Γράφει ο Ηλίας Αθ. Καραθάνος

Το πόσοι άνθρωποι κατοικούν στο φιλόξενο πλανήτη μας, είναι κάτι που μαθαίνουμε, ίσως στα σχολικά μας χρόνια και μετά το ξεχνούμε, υποθέτοντας ότι ο πληθυσμός δεν αλλάζει σημαντικά και τέλος πάντων, όσος και να είναι, δεν μας αφορά άμεσα.. Κι οι δύο αυτές υποθέσεις μάλλον είναι εσφαλμένες, καθώς ο πληθυσμός της γης κι αλλάζει δραματικά και μας επηρεάζει άμεσα κι ολοένα και περισσότερο θα ασκεί πάνω μας επιπτώσεις στο απώτερο, αλλά και το εγγύτερο μέλλον, ιδιαίτερα σε μας τους Έλληνες, που η αθλιότητα θα φθάσει στο αποκορύφωμα.

Πιο συγκεκριμένα, ο πληθυσμός της γης, μέχρι το έτος 1800 και για χιλιάδες χρόνια έκτοτε, διατηρούνταν λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο, ενώ από τότε και μετά, με την καταπολέμηση των επιδημιών και τη βελτίωση του επιπέδου της διαβίωσης, άρχισε ο πληθυσμός να αυξάνει ραγδαίως και κατακόρυφα.

Για παράδειγμα και καλύτερη κατανόηση του ζητήματος, σήμερα ένας ηλικιωμένος, αν πολλαπλασιάσει επί τρία τον αριθμό, τον οποίο είχε διδαχτεί, όταν ήταν μικρό παιδί, δεν θα πέσει πολύ έξω, στην εκτίμηση του σημερινού πληθυσμού, ο οποίος τριπλασιάστηκε με γενική πρόοδο, παρόλο που οι γεννήσεις συνεχώς μειώνονται επίσης με ρυθμό που καλπάζει.

Ήδη επάνω στον γηραιό πλανήτη μας υπερβαίνουμε τα επτά δισεκατομμύρια κατοίκους και με την τωρινή ταχύτητα αύξησης, στα μέσα του αιώνα που διατρέχουμε (2050), θα προστεθούν κι άλλα δύο ως τρία δισεκατομμύρια, οπότε συνολικά αυτοί θα προσεγγίζουν ή και θα υπερβαίνουν τα δέκα δισεκατομμύρια.

Χάρη διαφώτισής μας, λέγουμε ότι η Ινδία θα καταστεί ίσως το πολυπληθέστερο κράτος, με περίπου 1,7 δισεκατομμύρια άτομα. Μπορεί να ακολουθεί από κοντά η Κίνα ή ίσως να προηγείται κατά λίγο. Αυτό το τελευταίο κράτος, πρόσφατα χαλάρωσε κάπως τον περιορισμό των γεννήσεων από ένα σε δύο τέκνα ανά οικογένεια, πράγμα όμως που και τώρα δεν αποκαθιστά την διαταραγμένη ηθικότητα.

Η μεγαλύτερη αναλογικά αύξηση θα σημειωθεί στα πλέον υπανάπτυκτα κράτη. Για περισσότερη πειστικότητα αναφέρονται σύγχρονες στατιστικές, εμπεριστατωμένες κι απολύτως εξακριβωμένες, επιστημονικές έρευνες. Αυτές οι περιοχές συμπίπτουν με τις λεγόμενες «απολίτιστες».

Από τη μεριά των προηγμένων κρατών, προβλέπεται αύξηση, κυρίως στις ΗΠΑ, λόγω μεγάλης ανόδου των κοινωνικών επιστημών, κατά εκατό εκατομμύρια κατοίκους και μέχρι το έτος 2050 θα ανέλθουν συνολικά σε 400.000. Όμως σε πολλές χώρες της Ε.Ε., στη Ρωσία κλπ οι εκτιμήσεις δεν θα πάνε πολύ πίσω από τα σημερινά δεδομένα.

