1. Γεωπολιτικά συμφέροντα. Το Ισραήλ αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο για τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια περιοχή με τεράστια σημασία για την ενέργεια και τη σταθερότητα. Η στρατιωτική του ισχύς και η τεχνογνωσία του το καθιστούν «πολύτιμο εταίρο» για όσους θέλουν να διατηρήσουν τον έλεγχο στη Μέση Ανατολή.

2. Οικονομικοί δεσμοί. Οι συνεργασίες σε φυσικό αέριο, τεχνολογία, άμυνα και αγροτική παραγωγή δένουν τις δυτικές κυβερνήσεις με το Ισραήλ. Η «γλώσσα των συμφερόντων» υπερτερεί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

3. Πολιτικές πιέσεις. Σε πολλές χώρες τα φιλο-Ισραηλινά λόμπι έχουν ισχυρή επιρροή. Παράλληλα, ο φόβος της κατηγορίας «αντισημιτισμού» λειτουργεί αποτρεπτικά σε όποιον τολμά να καταγγείλει ανοικτά το Τελ Αβίβ.

4. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Η διεθνής πολιτική εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο επιλεκτικά. Στην περίπτωση της Ρωσίας οι κυρώσεις ήταν άμεσες. Στην περίπτωση του Ισραήλ η «σιωπή» εξυπηρετεί τις μεγάλες δυνάμεις.

5. Έλεγχος της ενημέρωσης. Τα μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συχνά προβάλλουν μια «ισορροπημένη» εικόνα που συσκοτίζει την πραγματικότητα. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις χαρακτηρίζουν τις διαδηλώσεις «ακραίες» ή «ταραχές», ώστε να αποδυναμώσουν τη νομικότητά τους.

6. Η ασυμμετρία ισχύος. Οι λαοί φωνάζουν, αλλά δεν έχουν άμεση επιρροή στις πολιτικές αποφάσεις. Οι κυβερνήσεις προτιμούν να προστατεύσουν τις συμμαχίες και τα συμφέροντά τους ακόμα κι αν αυτό σημαίνει συνενοχή σε εγκλήματα πολέμου.

Συμπέρασμα: Η σιωπή των κυβερνήσεων δεν είναι αδράνεια, είναι συνειδητή επιλογή. Η διεθνής πολιτική λειτουργεί με γνώμονα την ισχύ, όχι την δικαιοσύνη. Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα το βάρος πέφτει στους λαούς:

Να διατηρήσουν ζωντανή την φωνή της αλληλεγγύης και να πιέσουν ώστε η ιστορία να μην καταγράψει μόνο τη γενοκτονία αλλά και τη μαζική αντίσταση απέναντί της.