Αναρτήθηκε στις:08-12-16 20:42

Συνέντευξη της συνθέτριας Τατιάνας Ζωγράφου στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Δεν μου αρέσει να κάνω σχέδια για το μέλλον αλλά μου αρέσει να ονειρεύομαι!

Η Τατιάνα Ζωγράφου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νηπιαγωγός στα Γιάννενα και μελέτησε για τη μουσική στην εκπαίδευση στο Reading στην Αγγλία. Τα τελευταία δέκα χρόνια κάνει μουσική στο Αρσάκειο νηπιαγωγείο.

Ερ. Πώς αρχίζει η συγγραφή μιας νέας ιστορίας;
Απ. Δεν ξέρω! γιατί αυτή είναι η πρώτη μου ιστορία. Υποθέτω ότι όπως και όταν συνθέτω έρχεται μια στιγμή που δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο απ’ το να γράψω, αυτή τη φορά λέξεις, συνήθως όμως μελωδίες, τραγούδια.

Ερ. Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Απ. Δεν ήταν ακριβώς έμπνευση.... Άλλωστε η κρίση που βιώνουμε ως χώρα και ως πολιτισμός έχει αρνητικό πρόσημο ακόμη κι αν μας ενεργοποιεί δημιουργικά...Περισσότερο ήταν η βαθιά ανάγκη μου να δώσω το λόγο στα παιδιά. Ξέρετε κανένας δεν ακούει τα παιδιά.

Ερ. Πόσο χρόνο κάνατε για να γράψετε αυτή την πρώτη σας ιστορία;
Απ. Αν και έχει λίγες λέξεις δούλεψα και ξαναδούλεψα το κείμενό μου πολύ καιρό.

Ερ. Ποια είναι η σημασία της καλής εικονογράφησης μιας ιστορίας;
Απ. Στη δικιά μου ιστορία η εικονογράφηση συνομιλεί και συνδιαλέγεται επί ίσοις όροις με το κείμενο. Το βιβλίο απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Η εικονογράφηση δίνει ώθηση στη φαντασία τους και συμπληρώνει το κείμενο. Η ζωγράφος Μάρια Μπαχά έκανε εξαιρετική δουλειά. Απέδωσε με τον δικό της ιδιαίτερο εικαστικό τρόπο τα όσα ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου και «ζέστανε» την μάλλον λιτή γραφή μου. Η συνεργασία μου μαζί της όπως και με την επιμελήτρια της έκδοσης Βασιλική Τζόκα υπήρξε πολύ γόνιμη.

Ερ. Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο σας «Τι θα έκανα αν ήμουν Αϊ- Βασίλης»(εκδόσεις Καλέντης, 2016);
Απ. Όλα ξεκίνησαν τον περσινό χειμώνα. Η μικρή κόρη μου, η Λεωνή, έπαιζε με την ογδοντάχρονη γιαγιά της όταν απ’ το σαλόνι ακούστηκε στις ειδήσεις ότι πάλι βρέθηκαν πνιγμένα παιδιά στα παράλια των νησιών μας. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο.

Ερ. Τι θα συνέβαινε αν όπως λέει και το βιβλίο ήσασταν Αϊ– Βασίλης; Τι θα αλλάζατε από τη σημερινή κοινωνία μας;
Απ. Την αδιαφορία. Τον ατομισμό. Δε γίνεται να ζούμε άλλο σε αυτά τα χάλια και να λέμε ότι είμαστε άνθρωποι. Μερικές φορές τρομάζω όταν κυκλοφορώ έξω...

Ερ. Στη λύπη και στη χαρά χρησιμοποιούμε λέξεις που κρύβουν τα μυστικά μας. Η κωδικοποίηση των συναισθημάτων είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να περάσει εύκολα από τις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου;
Απ. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Υποθέτω ότι κάθε συγγραφέας ελπίζει ότι θα πετύχει να διεγείρει αισθήσεις και συναισθήματα με την ιστορία του.

Ερ. Ποια είναι σήμερα η κατάσταση στην παιδική λογοτεχνία; Υπάρχουν νέοι συγγραφείς; Τι γίνεται με την έκδοση νέων εικονογραφημένων βιβλίων;
Απ. Νομίζω ότι γενικότερα η Τέχνη τραβάει τον δρόμο της. Οι καλοί εκδότες εμπιστεύονται τους νέους και το καινούργιο. Μπορεί η κρίση να ταλαιπωρεί την κοινωνία μας αλλά βλέπουμε μεγάλη παραγωγή ιδεών τόσο στα βιβλία και το θέατρο όσο και στη μουσική και το χορό.

Ερ. Παράλληλα όμως με τη συγγραφή ασχολείστε με τη μουσική. Μπορείτε να μας αναφέρετε τις δραστηριότητές σας με τη μουσική;
Απ. Προκειμένου να μιλήσω για τη μουσική μου, θα έγραφα ένα σωρό σειρές και τελικά κούραζα. Θα σημειώσω μόνο ότι το τελευταίο άλμπουμ μου «Μια νότα μου χτυπά το τζάμι» (MLK, 2016) πήγε πολύ, πολύ καλά. Όπου να ‘ναι ξεκινάω πάλι στούντιο για να ολοκληρώσω τον επόμενο δίσκο μου που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Το πρώτο τραγούδι που θα ηχογραφήσουμε σε λίγες μέρες με τον ενορχηστρωτή μου Δημήτρη Μπουζάνη και τον στενό συνεργάτη μου Νίκο Πλατύραχο είναι ένα χιπ-χοπ που μοιραζόμαστε τους στίχους με τον Μάκη Τσίτα και το οποίο θα ερμηνεύσει για μας ο Πάνος Μουζουράκης.

Ερ. Είστε από τους ανθρώπους που τους αρέσει να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
Απ. Δεν μου αρέσει να κάνω σχέδια για το μέλλον αλλά μου αρέσει να ονειρεύομαι! Αν κάνω πολλά πράγματα είναι γιατί δεν αντέχω τη ρουτίνα στο «τώρα». Το μέλλον με αφήνει αδιάφορη. Το καλοκαίρι ωστόσο συνήθως δεν κάνω απολύτως τίποτα.

Ερ. Ασχολείστε με το διαδίκτυο; Ποια είναι η γνώμη σας για τα ηλεκτρονικά περιοδικά;
Απ. Τώρα έχω αρχίσει να εξοικειώνομαι μαζί τους. Μου αρέσουν. Ωστόσο, όπως και στη μουσική, όταν κάτι με συγκινεί πολύ θέλω να το έχω στο χαρτί τυπωμένο, θέλω να αγοράζω τον δίσκο.

Ερ. Διαβάζουν τα παιδιά βιβλία;
Απ. Η δωδεκάχρονη κόρη μου από τότε που της πήραμε το τάμπλετ περιόρισε πολύ το εξωσχολικό διάβασμά της. Είναι μια τρομερά αντιφατική γενιά. Απ' τη μία το μυαλό στροφάρει τρελά και συνήθως είναι ελεύθερο κι απ' την άλλη η τάση που επικρατεί μοιάζει να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη μαλθακότητα και την αδράνεια.

Ερ. Μπορείτε να μας προτείνετε κάποια ενδιαφέροντα βιβλία;
Απ. Για τους έφηβους του Φρεντιάνο Σέσι πάλι απ’ τις εκδόσεις Καλέντη «Ένα κορίτσι στο Άουσβιτς». Για τα παιδιά το «Είναι βιβλίο!» από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, το «Ένας γάτος μια φορά» από τις εκδόσεις Εν Πλω, «Το ξανά» του Μάκη Τσίτα από τις εκδόσεις Πατάκη και φυσικά λόγω εποχής του Ευγένιου Τριβιζά την «μάγισσα που μισούσε τα Κάλαντα» από τις εκδόσεις Καλέντη. Για μας τους μεγάλους του Carlo Galli «Η αμηχανία της Δημοκρατίας» από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ και για τους εκπαιδευτικούς στην προσχολική και την πρωτοβάθμια εκπαίδευση «Τα παιδιά ως φιλόσοφοι» της Joanna Heyns σε μετάφραση Γιάννη Τζαβάρα από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

img

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