Από όσα έχουν εκτεθεί μέχρι στιγμής στο παρόν σημείωμα προκύπτει ότι συνολικά έχουμε μια τεράστια αύξηση του πληθυσμού στον πλανήτη μας, που θεωρείται γηρασμένος και κορεσμένος από επιβάτες του, ενώ κιόλας προσεγγίζει να ξεπεράσει τα όπια αντοχής του, εκτός αν από τούδε γίνει μια ορθολογιστική χρήση του πλανήτη μας, σύμφωνα με το σκοπό της Δημιουργίας: «Αυξάνεσθε και πληθύνεθε…» της Γέννησης.

Ο φιλάνθρωπος πλανήτης μας απλώνει διάπλατα κι απλόχερα τη φιλόστοργη αγκαλιά του και μας φιλοξενεί πρόθυμα και χωρίς βαρυγκώμια, από τη στιγμή που θα εισέλθουμε στον κόσμο, στην εδώ ζωή, με τη γέννησή μας, μέχρι την αποχώρησή μας, με το θάνατο, οπότε συνεχίζεται η ίδια προσφορά σε άλλους..

Όλα όσα αποτελούν την υλική μας ύπαρξη, αυτά που χρειαζόμαστε για την επιβίωσή μας, όσα αποσκοπούν στην ένδυση και κατοικία, καλύπτονται από την πατρική ουράνια αγάπη που κάνει ακόρεστο τον πλανήτη μας, ο οποίος αυτή την επιμέλεια την έχει εντάξει στην Πρόνοιά Του.

Επομένως ο Δημιουργός μας είναι ο αναμφισβήτητος εγγυητής στην εξασφάλιση μας στα αναγκαία υλικά αγαθά, γιατί τα έργα Του έγιναν «λίαν καλώς, είναι τελολογικά κι αυξάνουν την εξουσία του ανθρώπου, την κορωνίδα της δημιουργίας Του. Οι επικρατούσες ανισότητες φτωχών και πλουσίων, με τους δεύτερους να καταβροχθίζουν τη μερίδα του λέοντος κι από τα βασικά αγαθά, τα τοκογλυφικά κέρδη, το εμπόριο όπλων, λευκής σαρκός, ναρκωτικών, βιομηχανία μιζών, ξέπλυμα μαύρου χρήματος κλπ, ευθύνονται για την φτώχεια των λαών.

Το θείο σχέδιο είναι απέραντα μεγαλειώδες και θαυμαστής οικονομίας γεμάτο. Τα ίδια υλικά που συντήρησαν αμέτρητες παλαιές γενεές καθ προήγαγαν όλη την απίστευτη ποικιλία της ζωής, ανακυκλώνονται κι ανακαινίζονται, παρόλο τν εξέλιξη. Όμως ο πλανήτης μας εμφανίζεται πάντα νέος και φιλόξενος.

Άλλωστε, πάντα υπήρχαν αιματηροί πόλεμο, εξοντωτικές αναστατώσεις, εχθρικές προσβολές στον κόσμο σε υλικό κι έμψυχο δυναμικό από τη μανία αυτοκαταστροφής του ανθρώπου που συμπεριφέρονταν ως lupus contra lypus στον συνάνθρωπό του, αλλά η ζωή δεν σταματούσε τον κανονικό της ρυθμό.

Η ποσότητα βιολογικής παραγωγικής επιφάνειας είναι ορισμένα παγκόσμια εκτάρια ανά άτομο, η οποία είναι διαθέσιμη κι αναλογεί σε κάθε άτομο στον πλανήτη μας. Με τα σημερινά δεδομένα αυτή η ποσότητα ανά άτομο είναι περίπου 1,8 παγκόσμια εκτάρια. Πιο αραιοκατοικημένη είναι οι ΗΠΑ που καταναλώνουν τα 9,42 εκτάρια, έχοντας υπερδιπλάσιο ποσοστό από τη δεύτερη Ευρώπη με 4,45.

Με τον τρέχοντα ρυθμό κατανάλωσης στα μέσα του αιώνα, θα χρειαζόμαστε 1,5 εκτάρια γης, για να στηριχθούμε. Ήδη σήμερα περισσότερο από 1 δισεκατομμύρια άνθρωποι, στερούνται από πρόσβαση σε υγιεινό κι ασφαλές νερό, τόσο ως πόσιμο, όσο και για άλλες ανάγκες.

