Ο Δ. Αρβανιτάκης, αναφερόμενος στις κυβερνητικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη, χαρακτήρισε το «καλάθι της ΔΕΘ» «γεμάτο μέτρα–παροχές για το κεφάλαιο». Αντίθετα, για το λαό περιλαμβάνει «περισσότερη δουλειά, ακόμα και 13 ώρες… μισθοί που υπολείπονται της ακρίβειας, ενοίκια σχεδόν ίσα με έναν μισθό», ενώ οι «φοροελαφρύνσεις» έχουν ήδη «προεισπραχθεί». Τόνισε ότι «η άλλη όψη» είναι τα «κέρδη–ρεκόρ» για σούπερ μάρκετ, τράπεζες, ενεργειακούς ομίλους, εισηγμένες: «Καθημερινά αποκαλύπτεται η σαπίλα του συστήματος του κέρδους», επισήμανε.

Κεντρικό σημείο της ομιλίας του ήταν η καταδίκη της σφαγής στη Γάζα: «Δύο σχεδόν χρόνια μετά την κλιμάκωση… κανείς δεν μπορεί ούτε πρέπει να μένει σιωπηλός». Ζήτησε αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ: «Στη Γάζα χτυπάει του κόσμου η καρδιά — με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά», ανέφερε, και κάλεσε να δυναμώσει ο αγώνας «να σταματήσει η συμμετοχή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να απεμπλακεί. Να φύγει από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να κλείσουν τώρα οι βάσεις του θανάτου. Να επιστρέψουν τώρα δυνάμεις, πλοία, μέσα. Κανένας φαντάρος και αξιωματικός έξω από τα σύνορα».

Ειδικό κεφάλαιο αφιέρωσε στα προβλήματα της περιοχής: «Η Υγεία στην Άρτα είναι με Νοσοκομείο υπό κατάρρευση». Ανέφερε μετακινήσεις γιατρών από άλλα νοσοκομεία και τα στοιχεία: «Από τις 95 οργανικές θέσεις έχουν καλυφθεί οι 55 — 40 κενές». Για τις πρόσφατες φωτιές μίλησε για «αποτέλεσμα έλλειψης στοιχειωδών υποδομών»: «Σε επαρχία με τρία ποτάμια, δεν υπάρχουν δεξαμενές νερού για τροφοδότηση πυρόσβεσης, δρόμοι πρόσβασης και αγροτικό δίκτυο». Περιέγραψε τη δράση του ΚΚΕ στην Άρτα «στην πρώτη γραμμή» στο νοσοκομείο, στα σχολεία, στα σωματεία, στο Πανεπιστήμιο — με στόχο οργάνωση και διεκδίκηση «απέναντι στην ακρίβεια, το μεροκάματο, τα ενοίκια, το 13ωρο».

Ο Δημ. Αρβανιτάκης, σχολιάζοντας την πλατιά δυσαρέσκεια, αγανάκτηση και ανησυχία για τις εξελίξεις, τόνισε ότι η διέξοδος «δεν χτίζεται με υλικά του χτες». Περιγράφοντας τις αναζητήσεις ενός κόσμου, στο φόντο της ακρίβειας, του συμπιεσμένου μεροκάματου, των ενοικίων που «αγγίζουν μισθό» και του 13ωρου, κατέδειξε τις γραμμές εγκλωβισμού: «άλλοι λένε να φύγει ο Μητσοτάκης αλλά να μείνει η ΝΔ», άλλοι θρηνούν την απουσία «ισχυρού σοσιαλδημοκρατικού πόλου» που θα διαδεχτεί την κυβέρνηση, ενώ τρίτοι προωθούν «ψευδεπίγραφες αντισυστημικές δυνάμεις» που «κάνουν σόου στη Βουλή» αλλά «στέκονται σούζα» στο ίδιο σύστημα, το κράτος και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. «Μέχρι και σε δημοσκοπήσεις σερβίρουν δίλημμα ανάμεσα στον Μητσοτάκη και… στον Τσίπρα», είπε σκωπτικά, για να υπογραμμίσει ότι η πραγματική επιλογή δεν είναι ανάμεσα σε διαχειριστές του ίδιου δρόμου, αλλά στον δρόμο της σύγκρουσης με αυτόν.

Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Αρβανιτάκης αναφέρθηκε στην πρόταση του ΚΚΕ, υπογραμμίζοντας ότι «η σύγκρουση με το σύστημα είναι αναγκαία για νίκες. Η μόνη διέξοδος από τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού και την απειλή του πολέμου μπορεί να δοθεί από τους λαούς, με την επαναστατική διέξοδο του Σοσιαλισμού και την οικοδόμηση της εργατικής εξουσίας». Ο δρόμος: «οργάνωση στους χώρους δουλειάς», «ενίσχυση του ΚΚΕ — η μήτρα της αντίστασης και της ανατροπής», «γνώση, επαναστατική θεωρία, τόλμη και αντοχή μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ». Ειδική αναφορά έκανε στη νεολαία «κόντρα στην ψευδαίσθηση ατομικής ελευθερίας που υπόσχεται το σύστημα, ενώ σε καταδικάζει να ζεις χειρότερα», με μέτωπο στον «υποκειμενικό ιδεαλισμό, τον λεγόμενο ατομικό αυτοπροσδιορισμό και δικαιωματισμό», αλλά και στις εξαρτήσεις — «ναρκωτικά, τζόγος» — «φαινόμενα που γεννά το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα».

«Εμείς επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο όπου κάθε νέος και νέα, κάθε άνθρωπος του μόχθου, θα έχει πραγματικά τη δυνατότητα να δημιουργήσει, να μορφωθεί, να εργαστεί, να ζήσει, ακριβώς γιατί θα είναι ο ίδιος κυρίαρχος στην οικονομία και στην εξουσία. Για αυτό το όμορφο μέλλον, το σοσιαλισμό–κομμουνισμό, αξίζει να παλέψουμε σήμερα, για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει — για εμάς και τα παιδιά μας», κατέληξε.

Στη συνέχεια η Ελεωνόρα Ζουγανέλη απογείωσε το κοινό με μια μοναδική συναυλία, στους ρυθμούς της οποίας χόρεψαν μικροί και μεγάλοι επισκέπτες του Φεστιβάλ.

Η βραδιά έκλεισε με λαϊκό-ρεμπέτικο γλέντι από την ορχήστρα του Ορφέα Τσακτσίρα, το οποίο κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες.

Στο χώρο του Φεστιβάλ δέσποζαν δύο θεματικά περίπτερα που κέντρισαν το ενδιαφέρον: Το πρώτο, μοναδικό, ήταν αφιέρωμα στη συμβολή του «Ριζοσπάστη» και του εργατικού κινήματος στην Άρτα την περίοδο του Μεσοπολέμου, με πρωτογενές αρχειακό υλικό. Το δεύτερο εστίαζε στον ρόλο του πολέμου και της «ειρήνης τους» στην καταστροφή των λαών.

Ξεχώριζαν επίσης οι δύο εκθέσεις, με την πρώτη να φέρει τον τίτλο «Με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά», και τη δεύτερη να μεταφέρει ένα δυνατό αντιναρκωτικό μήνυμα, μέσα από το σύνθημα: «Δεν είναι ελευθερία να ψάχνεις τη φυγή! Τα ναρκωτικά είναι στο μυαλό καταστολή!».

Παράλληλα, λειτουργούσε έκθεση βιβλίου των εκδόσεων Σύγχρονη Εποχή, παιδότοπος, καθώς και στέκι μαθητών, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε ηλικία να βρει το δικό της στέκι στο Φεστιβάλ.

Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Άρτα απέδειξε από την πρώτη του μέρα ότι παραμένει νεανικό, σύγχρονο και βαθιά πολιτικό. Ένας θεσμός που συνεχίζει να εμπνέει και να κινητοποιεί, δίνοντας βήμα σε μια γενιά που δεν συμβιβάζεται αλλά επιμένει να διεκδικεί το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία.