Όμως η αδυναμία πρόβλεψης γενικότερα, των οικονομικών φαινομένων αναμφίβολα παράγει μια συνολική ευρύτερη αβεβαιότητα. Η οποία δεν αφορά μόνο στην οικονομία μιας χώρας, αλλά επεκτείνεται τόσο στο εσωτερικό «πολιτικό-κοινωνικό» της γίγνεσθαι όσο και στο «γεωπολιτικό» και «γεωοικονομικό», αφού εν τοις πράγμασι οι εν λόγω τομείς είναι αλληλοεξαρτώμενοι.

Από την άλλη, υπάρχουν περιπτώσεις, όπως η Ελλάδα των μνημονίων, όπου ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα μπορεί να αποτελέσει όπλο αντίστασης στα εκβιαστικά διλήμματα, που εν ονόματι ίδιων συμφερόντων έθεσαν και θέτουν κατά καιρούς οι δανειστές της και μαζί τα εγχώρια παπαγαλάκια τους.

Υπό αυτή την έννοια, αν μη τι άλλο: Η προ ετών ομολογία του τ. προέδρου της κομισιόν Ζοζέ-Μανουέλ Μπαρόζο: «…όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης η Κομισιόν ήταν το μόνο όργανο της ΕΕ που εξ’ αρχής στήριζε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, καθώς αν η χώρα «έπεφτε» θα ακολουθούσε ντόμινο[…]. Ζήσαμε δραματικές στιγμές, όχι μόνο με την Ελλάδα αλλά και με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, ακόμη και με την Γαλλία…». Η καταγεγραμμένη στο βιβλίο του, αυστηρή προειδοποίηση του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθυ Γκάιντνερ στους Σόϊμπλε και Μέρκελ : «… η μη στήριξη της Ελλάδας θα τίναζε στον αέρα το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα». Η διαβεβαίωση της Αγκελα Μέρκελ στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα (Ιούλιος του 2012) ότι «δεν θα επαναλάβουμε μια Lehman Brothers». Οι μεταγενέστερες ταυτόσημες δηλώσεις: των ιστορικών Ευρωπαίων ηγετών Χέλμουτ Κολ, Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, Χέλμουτ Σμιτ, εκείνη της Μέρκελ «…ότι δεν συμφέρει κανέναν το Grexit…», οι σχετικές προειδοποιήσεις διεθνούς φήμης οικονομολόγων (Paul Krugman, Joseph Stiglitz κ.ά), τα ανάλογα reports του Αμερικανικού οικονομικού πρακτορείου Bloombergk,, καθώς και η δήλωση του Γάλλου επιτρόπου οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί στην Γερμανική εφημερίδα. Süddeutsche Zeitung» (8.12.2014): «Η Ελλάδα χρειάζεται περαιτέρω βοήθεια για να προστατευτεί η Ευρώπη», αλλά και οι παρόμοιες νεώτερες δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων του παγκόσμιου πολικό-οικονομικού συστήματος. Καταδεικνύουν ότι η αβεβαιότητα περί την οικονομία στην Ελλάδα των μνημονίων –και όχι μόνο- αφ’ ενός καθιστά τη χώρα εν δυνάμει συστημικό κίνδυνο για την Ευρώπη και εντεύθεν για την πολύτιμη συνοχή του ΝΑΤΟ…

Ειδικότερα η, από την «κερδοσκοπική διεθνή» υποκινούμενη και δια των πολιτικών και οικονομικών εγχώριων και ξένων θεραπαινίδων της (σ.σ, Ευρωπαίοι ηγέτες, διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, αγορές, ντόπια και ξένα meedia κ.ά), εκφραζόμενη τρομολαγνεία, σε καμία περίπτωση δεν είναι μια ευγενής προειδοποίηση προς τους Έλληνες πολιτικούς και γενικότερα προς τους πολίτες. Αντίθετα ασκείται σκόπιμα και εντελώς υποκριτικά, αφού οι δανειστές γνωρίζουν ότι, αν τολμήσουν να κινηθούν χρηματοδοτικά εναντίον του τραπεζικού συστήματος και εντεύθεν της ελληνικής οικονομίας, «θα αποθάνουν μετά των αλλοφύλων».

Επομένως από τα όσα σχετικά προ-ειπώθηκαν στα Μέρη Α', Β΄, & Γ΄ του παρόντος άρθρου, αναδεικνύεται περίτρανα ότι η απειλή ενός Grexit, προεχόντως από τον κ. Σοϊμπλε (Αύγουστος 2015), και ο εξ’ αποτελέσματος «πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικός» Αρμαγεδδώνας που θα το ακολουθούσε, ήταν και είναι απλά μια μπλόφα των δανειστών που υπέκρυπτε και υποκρύπτει αλλότρια συμφέροντα…

Γιατί, το ιερατείο των Βρυξελλών, οι μανδαρίνοι του ΔΝΤ και το βαθύ βιομηχανικό-τραπεζικό κατεστημένο της Φραγκφούρτης, γνώριζαν (ζουν) πολύ καλά ότι ωθώντας την Ελλάδα σε μια σε dejure (θεσμικά επίσημη) πτώχευση, θα πυροβολούσαν τα πόδια τους, αφού, μέσα στο ούτως δημιουργούμενο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο «πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό» χάος, αφ’ ενός θα μεγιστοποιούνταν ο κίνδυνος οι δανειστές να χάσουν τα λεφτά τους (σ.σ, δεν θα είχαν λαμβάνειν παρά του μη έχοντος ελληνικού λαού, ούτε θα μπορούσαν να βάλλουν χέρι στην ακίνητη περιουσία του, χωρίς να προϋπάρξουν οι αποικιακές δεσμεύσεις των μνημονίων και περισσότερο του Γ΄) και αφ’ ετέρου θα έμπαινε μια πυρηνική βόμβα στα θεμέλια της ευρωζώνης. Όπως είναι βέβαιο ότι οι της δυτικής συμμαχίας ιθύνοντες θα τρόμαζαν (ουν) στην ιδέα ενός δεύτερου χάους που θα προκαλούσε το πρώτο στο εσωτερικό της αλλά και στον ευρύτερο πολύ-σύνθετο γεωπολιτικό και ενεργειακό χώρο, «Βαλκάνια-Αιγαίο-ΝΑ. Μεσόγειος» Γιατί από ένα Grexit η μείζων και παρατεταμένη ελληνική πολιτική αστάθεια θα ήταν επί θύραις, η δε κοινωνική έκρηξη που αναπόφευκτα θα ακολουθούσε, θα λειτουργούσε ως άλλη θρυαλλίδα που θα ανατίναζε τα θεμέλια της δυτικής συμμαχίας..

