Της Ειρήνης Κατσούλα

Ο Τάσος έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα! Τόσα χρόνια με λύπη ακούω κάποιους, ελάχιστους ευτυχώς, να λένε “μα καλά σε διατεταγμένη πτήση σκοτώθηκε, όχι στον πόλεμο!”. Κι απορώ πώς τη δική τους έλλειψη γενναιότητας τελικά την έχουν μεταμορφώσει σε άσκηση κριτικής. Ο Τάσος λοιπόν, έδωσε τρεις φορές πανελλαδικές για να μπει στην Πολεμική Αεροπορία. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι το είχε η μοίρα του, βάδιζε προς το θάνατο… Όμως, δεν βάδιζε προς το θάνατο ο Τάσος, βάδιζε προς το καθήκον, το ιερό καθήκον προστασίας της πατρίδας μας, που πια λίγοι σηκώνουν στους ώμους τους, γι’ αυτό και παρατηρούμε τόσο λίγοι να επιλέγουν πια τις στρατιωτικές σχολές, το ναυτικό, την πολεμική αεροπορία. Επειδή μέσα τους δεν “βράζει” ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, το ιδεώδες της υπεράσπισης της πατρίδας μας με κάθε κόστος! Ο Τάσος δεν επέλεξε την Πολεμική Αεροπορία, η ψυχή του την επέλεξε και τίποτα άλλο στον κόσμο δεν θα τον έκανε ευτυχισμένο πέρα από αυτό, γιατί εκεί, μέσα σε ένα αεροσκάφος, ένιωθε αληθινά ο εαυτός του, ένιωθε αληθινά Αυτός! Δεν βάδισε προς το θάνατο ο Τάσος, βάδισε προς την αθανασία, με τους συναδέλφους του να μου έχουν πει ότι ήταν πραγματικά τόσο καλός στους χειρισμούς, τόσο ικανός, που τον ρωτούσαν “Τάσο, πώς το έκανες αυτό με το αεροσκάφος; Πώς το κατάφερες; Δείξε μας!”. Κι όταν ήρθε η ώρα της αληθινής αερομαχίας, κι εκεί έπρεπε να προστατευτούν τα εναέρια σύνορα τα πατρίδας μας, της Ελλάδας, ο Τάσος πάλεψε αρκετές φορές και με τις τεχνικές του κράτησε ασφαλή τη χώρα μας, την ώρα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι απλά βλέπαμε το γεγονός ως είδηση στην τηλεόραση, ότι ακόμη μια φορά απειλήθηκαν τα εναέρια σύνορά μας. Μπήκε στην Πολεμική Αεροπορία και όπως όλοι οι πιλότοι που χάθηκαν, προσέθεσε το δικό του λιθαράκι σε αυτήν. Τί θα γινόταν αν άραγε ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης επέλεγαν να μείνουν σπίτι τους, αφήνοντας το βάρος του πολέμου σε άλλους; Όμως, ποτέ δεν είχαν αυτήν την επιλογή… διότι όπως πιστεύω ποτέ ο ηρωισμός και η γενναιότητα, η μάχη για δικαιοσύνη και αποκατάσταση της αλήθειας, δεν είναι επιλογές για τη ψυχή όσων “βράζει” από αυτά! Τα μάτια της ψυχής βλέπουν μόνο μονόδρομο μπροστά τους, δεν βλέπουν κάποιο σταυροδρόμι για να επιλέξουν πορεία. Και σε αυτόν τον μονόδρομο ξέρει η ψυχή ότι θα βαδίσει, κουβαλώντας το σώμα της, και μαχόμενη με όλη τη δύναμή της, όχι για να βγει η ίδια εγωιστικά νικήτρια, αλλά για να φτάσει στο τέρμα και να δει όλες αυτές τις αξίες και τα ιδανικά που πίστεψε και υπερασπίστηκε να υλοποιούνται! Ομοίως και ο Τάσος, δεν επέλεξε την ασφάλεια, διότι η ασφάλεια δεν ήταν ποτέ επιλογή για τον ίδιο, ΕΠΕΛΕΞΕ με την ψυχή του τη γενναιότητα, τον ηρωισμό, την αυτοθυσία! Κι όταν έφυγε, έφυγε με όλες αυτές τις αξίες να τον ακολουθούν στην άλλη ζωή!!!

