Δείξε μου τα έργα σου, να σου πω ποιος είσαι… Αυτή η φράση αποτελεί τον βασικό πυλώνα του σημερινού μου άρθρου, αφού η ανάπτυξη και η πρόοδος μιας πόλης δεν έρχονται από στείρα έργα, αλλά από τους δημιουργούς αυτών των έργων. Και οι δημιουργοί τους δεν είναι άλλοι από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, συμπολίτες μας που η τοπική κοινωνία τους έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης, ώστε να έχουν τα εφόδια και τη δύναμη να παράγουν έργο στον τόπο τους. Μόνο που … μερικές φορές, τα έργα δεν είναι απλώς άψυχα αντικείμενα που κοσμούν μια γωνιά της Άρτας, αλλά αντικείμενα που μέσα τους κρύβουν ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας μας, της ιστορίας του τόπου μας! Μόνο που… βασική προϋπόθεση για την υλοποίηση αυτών των έργων, ώστε αυτά να μην είναι απλό μάρμαρο και τσιμέντο, αλλά να πάρουν τη θέση που τους αξίζει στο χώρο και το χρόνο είναι ο φορέας που τα υλοποιεί να διαθέτει ενσυναίσθηση! Και πέρα από την ενσυναίσθηση, να διαθέτει τόλμη, αξιοπιστία, γενναιότητα, ειλικρίνεια και ντομπροσύνη για να καταφέρει να υλοποιήσει στο ακέραιο το έργο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου έργου είναι το μνημείο με την προτομή του Σμηναγού (Ι) Αναστάσιου Μπαλατσούκα στην πλατεία που φέρει το όνομά του στην περιοχή του Τριγώνου στην Άρτα. Ένα έργο που, ως γνωστόν, ο πρώην Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δ. Αρταίων, Κώστας Χαρακλιάς, σχεδίασε, οργάνωσε και υλοποίησε μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Φυσικά δεν γίνεται να παραλείψουμε και τη συνδρομή του Δημάρχου Αρταίων, Χρήστου Τσιρογιάννη… Η συνδρομή του λοιπόν ήταν απαραίτητη και αποδεικνύει ακριβώς αυτό που προανέφερα... ότι δηλαδή οι φορείς πρέπει να έχουν ενσυναίσθηση για να μπουν στη θέση των πολιτών και να καταλάβουν τη σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα του κάθε έργου και αν το έχουν καταλάβει, κρίνεται εκ του αποτελέσματος! Κάποιοι λοιπόν παίρνουν και σηκώνουν όλο το βάρος πάνω τους υλοποιώντας το έργο στο ακέραιο, και αυτοί αξίζουν την εμπιστοσύνη μας, διότι δεν δίστασαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις συνθήκες, δεν δείλιασαν απέναντι στο χρόνο που κυλούσε ασφυκτικά εναντίον της υλοποίησης, αλλά αποδείχτηκαν ανώτεροι των συνθηκών. Και αναφέρομαι φυσικά στον Κώστα Χαρακλιά. Γιατί πίσω από ένα έργο με μάρμαρα και τσιμέντο, ο ίδιος διέκρινε ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας, της Άρτας μας, και μάλιστα δεν σταμάτησε εκεί, αλλά έθεσε και ανώτερους στόχους: την απόδοση τιμών στον ήρωα Σμηναγό που μέχρι τότε, για 11 χρόνια, η θυσία του δεν είχε αναγνωριστεί επισήμως από τη γενέτειρά του (ενώ στην Τρίπολη ήδη ετοιμάζεται η προτομή του αδικοχαμένου υποσμηναγού Μάριου Μιχαήλ Τουρούτσικα λίγους μήνες μετά το θάνατό του), την προσφορά γαλήνης στην οικογένεια του Αναστάσιου Μπαλατσούκα, αλλά και τη σύσφιξη των σχέσεων της κόρης του ήρωα πιλότου με τον τόπο καταγωγής της, την Άρτα! Σκοπός επετεύχθη!!!