Ωστόσο η «μαγκιά» για την ελλαδική πολιτική ηγεσία, ήταν (είναι) να παίξει σωστά το χαρτί της εθνικής συνεννόησης και της ενωτικής δράσης. Γιατί η Ελλάδα, έχοντας στο μανίκι της τον παραπάνω άσσο (σ.σ, του Grexit ), θα μπορούσε, μέσα από μια σοβαρή εθνική διαπραγμάτευση, που θα κινούνταν στη λογική της «σύμπτωσης συμφερόντων» της χώρας και των εταίρων της, να μετριάσει αν όχι να εξαλείψει τις φοβερές επιπτώσεις που είχαν και έχουν στην αναπτυξιακή προοπτική της ελληνικής οικονομίας και εκ συνεπαγωγής στον ελληνικό λαό, η μνημονιακή λιτότητα και οι εφαρμοστικοί νόμοι που την διαμορφώνουν.

Τέλος επανερχόμενοι στην παρουσία του βιβλίου «Αναπιάσματα» του κ. Χρ. Μέγα και ειδικότερα στο «μαύρο μέλλον» των συντάξεων, όπως το υπαινίχτηκε στην ομιλία του ο καθηγητής κ. Σάββας Ρομπόλης, πρέπει να επισημάνουμε ότι, κατ’ αρχήν, ορθώς ο ομιλητής εξέπεμψε … SOS. Όμως, από την άλλη, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι οι προβλέψεις του έγιναν με την υπόθεση ότι τα σημερινά οικονομικά, εργασιακά, δημογραφικά και άλλου είδους σχετικά δεδομένα, θα συνεχίσουν να μεταβάλλονται υπό το βάρος των μνημονιακών δεσμεύσεων (σ. σ, π.χ 3,5% πλεονάσματα το 2018-2022 και 2,2% από 2023-2060 κ.ά), ακολουθώντας προδιαγεγραμμένη (από τις δεσμεύσεις της χώρας) πορεία. Ωστόσο ένα συνταξιοδοτικό σύστημα, γενικότερα, έχει προφανώς χαοτική δομή με συνέπεια κάθε πρόβλεψη επί των εξελίξεων για το μέλλον του (σ. σ, ύψος συντάξεων, κρατικές κοινωνικές δαπάνες, θνησιμότητα κ.ά), να είναι τουλάχιστον επισφαλής. Πόσω δε μάλλον όταν ο κ. Ρομπόλης παραδέχεται ότι οι πιο πάνω αρχικές συνθήκες του συστήματος μεταβάλλονται θεωρώντας, όμως, ως σταθερά φθίνουσα την πορεία τους.

Αλλά, αν για παράδειγμα, εν τω μεταξύ, από τα ετήσια κέρδη εκ του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που κρύβoυν στα σπλάχνα τους η ελληνική γη και οι ελληνικές θάλασσες, τα οποία κατά τους ειδικούς μόνο από τα κοιτάσματα νοτιοδυτικά της Κρήτης και δυτικά της Κέρκυρας για 25 χρόνια από τη στιγμή που θα αρχίσει η εξόρυξη (σ. σ, σε διάστημα 5 ετών από την έναρξη), θα εισφέρουν συνολικά στα δημόσια ταμεία 1,2 τρις δολ, που τα περισσότερα βάσει νόμου θα διοχετεύονται στο ασφαλιστικό σύστημα, άραγε δεν θα υπάρξει η μεγάλη ανατροπή στις δυσμενείς προβλέψεις του κατά τα άλλα αξιόλογου επιστήμονα κ. Σ. Ρομπόλη; Και αν, ακόμη στα πιο πάνω αστρονομικά κρατικά έσοδα προστεθούν και τα κέρδη από τα οικόπεδα του Πατραϊκού κόλπου (σ. σ, 400 εκ. δολ./χρόνο για 30 χρόνια) και από τα έξη Αρτας – Πρέβεζας, Αιτωλοακαρνανίας, Αχαΐας και τρία θαλάσσια του Ιονίου, που αναμένεται σύντομα να ανατεθούν σε αναδόχους (σ. σ, σύμφωνα με αξιόπιστες επιστημονικές προσεγγίσεις αναμένεται να δίνουν ένα ποσό της τάξης των 1,5-2 δισ. ευρώ κάθε χρόνο για τα επόμενα περίπου 30 χρόνια), τότε αναμφίβολα δεν θα έχουμε κανένα λόγο να ζηλέψουμε τίποτε από την βορειο-ευρωπαϊκή Νορβηγία (το μοντέλο της έχει υιοθετήσει και η Ελλάδα), η οποία από τους υδρογονάνθρακες δημιούργησε ένα γιγαντιαίο ταμείο που έχει πάνω από 800 δις δολάρια, προκειμένου να στηρίξει τις συντάξεις των μελλοντικών γενεών.