Ο Βαγγέλης από την άλλη, ήταν ο μικρός ΗΡΩΑΣ της καθημερινότητας, που βοηθούσε τους πάντες και ήθελε να γίνει γιατρός για να σώσει ανθρώπινες ζωές. Η εντιμότητά του, η καλοσύνη του και η ηθικότητά του ήταν στοιχεία του χαρακτήρα του, που τον είχαν κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συνομήλικούς του. Έμαθα μια ιστορία, μια στιγμή της δικής του καθημερινότητας, και επιθυμώ να τη μοιραστώ μαζί σας. Ένα βράδυ βγήκε έξω με φίλους για ποτό. Δεκαοχτάχρονα που βγήκαν να ξεφαντώσουν. Εκεί στο μαγαζί, μια κοπέλα της ηλικίας τους είχε καταναλώσει τόσο μεγάλη ποσότητα αλκοόλ που είχε χάσει τον έλεγχο. Ο Βαγγέλης δεν την γνώριζε, είδε το σκηνικό, είδε ότι η κοπέλα εύκολα θα μπορούσε να παρασυρθεί σε πράξεις άσχημες, αλλά και να πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή ακόμη χειρότερα βιασμού. Την πλησίασε, κι αφού έμαθε πού μένει, κάλεσε ταξί, μπήκε κι ο ίδιος μέσα στο ταξί μαζί της και την πήγε στο σπίτι της, “στον πατέρα της”, όπως μου είπαν χαρακτηριστικά οι φίλοι του. Ένας νέος δεκαοχτώ χρόνων, που αντίθετα με πολλούς νέους της εποχής μας, φέρθηκε ως Ιππότης, ως Σωστός άντρας, ως Σωστός άνθρωπος, ακολουθώντας τις αξίες και τις αρχές που του μεταλαμπάδευσαν οι γονείς του, και φέρθηκε τόσο έντιμα που ο πατέρας της κοπέλας τα έχασε μόλις τον είδε στην πόρτα του σπιτιού τους. Αυτός ήταν ο Βαγγέλης και δυστυχώς, αυτός ο καλός νέος, ο σπάνιος νέος για την εποχή μας, χάθηκε για πάντα… με τα κάγκελα της Περιφερειακής Οδού Άρτας να έχουν διαπεράσει το κορμί του κι ένα από αυτά να έχει καρφωθεί στον πνεύμονά του.

Δύο μητέρες: η κυρία Ντίνα (μητέρα του Τάσου) και η κυρία Σωτηρία (μητέρα του Βαγγέλη). Δύο γυναίκες που ναι, σηκώνονται κάθε πρωί από το κρεβάτι, γιατί έχουν μια ιερή αποστολή: να τιμήσουν τα παιδιά τους! 11 χρόνια είχαν περάσει από τον θάνατο του Τάσου, 11 χρόνια με πολλές υποσχέσεις φορέων αλλά μηδέν πράξεις, όταν εμφανίστηκα στο μαγαζί της, έχοντας εγώ πια μια ιερή αποστολή: τη δικαίωση του Τάσου. Η ίδια ακόμη μου λέει ότι από την πρώτη στιγμή που με είδε, ήξερε ότι θα έφτανα την υπόθεση μέχρι το τέλος για τη δικαίωση του γιου της. Η μάνα λένε πάντα ξέρει μέσα της… Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ το ήξερα… κάποιες αποστολές έρχονται εξ άνωθεν, και με τον Θεό οδηγό, τον κ. Κουρσάρη που μας θύμισε ότι ένα παλικάρι δεν έχει ακόμη δικαιωθεί, το δικό μου ολοκληρωμένο κι εκτενές ρεπορτάζ που έφτασε μέχρι την Κρήτη χωρίς να αφήνει περιθώρια να μην υλοποιηθεί η προτομή αυτή τη φορά, τη συνδρομή του Κ. Χαρακλιά και του τότε Δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, δημιουργήσαμε το μνημείο με την προτομή του Τάσου στην ομώνυμη πλατεία, όπου κάθε χρόνο τελείται από τον Δήμο Αρταίων το ετήσιο μνημόσυνο προς τιμήν του. Η μητέρα του ζει κι αναπνέει ξέροντας πια ότι η