Τα πράγματα μάλιστα ολοένα θα γίνουν χειρότερα, εξάλλου θα γίνουν πολύ πιο δύσκολα προσεχώς και στον κρίσιμο αυτόν τομέα, καθώς ο πληθυσμός συνεχίζει την δικαιολογημένη αλματώδη αύξηση. Επιπλέον, δορυφορικές χαρτογραφήσεις, εύγλωττα μας μιλούν με απεικονίσεις κι εμφάνιση αριθμών ότι 30% μέχρι 40% του εδάφους της γης, όλη σχεδόν, πλην ελάχιστης, η διαθέσιμη επιφάνεια, για γεωργική εκμετάλλευση, ήδη ο απαράδεκτες.

Εξάλλου, όσο αφοράει την ενέργεια, οι ανάγκες απορρόφησης αναμένεται να αυξηθούν υπερβολικά, ήτοι κατά 40% τις επόμενες δύο δεκαετίες, τη στιγμή που οι υπάρχουσες αναφερόμενης κακοδαιμονίας συνιστάται η επείγουσες νέες εξορύξεις, με επιτάχυνση των νομικών και πολιτικών διαδικασιών, πράγμα που λύνει κι άλλα καυτά προβλήματα.

Κοντά σ’ αυτά τα μειωμένα ορυκτά κοιτάσματα μια άνευ προηγουμένου μόλυνση του περιβάλλοντος, λόγω μιας κερδοσκοπικής κι εξαντλητικής εκμετάλλευσης των αδηφάγων κι αδίστακτων υπερεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίες πασχίζουν για την ανθρώπινη βορά, έστω και κατά έμμεσο τρόπο.\

Αυτή η τακτική που κυνηγάει τα άδηλα κέρδη, έχει δραματικές επιπτώσεις στην χλωρίδα, την πανίδα, τους ωκεανούς και την ατμόσφαιρα, τα οποία ακολουθώντας τον βιολογικό και καταναλωτικό κύκλο, μπαίνουν δηλητηριασμένα στο πιάτο μας ή κατ’ οιοδήποτε τρόπο, προσλαμβάνονται από τον οργανισμό μας.

Βλέπουμε ότι με την επιχειρούμενη πρακτική του προσεταιρισμού του κεφαλαίου και των κεφαλαιοκρατών, αυξάνονται τα αδιέξοδα, τα ηθικώς άτοπα κι η απομάκρυνση από τα πάνσοφο σχέδιο του Δημιουργού-Θεού, το οποίο σε ένδειξη σεβασμού, πρέπει να μείνει ανέπαφο κι αλώβητο.

Οι προοπτικές βέβαια, με τα ανθρώπινα ταπεινά μέτρα, χωρίς αμφιβολία, είναι ζοφερές, αλλά σύμφωνα με τα ορθόδοξα χριστιανικά δεδομένα, πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει το πλάσμα Του και με την απαράμιλλη αγάπη Του, θα το διασώσει, πάντα αποβλέποντας μάλιστα στην ουσιαστική ωφέλεια του ανθρώπου.

Τα προηγμένα κράτη, τα οποία με την άναρχη κι ασύδοτη πολιτική τους, ευθύνονται για την κατασπατάληση και την εξάντληση των πόρων της γης και την οξεία μόλυνση του έμψυχου κι άψυχου περιβάλλοντος, δεν φαίνονται διατεθειμένα να περιορίσουν την καταναλωτική τους λαιμαργία και τις αδήριτες επεμβάσεις τους σε μία εξοντωτική, αλύπητη και στυγνή εκμετάλλευση.

Αυτά τα «μεγάλα» κράτη οφείλουν την πρόοδό τους στις χριστιανικές τους καταβολές, αλλά δεν αποτίουν ευγνωμοσύνη στον Κύριο που τα αξίωσε, αλλά εκμεταλλεύονται την υλική δύναμη που έχουν κι επιρροή που ασκούν, όχι για να βοηθήσουν τα υπανάπτυκτα κι «απολίτιστα» κράτη, αλλά προσπαθούν με κάθε δόλιο και πανούργο μέσο να τα συκοφαντήσουν, να τα διαφθείρουν και να εκμεταλλευτούν άσπλαχνα τον «πόνο» τους, προσπορίζοντας δικό τους όφελος, με επιτηδευμένες ιμπεριαλιστικές, αποικιοκρατικές,

Στην ουσία «οι μεγάλοι» κι όταν ακόμη ισχυρίζονται ότι με αυτές τις άθλιες πράξεις τους, καταπολεμούν τον «άξονα του κακού», αποβλέπουν με υποκρισία κι υστεροβουλία, στην βίαιη κατάληψη των πλουτοπαραγωγικών πηγών πιο «ασθενών» κρατών, κατά τη σοφιστική ρητορεία «ήξεις αφίξεις».

Ακόμη κι η δήθεν επιχειρούμενη βελτίωση της γεωργικής παραγωγής και συναφούς τεχνολογίας, με τις διαβολές, υπονομεύει την προσπάθεια, μολονότι η γεωργία σε υγιείς βάσεις, αποτελεί την ελπίδα για την σημαντική άνοδο της συνολικής οικονομικής στάθμης του κόσμου κι ανάκαμψης από τη σημερινή δεινή του θέση, φθάνει φυσικά η ύπαρξη ορθολογιστικών ρυθμών.

Αυτή η τακτική των «μεγάλων» αποσκοπεί στο να καταπνίξει τις ελευθερίες των λαών και να τους οδηγήσει σε επιλογές διλήμματος, ανάγκης κι απόγνωσης, ώστε η ιδιοτελής και συμφεροντολογική πρότασή τους να φανεί φιλάνθρωπη κι αθώα. Έτσι βαθμιαία, ασυνείδητα κι ανεπαίσθητα επέρχεται η υπαγωγή της διεθνούς μαζικής παραγωγής τροφίμων κι ειδών βασικών αναγκών και πρώτης ανάγκης στον αποκλειστικό έλεγχο λίγων μονοπωλιακών δομών.

Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να προβλέψει κανείς τις απώτερες συνέπειες, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο ότι φτωχότερες κοινωνίες πλήττονται περισσότερο, αλλά σχεδόν όλες λίγο-πολύ θα επηρεαστούν από την ανηθικότητα, αθεϊστική στάση, αναλγησία κι αναισθησία των λίγων.

Εξαιτίας εξάλλου αυτού του διεθνούς γνώμονα, που υπαγορεύει κι η «σοφία» της εύκολης λύσης του Τούρκου πασά, οι πλέον χαμένοι, μέσα σ’ αυτή την πληθυσμιακή έκρηξη και στις απερίσκεπτες συνταγές ανάτασης που σήμερα δίνουν αφειδώς, απλόχερα και χωρίς κόπο, οι κεφαλαιοκράτες τα φερέφωνα των «μεγάλων» στο ανθρώπινο επίπεδο, όπως για παράδειγμα ο Σόρος και το πρόγραμμά του περιστολής του παγκόσμιου πληθυσμού, κατά συνέπεια θα είναι τα κράτη στα οποία αφενός ο πληθυσμός μειώνεται κι αφετέρου το διεθνές κύρος τους είναι μηδαμινό κι ανυπολόγιστο από την κλίκα των διεθνών καρχαριών, όπου βασιλεύει ο φθόνος, ο ανταγωνισμός και το μίσος, με τον ένα να υποβλέπει, να υποτιμά και να παραγνωρίζει τον άλλο, καθώς οι εγωκεντρικές τάσεις κυριαρχούν.

Τα εν λόγω κράτη, όχι μόνον θα αντιμετωπίσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα που αναφαίνονται από την υπογεννητικότητα, αλλά και θα χειραφετηθούν και θα εκτοξευτούν κιόλας στην πίεση των εθνών που αυξάνονται πληθυσμιακά κρατών, με ρυθμό χιονοστιβάδας. Ανάμεσα σ’ αυτά, που μαστίζονται οικτρώς από την παραπάνω μάστιγα και που θεωρούνται σαν πιόνια πάνω στη διεθνή σκακιέρα, δυστυχώς κι η χώρα μας, η «μικρή» Ελλάδα.

