Αρχικά ας πάρουμε ως δεδομένο πως τα τελευταία χρόνια χώρες του Νότου όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, καλούνται να αντιμετωπίσουν ισχυρές μεταναστευτικές πιέσεις που δέχονται κυρίως από την Ανατολή, ενώ το στρατηγείο της Ε.Ε και οι Γερμανικές δυνάμεις, φλερτάρουν με την Τουρκία (σ.σ έχει αποδειχτεί ένας αναξιόπιστος συνομιλητής ο οποίος εργαλειοποιεί κάθε σχετική συμφωνία που συνάπτει), προσφέροντάς της μάλιστα και μεγάλα χρηματικά πακέτα (δις ευρώ), ώστε να ανοιγοκλείνει ο αναξιόπιστος Ερντογάν την κάνουλα των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή οι χώρες του Νότου και ειδικότερα η χώρα μας διαμαρτύρονται για έλλειψη πόρων, υλικοτεχνικών υποδομών, για μη ικανό αριθμό εξειδικευμένου προσωπικού (expert), ενώ, κάνουν λόγο για μια μη διαχειρίσιμη κατάσταση για την οποία απαιτείται επιμερισμός βάρους από τους εταίρους -χωρίς όμως ουσιαστική ανταπόκριση-. Ταυτόχρονα, οι χώρες του Νότου, καλούνται να διαχειριστούν μεταξύ άλλων και Μ.Κ.Ο «ισχυρών συμφερόντων» με ξένο registry βόρειων χωρών, που ενώ χρηματοδοτούνται με σημαντικά ευρωπαϊκά κονδύλια, φαίνονται να μην ανταποκρίνονται στις απαιτούμενες προσδοκίες.

Στα πλαίσια αυτά το ίδιο στρατηγείο της Δύσης φέρεται να ενισχύει τη δογματική άποψη, μέσω άγνωστων κέντρων εξουσίας, πως η άνοδος του Ευρωσκεπτικισμού θα οδηγήσει σε κλειστά σύνορα, ρατσισμό, ξενοφοβία και διάλυση της Ε.Ε, μη παραδεχόμενη ως είναι φυσικό την λανθασμένη συνταγή που τυχόν ακολούθησαν.

Αυτός είναι ένας προβληματισμός στον οποίο τα Δυτικά κυβερνεία σπεύδουν να δώσουν ως δεδομένη την δική τους απάντηση χωρίς να υπολογίζουν (;) τις κοινωνικές αντιδράσεις που θα φέρει η στάση τους αυτή.

Ολοένα φαίνεται να δυναμώνει στις χώρες αυτές (σ.σ όπως στην Ελλάδα) και να εδραιώνεται η πολιτική ιδέα για μια Ευρώπη των Εθνών – Κρατών με Εθνική κυριαρχία που θα απέχει από κάθε προσπάθεια επιβολής των Γερμανικών συμφερόντων και όχι μόνο.

Το σίγουρο είναι πως ενώ δημιουργούνται διλλήματα, χωρίς ωστόσο αυτά να απαντώνται, σχετικά με το τι πραγματικά ισχύει και τι όχι αυτό που θα μείνει τελικά χαραγμένο στο μυαλό των πολιτών είναι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν και ακόμη εφαρμόζονται, οι οποίες αποδεικνύεται με την πάροδο του χρόνου πως όχι μόνο δεν λειτουργούν υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά στον αντίποδα θαρρείς πως δίνεται τροφή (;) ώστε να ενισχύονται πραγματικά ακραίες και λαϊκίστικες φωνές που δημιουργούν ένα συνονθύλευμα στερεότυπων μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

Πλέον είναι ορατός ο δρόμος που θα ακολουθηθεί στις επερχόμενες Ευρωεκλογές από τις πολιτικές δυνάμεις (σ.σ εάν αφουγκραστούν σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας) και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δούμε ένα νέο Ευρωκοινοβούλιο όπου ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών θα έχει ισχυρή αντιευρωπαϊκή κριτική και διάθεση.