και μόνο των δύο γιγαντιαίων ταμιευτήρων αρκεί για να αντιληφθεί κανείς το προδιαγεγραμμένο έγκλημα: ένα ήδη επιβαρυμένο και εύθραυστο οικοσύστημα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε μια ανεπανόρθωτη, ολοκληρωτική καταστροφή.»

«Το Κορφοβούνι βρίσκεται υπό καθεστώς σταδιακού και μεθοδευμένου αφανισμού. Μετά το πλήγμα του "Πουρνάρι 1", όπου θυσιάστηκαν 10.000 στρέμματα για απαλλοτρίωση, σήμερα μας ζητείται να παραδώσουμε άλλα τόσα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως απειλή: αν περάσουν και οι νέοι σχεδιασμοί, η γη των προγόνων μας θα συρρικνωθεί στο ένα τρίτο της αρχικής της έκτασης, απομένοντας μόλις 10.000 στρέμματα. Δεν πρόκειται για "ανάπτυξη", αλλά για τη χαριστική βολή στον τόπο μας, την οποία ο Συνεταιρισμός και οι κάτοικοι δεν πρόκειται να αποδεχθούν. Η εικόνα που επιχειρούν να μας επιβάλουν πίσω από τις ωραίες λέξεις περί «δύο νέων ταμιευτήρων» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας περιβαλλοντικός εφιάλτης. Αν αυτό το έργο υλοποιηθεί, η εικόνα της περιοχής μας δεν θα αλλοιωθεί απλώς• θα σβήσει οριστικά από τον χάρτη όπως την ξέραμε. Η καθημερινότητα στο Κορφοβούνι θα μετατραπεί σε επίγειο μαρτύριο. Ο κάτοικος του Κορφοβουνίου θα βλέπει το σπίτι του να κινδυνεύει πάνω από υπόγειους αγωγούς υψηλής πίεσης και το περιβάλλον να πνίγεται στην υπερβολική υγρασία του φράγματος. Την ίδια στιγμή, θα ακούει καθημερινά τον εκκωφαντικό αντίλαλο των ανατινάξεων, ζώντας με τον διαρκή φόβο ότι ένας σεισμός μπορεί να μετατρέψει αυτό το τεχνητό οικοδόμημα σε παγίδα θανάτου για τη ζωή του. Οι ανησυχίες πλέον έχουν μετατραπεί σε καθαρό τρόμο για το αύριο, την ίδια ώρα που οι ελπίδες των πολιτών να βρουν στήριγμα και προστασία στη Δημοτική Αρχή αποδεικνύονται ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Η τοπική κοινωνία συνειδητοποιεί με οργή και απόγνωση ότι αφήνεται μόνη της, εγκαταλελειμμένη από εκείνους που όφειλαν να ορθώσουν ανάστημα και να υπερασπιστούν τα σπίτια και τη ζωή τους.»

«Η ανησυχία για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και την ασφάλεια των προτεινόμενων φραγμάτων δεν είναι απλώς εύλογη, είναι ζήτημα επιβίωσης. Η γεωγραφική θέση των νέων υποδομών εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους. Ένα τυχαίο, απρόβλεπτο φυσικό φαινόμενο ή μια αστοχία υλικού θα μπορούσε να αποβεί μοιραία, απειλώντας με ολοκληρωτική εξαφάνιση τη Γραμμενίτσα, τη Βλαχέρνα, την ίδια την πόλη της Άρτας, αλλά και ολόκληρο τον κάμπο. Παράλληλα, το πλάνο διαχείρισης του νερού προκαλεί έντονο προβληματισμό, καθώς η ίδια η κατασκευάστρια εταιρεία παραδέχθηκε ότι, μετά την αρχική άντληση από το υφιστάμενο φράγμα, το έργο θα τροφοδοτείται από γιγαντιαίες γεωτρήσεις. Πρέπει να γίνει σαφές ότι το Κορφοβούνι, αντίθετα με τον υπόλοιπο Δήμο Αρταίων, υδροδοτείται αυτόνομα από τις δικές του, παρθένες πηγές. Με την υλοποίηση αυτού του έργου, ο τοπικός υδροφόρος ορίζοντας απειλείται με μη αναστρέψιμη διάλυση, αφήνοντας το Κορφοβούνι κυριολεκτικά να διψάσει…».

«Το success story που επιχειρείται να στηθεί γύρω από το νέο έργο αντλησιοταμίευσης στο Κορφοβούνι επιστρατεύει, για ακόμη μια φορά, το γνωστό, εύπεπτο αφήγημα του «αναπτυξιακού οράματος» και της «τόνωσης της τοπικής απασχόλησης». Πρόκειται, όμως, για ένα όραμα κενό περιεχομένου, μια επικοινωνιακή φούσκα που καταρρέει μόλις έρθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα και τους αριθμούς. Μας υπόσχονται μόνιμες θέσεις εργασίας, αλλά ας είμαστε, επιτέλους, λίγο σοβαροί. Σε μια εποχή που η ψηφιοποίηση και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) αυτοματοποιούν πλήρως τη διαχείριση, την παρακολούθηση και τη λειτουργία τέτοιων ενεργειακών υποδομών, οι πραγματικές ανάγκες σε μόνιμο ανθρώπινο δυναμικό εκμηδενίζονται. Οι «εκατοντάδες θέσεις» που αφήνονται να εννοηθούν αφορούν αποκλειστικά την εφήμερη περίοδο της κατασκευής. Μετά, το απόλυτο κενό. Αυτή την αλήθεια δεν την υποθέτουμε απλώς. Την παραδέχθηκαν κυνικά οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των επενδυτών, σε συνάντηση στην οποία μας είχαν προσκαλέσει. Ομολόγησαν, χωρίς περιστροφές, ότι η τεχνολογική εξέλιξη θα αντικαταστήσει τη συντριπτική πλειονότητα των παραδοσιακών θέσεων εργασίας. Γεννάται, λοιπόν, ένα αμείλικτο ερώτημα: Αλήθεια, έτσι αντιλαμβάνονται ορισμένοι το αναπτυξιακό μέλλον της περιοχής μας; Είναι δυνατόν να βαφτίζεται «πρόοδος» η ισοπέδωση του φυσικού μας πλούτου, η αλλοίωση του μικροκλίματος και η de facto υφαρπαγή της συνιδιοκτησίας μας, με μοναδικό αντάλλαγμα 5, 10 ή στην καλύτερη περίπτωση μερικές δεκάδες θέσεις εργασίας που θα καλυφθούν μάλιστα όχι από άτομα από την περιοχή του Κορφοβουνίου, αλλά απ’ όλη την Ελλάδα με βάση το βιογραφικό τους και τις σπουδές τους.»

«Το δέλεαρ των περιβόητων «ανταποδοτικών οφελών» –από τα μειωμένα τιμολόγια ρεύματος μέχρι τα υποσχόμενα έργα υποδομής– επιστρατεύεται συχνά ως το απόλυτο άλλοθι για την υποβάθμιση του τόπου μας, όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο κυνική. Όχι μόνο πρόκειται για κούφιες υποσχέσεις που, όπως αποδεικνύει η εμπειρία από ανάλογα έργα σε όλη τη χώρα, δεν υλοποιούνται ποτέ και δεν δίνονται πουθενά, αλλά η ίδια η βάση της συζήτησης είναι βαθιά προσβλητική για τους κατοίκους. Κανένα οικονομικό αντίτιμο και κανένα υποτιθέμενο όφελος δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, ούτε να αντικαταστήσει το παρθένο φυσικό περιβάλλον και την απαράμιλλη ποιότητα ζωής που συνειδητά επιλέξαμε για να μεγαλώσουμε τις οικογένειές μας. Η υγεία του οικοσυστήματός μας και το μέλλον των παιδιών μας στο Κορφοβούνι δεν αποτελούν εμπορεύσιμα είδη, δεν μπαίνουν σε καμία ζυγαριά διαπραγμάτευσης και είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε με κάθε μέσο για να τα περιφρουρήσουμε.»

«Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι κατηγορηματική: η απειλή για τις παραδοσιακές και τις ήπιες οικονομικές δραστηριότητες της περιοχής μας δεν είναι απλώς ένας υποθετικός φόβος, αλλά μια μαθηματική βεβαιότητα. Όπως προαναφέρθηκε, η γεωμορφολογική και περιβαλλοντική ζημιά που θα υποστεί το οικοσύστημά μας θα είναι ανυπολόγιστη, συμπαρασύροντας σε μια δίκαιη κατάρρευση ολόκληρο τον παραγωγικό ιστό του Κορφοβουνίου. Ο αγροτικός τομέας και η παραδοσιακή κτηνοτροφία —που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της τοπικής μας οικονομίας και εξαρτώνται άμεσα από τη διαθεσιμότητα της χορτονομής, των βοσκοτόπων και των φυσικών πηγών νερού— θα δεχθούν ένα συντριπτικό πλήγμα. Ταυτόχρονα, ο εναλλακτικός τουρισμός, τον οποίο με τόσο κόπο υποστηρίζουμε και που βασίζεται ακριβώς στην παρθένα ομορφιά, τη γαλήνη και το αυθεντικό ανάγλυφο των Τζουμέρκων, θα ακυρωθεί στην πράξη. Κανένας επισκέπτης δεν θα επιλέξει για την αναψυχή του ένα βιομηχανοποιημένο τοπίο γεμάτο τσιμέντο, εργοτάξια και τεχνητές παρεμβάσεις. Η υποβάθμιση αυτή θα επεκταθεί μοιραία και στην πλούσια πανίδα της περιοχής, εκδιώκοντας σπάνια είδη από τα φυσικά τους καταφύγια. Αντί λοιπόν για τη δήθεν «ανάπτυξη» που μας τάζουν, το έργο αυτό αποτελεί τον προάγγελο της οικονομικής ερήμωσης του τόπου μας, καταστρέφοντας κάθε προοπτική για μια βιώσιμη, πράσινη και ανθρωποκεντρική ανάπτυξη.»

«Η Δημοτική Αρχή, προβάλλοντας διάφορες προφάσεις, προσπάθησε συστηματικά να αποφύγει τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης από το Δημοτικό Συμβούλιο για το έργο αντλησιοταμίευσης. Αν και 31 δημότες κατάφεραν να φέρουν το θέμα στο προσκήνιο ενεργοποιώντας την παρ. 5 του άρθρου 8 του κανονισμού, η διοίκηση υποβάθμισε προκλητικά τη διαδικασία, εισάγοντας το ζήτημα για απλή ενημέρωση και όχι για ψηφοφορία. Η επιλογή αυτή, επενδυμένη με «ωραία λόγια», αποτέλεσε μια ξεκάθαρη πράξη απαξίωσης απέναντι στους κατοίκους του Κορφοβουνίου και στο δικαίωμά τους να αποφασίζουν για τον τόπο τους. Η Δημοτική Αρχή ακολούθησε μια ξεκάθαρη στρατηγική υποβάθμισης των αντιδράσεων της τοπικής κοινωνίας! Ωστόσο, η εν λόγω συνεδρίαση αποδείχθηκε αποκαλυπτική. Η Δημοτική Αρχή, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιχείρησε να παρουσιάσει το έργο ως «μάννα εξ ουρανού». Προκάλεσε, μάλιστα, σε όλους μας έντονη απορία η σχεδόν δογματική επιμονή ορισμένων —νεόκοπων κυρίως στην πολιτική σκηνή— στελεχών, οι οποίοι έσπευσαν να το βαφτίσουν ως τη «μεγάλη, μοναδική ευκαιρία της Άρτας». Αυτή η στάση, ωστόσο, γεννά βαθύ προβληματισμό. Το γεγονός ότι η διοίκηση του Δήμου επιλέγει να γυρίσει την πλάτη στη δεδηλωμένη θέληση των δημοτών της, αντί να σταθεί συμπαραστάτης και εκφραστής της, αποτελεί μια συμπεριφορά που όχι μόνο ξενίζει, αλλά και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις πραγματικές της προτεραιότητες.»

«Ας είμαστε ξεκάθαροι: Αν η Δημοτική Αρχή δεν είχε στηρίξει αυτό το έργο από την πρώτη στιγμή, σήμερα δεν θα το συζητούσαμε καν. Η σημερινή διοίκηση φέρει την αποκλειστική ευθύνη για το ότι ένα τέτοιο θέμα έφτασε να απασχολεί την Άρτα.»

«Η απάντησή μου είναι ήδη δεδομένη και κατηγορηματική: Δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω. Θα αγωνιστούμε με κάθε μέσο για εμάς και τα παιδιά μας, θα υπερασπιστούμε τις ιδιοκτησίες μας μέχρι τέλους χρησιμοποιώντας κάθε νομικό όπλο, και θα διεκδικήσουμε το καλύτερο μέλλον που δικαιούμαστε ενάντια σε κάθε εταιρία, ενάντια σε κάθε εξουσία!!!».