θυσία του γιου της αναγνωρίστηκε από την τοπική κοινωνία κι αυτό μαλακώνει κάπως τον πόνο της. Ο Τάσος δεν γυρίζει πίσω, όμως μέσα από την αυτοθυσία του της λέει “Δεν πέθανα άδικα, σήκω, πάλεψε, δείξε ότι η θυσία για την πατρίδα δεν είναι άδικη!” Κι αυτό κάνει η κα Ντίνα κάθε ημέρα, δεν δειλιάζει, δεν γκρινιάζει, δεν λιγοψυχά, δεν ζηλεύει τις οικογένειες γύρω της, δεν αναρωτιέται τί και εάν… μιλά μόνο με καλοσύνη για όλους, δίνει μόνο καλοσύνη σε όλους και φροντίζει τα κορίτσια της, τα εγγόνια της, την κόρη του Τάσου που γεννήθηκε μετά το θάνατό του, και δείχνει με τη στάση της ζωής της ότι ο ήρωάς της είναι ΕΔΩ, ΠΑΡΩΝ, πάντα! Κι όταν όλοι εμείς που τον τιμήσαμε θα έχουμε φύγει από τη ζωή, ο ίδιος θα στέκει αγέρωχος εκεί, στην πλατεία Σμηναγού (Ι) Αναστάσιου Μπαλατσούκα, για να υπενθυμίζει στις επόμενες γενιές ότι η υπεράσπιση της πατρίδας είναι ύψιστο καθήκον, κι ότι μέσα από την αυτοθυσία δεν βαδίζεις προς το θάνατο αλλά προς τη σωτηρία του λαού σου!

Η κα Σωτηρία από την άλλη αγωνίζεται μέσα από δίκες στα ελληνικά δικαστήρια για να μην θρηνήσει άλλη μάνα το παιδί της στα επικίνδυνα, τα “δολοφονικά” όπως η ίδια τα χαρακτηρίζει, κάγκελα της Περιφερειακής Οδού. Η ίδια το παιδί της το έχασε, τί πιο πολύτιμο να χάσει;;; Οπότε για ποιον αγωνίζεται;;; Η απάντηση είναι ΜΙΑ: για ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ που ζούμε στην Άρτα, για όλους όσους διασχίζουν την Περιφερειακή Οδό και πίσω τους έχουν μια οικογένεια, μια μάνα, έναν πατέρα, έναν γιο, μια κόρη, που θα τους περιμένει στο σπίτι να επιστρέψουν. Παλεύει μόνη της σε έναν πόλεμο που έχει κηρυχθεί εναντίον της, σε έναν πόλεμο όπου κάθε πρωί σηκώνεται από το κρεβάτι της για να αγωνιστεί για όλους εμάς!!! Η κα Σωτηρία δεν τιμάει με τον αγώνα της απλά τη ζωή του γιου της, τιμάει τη ζωή όλων μας! Κι εμείς ως τοπική κοινωνία, οφείλω να πω, πως αισθάνομαι ότι συχνά την αφήνουμε μόνη της να παλεύει για όλους μας. Τρεις θάνατοι σε αυτά τα μαρτυρικά κάγκελα, τρεις θάνατοι νέων ανθρώπων που είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους! Μια δημοτική αρχή που, ενώ στο προεκλογικό της πρόγραμμα η ίδια τα χαρακτήρισε ως επικίνδυνα κιγκλιδώματα αναφέροντας πως μόλις αναλάβει την εξουσία θα τα αντικαταστήσει “Μεριμνούμε για την αντικατάσταση των επικίνδυνων κιγκλιδωμάτων επί της Περιφερειακής Οδού” αναγραφόταν στο πρόγραμμα, μα τελικά μέχρι στιγμής τίποτα… μηδέν εις το πηλίκον! Και όλοι οι εκλεγμένοι πια δημοτικοί σύμβουλοι, που είχαν δεχτεί μετά βαΐων και κλάδων το προεκλογικό πρόγραμμα, ενάμισι χρόνο που είναι πια στην εξουσία ούτε μια κουβέντα επί του θέματος, ούτε καν η παραμικρή αναφορά λες και ήταν άλλοι που διακήρυτταν ότι το προεκλογικό αυτό πρόγραμμα θα το κάνουν πράξη… Ας γνωρίζουν πλέον ότι η Έφεση έγινε δεκτή από το δικαστήριο των Ιωαννίνων με