«Δεκαεπτά χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από όπλο αστυ-νομικού, η ελληνική κοινωνία δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά το παιδί που έπεσε νεκρό στα Εξάρ-χεια, την αυθαιρεσία που όπλισε το χέρι του Κορκονέα, ούτε το κύμα οργής και διεκδίκη-σης που κατέκλυσε τους δρόμους σε όλη τη χώρα.

Η 6η Δεκέμβρη παραμένει μια βαθιά χαραγμένη πληγή, αλλά και μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η Δημοκρατία δεν είναι δεδομένη όταν η κρατική βία αναπαράγεται σε διάφορες μορφές.

Γιατί στο σκοτεινό αυτό πλαίσιο εντάσσεται και η προφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού. Η κρατική βία εξακολουθεί να αναπαράγεται μέσα από μηχανισμούς που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένους ανθρώπους ως «συνήθεις υπόπτους», ανεξάρτητα από τα πραγματικά στοιχεία.

Ο Δεκέμβρης του 2008 σημάδεψε μια γενιά. Ο Αλέξανδρος έγινε σύμβολο. Ο Ρωμανός σήμερα είναι το ερώτημα.

Και πάντα δική μας η απάντηση θα είναι μία: απέναντι στο άδικο, εμείς.»