Τον γνώρισα καλά από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, στα πρώτα εκείνα δημιουργικά χρόνια του «ΚΥΤΤΑΡΟΥ», του φροντιστηριακού οργανισμού που υπήρξε τότε μια πρωτοποριακή εκπαιδευτική κυψέλη για την Άρτα και που είχαμε ιδρύσει μαζί με τους Γιώργο Φωτονιάτα, Χρήστο Νάκο, Χρήστο Παπαγεωργίου —μετέπειτα Δήμαρχο και Νομάρχη Άρτας— και τους αείμνηστους Θωμά Σακκά και Δημήτρη Λιαπάτη.

Ο Γιάννης έζησε και γαλουχήθηκε μέσα στο ιδιαίτερα δημιουργικό φροντιστηριακό περιβάλλον του «ΚΥΤΤΑΡΟΥ». Παρά ταύτα, ήταν τελικά το δημόσιο σχολείο εκείνο που τον κέρδισε και στο οποίο αφιερώθηκε για δεκαετίες με βαθιά πίστη στην εκπαιδευτική του αποστολή. την οποία και τερμάτισε ευδόκιμα.

Στη μακρά πορεία του ως εκπαιδευτικός ξεχώρισε για την εργατικότητα, τη συνέπεια και την αποτελεσματικότητά του. Όμως εκείνο που τον έκανε πραγματικά ξεχωριστό δεν ήταν μόνο ο καλός Μαθηματικός και ο ευσυνείδητος καθηγητής. Ήταν πρωτίστως ο άνθρωπος Γιάννης.

Ευγενής, πράος και στωικός, χωρίς ποτέ να είναι άχρωμος. Είχε άποψη και ήταν συχνά αυστηρός στην κριτική του, όταν πίστευε ότι το απαιτούσαν οι περιστάσεις· αλλά ακόμη και τότε ήξερε να διαφωνεί χωρίς να προσβάλλει. Άκουγε τον συνομιλητή του. Ρωτούσε. Αναζητούσε τη γνώμη του άλλου. Και, μολονότι ήταν άνθρωπος πραγματιστής και θυμόσοφος, με φιλοσοφική θεώρηση της ζωής και κατασταλαγμένες πεποιθήσεις, ουδέποτε αισθανόταν την ανάγκη να τις επιβάλει

Εκείνο που πάντοτε εκτιμούσα ιδιαίτερα στον Γιάννη ήταν η ανεξαρτησία της σκέψης και της κρίσης του. Δεν δίσταζε να μου εκμυστηρεύεται, με την ειλικρίνεια που χαρακτήριζε τη σχέση μας, ακόμη και τις επιφυλάξεις ή τις διαφωνίες του για ορισμένες πράξεις και παραλείψεις του αδελφού του Χρήστου, κατά τη μακρά δημόσια διαδρομή του ως Δημάρχου, Νομάρχη ή και υποψηφίου Βουλευτή. Και τούτο χωρίς ποτέ να δοκιμάζεται η αδελφική του αγάπη· αντιθέτως, φανέρωνε έναν άνθρωπο που ήξερε να ξεχωρίζει τον δεσμό της καρδιάς από την ελεύθερη και υπεύθυνη κρίση.

Τα τελευταία χρόνια η ζωή τού επιφύλαξε μια ασήκωτη διπλή δοκιμασία: τη δραματική περιπέτεια της υγείας του πολυαγαπημένου του γιου Νικήτα και, παράλληλα, τη σοβαρή επιδείνωση της δικής του υγείας. Κι όμως, ακόμη και τότε, ο Γιάννης στάθηκε όρθιος. Με αξιοθαύμαστο ρεαλισμό, ιώβειο υπομονή, αξιοπρέπεια και μια εσωτερική δύναμη που μόνο όσοι βρέθηκαν κοντά του μπορούν πραγματικά να αποτιμήσουν.

Ίσως τελικά εκεί, στις μεγάλες δοκιμασίες, να μετριέται το πραγματικό ανάστημα ενός ανθρώπου.

Και ο Γιάννης στάθηκε μεγάλος.

Σήμερα, οι λέξεις δυσκολεύονται να χωρέσουν τη συγκίνηση μιας φιλίας και μιας συναδελφικής σχέσης που μετρά μισό σχεδόν αιώνα. Μένουν οι αναμνήσεις. Οι συζητήσεις. Οι διαφωνίες μας. Τα χαμόγελα. Εκείνο το ήρεμο βλέμμα του. Και κυρίως η αίσθηση πως ένας καλός, έντιμος και αξιοπρεπής άνθρωπος πέρασε από τη ζωή μας και άφησε το δικό του καθαρό αποτύπωμα.

Αγαπημένε φίλε Γιάννη, το τελευταίο αυτό «αντίο» είναι δύσκολο.

Σε αποχαιρετώ με βαθιά συγκίνηση, με ευγνωμοσύνη για όσα μοιραστήκαμε και με την παρηγορητική βεβαιότητα ότι οι άνθρωποι δεν χάνονται πραγματικά όσο εξακολουθούν να ζουν στη μνήμη εκείνων που τους αγάπησαν.

Στους οικείους σου και ιδιαίτερα στον αγαπημένο σου αδελφό Χρήστο, και δικό μου φίλο από καρδιάς, εκφράζω τα βαθύτερα και πλέον ειλικρινή μου συλλυπητήρια.

Είθε η εξ ύψους παρηγορία να απαλύνει τον βαρύ πόνο τους.

Καλό σου ταξίδι, Γιάννη.

Αιωνία σου η μνήμη.