την αιτιολογία ότι από τη στιγμή που σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι σε αυτά τα κάγκελα, αυτά κρίνονται επικίνδυνα ούτως ή άλλως! Και η απόδειξη στα μάτια όλων μας, στα μάτια όλων των Αρτινών είναι ότι και νέα ατυχήματα σημειώθηκαν εκεί, μετά το θάνατο του Βαγγελάκη, όπου όλα τα κάγκελα ξηλώθηκαν ένα – ένα, έγιναν κομμάτια που εκτοξεύτηκαν στον αέρα, στο πεζοδρόμιο, στον δρόμο, με τις φωτογραφίες να έχουν κάνει τον γύρο του διαδικτύου και να αποτελούν αδιαμφισβήτητο αποδεικτικό στοιχείο για την επικινδυνότητά τους!!! “Ουδείς ανάγκης μείζον ισχύει νόμος” Μένανδρος – Δεν υπάρχει νόμος που να είναι πιο ισχυρός από την ανάγκη! Να θυμίσω μόνο ότι το τελευταίο ατύχημα, ευτυχώς ατύχημα όχι δυστύχημα, έγινε το φετινό Πάσχα στις 11.50 π.μ. με τα κάγκελα χίλια κομμάτια να πετάγονται κατά μήκος εκατοντάδων μέτρων πάνω στην πλατεία Ζέρβα και σε όλο το πεζοδρόμιο. Ήταν θέλημα Θεού, ήταν τύχη, που κανένα παιδάκι με τη μπάλα ή το ποδήλατο δεν περνούσε από εκεί, που κανείς πεζός δεν έκανε περπάτημα όπως συνηθίζεται στο σημείο, που καμία μητέρα με το καροτσάκι ή κανείς περαστικός απλά δεν περνούσαν από εκεί. Αλλιώς, δεν χρειάζεται να σας περιγράψω εγώ τί θα συνέβαινε στο σώμα του άτυχου ή των άτυχων που στις 11.50 το πρωί θα περνούσαν από το σημείο. Είναι απλά… οι νόμοι της Φυσικής που θα οδηγούσαν την πορεία των γεγονότων. Η ζωή του Βαγγέλη θυσιάστηκε για να τιμηθεί η δική μας ζωή! Μακάρι να το καταλάβαινε όλη η τοπική κοινωνία αυτό… Η μητέρα του το έχει καταλάβει και παλεύει για εμάς, μόνη της πολλές φορές, όμως παλεύει για να σώσει τον επόμενο “άτυχο”!

Θα τους θυμόμαστε πάντα με αγάπη, και οι μητέρες τους θα είναι εδώ για να μας θυμίζουν πάντα το ποια ήταν τα παιδιά τους, τα παλικάρια τους. Ο αγώνας αυτών των μανάδων δεν σταματάει, ούτε θα σταματήσει ποτέ, και μέχρι να “κλείσουν τα μάτια τους” θα αγωνίζονται για να τιμούν με τη ζωή τους τα παιδιά τους που έφυγαν! Και δεν είναι οι μόνες… Είναι δύο ανάμεσα στα πολυάριθμα πλήθη μανάδων που παλεύουν για να τιμήσουν τα παιδιά τους που χάθηκαν, καθεμία κουβαλώντας το δικό της σταυρό. Μακάρι να μπορούσα να γράψω για όλες... Όμως, ας είναι αυτό το κείμενο ένας ύμνος στη δύναμη της ΜΑΝΑΣ, στην αγάπη της ΜΑΝΑΣ, στο ιερό καθήκον της ΜΑΝΑΣ να αγωνίζεται… ακόμη και μετά το θάνατο του παιδιού της. Ο Τάσος κι ο Βαγγέλης για μένα έγιναν προσωπική υπόθεση κι έτσι θα συνεχίσουν να είναι. Ο Θεός ξέρει πώς μας ενώνει όλους, ποιους επιλέγει και γιατί τους επιλέγει, ποια ιερή αποστολή έχουν να εκπληρώσουν. Το ζητούμενο είναι να αγωνίζεται κανείς στη ζωή δείχνοντας αγάπη, ενσυναίσθηση και γνωρίζοντας ότι καμία ανθρώπινη ιστορία δεν αφορά μόνο τους πρωταγωνιστές της, αλλά μας αφορά ΟΛΟΥΣ ως κοινωνία, ως πολίτες, ως ανθρώπους, καθώς Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!