Σήμερα θα έλεγε ο Απόστολος των εθνών, Παύλος, ο πρώτος μετά τον Ένανχ: «Ώ ανόητοι Έλληνες, τις υμάς εβάσκανε τη αληθεία μη πείθεθαι…» (Γαλ γ 1), δηλαδή σε μετάφραση στην καθομιλούμενη με ελεύθερη απόδοση, διερωτάται ο προκείμενος Άγιος: Ποιος σας μάτιασε και καταργείται την ιερότητα του γάμου, εγκρίνετε τις εκτρώσεις, αναδεικνύετε άθεους άρχοντες, ανέχεσθε την διαστροφή;

Ο πλανήτης μας είναι ένα πολυσύνθετο αμάλγαμα εθνοτήτων, θρησκειών και παραδόσεων, δοκιμάζοντας τις αντοχές του. Δεν αντιμετωπίζουν όλοι οι κάτοικοι της γης την τεκνογονία, σύμφωνα με τον υψηλό προορισμό που της αρμόζει. . Τα όρια μεταξύ της έρευνας περί παντός επιστητού, επομένως και για την ανάπτυξη πολλαπλών ιδιαιτεροτήτων, ενώ επιπλέον πρόκειται για μια θεάρεστη υπόθεση, υπενθυμίζοντας τις πολλές μονές της κατοικίας του Ουράνιου Πατέρα.

Κατά την κρίση τους, άλλοι αποφεύγουν τη μεγάλη τεκνοποιία για να απολαύσουν τα αγαθά της γης απερίσπαστα και χωρίς δεσμεύσεις και τεμαχισμούς, άλλοι την αντιμετωπίζουν σαν βιολογική ανάγκη, άλλοι σαν ελεύθερη σεξιστική ηδονή μεγαλύτερης απόλαυσης, άλλοι την καλλιεργούν με θρησκευτική ευλάβεια και φανατισμό, σαν μέσο αγιασμού από τον Θεό και τον άνθρωπο, ανάλογα με την οπτική γωνία, που την βλέπει ο τελευταίος.

Μήπως ο ασυγκράτητος πολλαπλασιασμός του είδους των κακόμοιρων, φτωχών κι αδικημένων του πλανήτη αποτελεί έλεγχο της σαρκολατρίας κι αποφυγής τεκνογονίας των πλουσίων της γης; Μήπως τα πρωτόγονα ήθη τους, τα οποία προκαλούν φρίκη κι αποτροπιασμό, συνιστούν εμπαιγμό στις πολιτιστικές αξίες και διαστρέβλωση των ηθικών αρχών;(!) των χριστιανικών λαών της Δύσης;

Ο γηραιός πλανήτης μας, που μέχρι σήμερα έχει εξυπηρετήσει στο έπακρο, με την ποικιλομορφία των γεωλογικών του πτυχών, την πανίδα και την χλωρίδα του, αβίαστα αναρίθμητες γενεές ανθρώπων, μοιάζει να εγγίζει τα όριά του, λόγω της αλόγιστης κι ασύνετης ανθρώπινης συμπεριφοράς, ουσιωδών ανατρεπτικών παρεμβάσεων και ριζοσπαστικών αλλοιώσεων των πρωταρχικών σχεδίων του Δημιουργού Θεού, που λόγω πλεονεξίας και ματαιοδοξίας μας, παρεκκλίνουν από την κατάστρωσή Του.

Κι ο άνθρωπος που είναι το κορυφαίο ον της θείας Δημιουργίας ο νομέας και διαχειριστής συνάμα της φύσεως κι όλης της κτίσης, βρίσκεται σε απορία κι οι ανομολόγητες που φαίνεται να σχεδιάζει για να προτείνει σ’ αυτούς που διαφεντεύουν τις τύχες στον κόσμο, μόνον μαζικό όλεθρο, καταστροφή εκ θεμελίων και δυστυχία θα σκορπίσουν παντού, γιατί αντιβαίνουν το Θείο θέλημα.

Κι όμως σε κάθε περίπτωση η υπόδειξη του Θεού απορρέει από την απέραντη αγάπη Του και την πατρική Του οικειότητα προς το πλάσμα του και οπωσδήποτε συνιστά ιδανική κι ασφαλή διέξοδο, καθώς η καταφυγή σ’ Αυτόν, που πλούτισε την υφήλιο με όλα τα αγαθά, σ’ Αυτόν που με πέντε άρτους χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, σ’ Αυτόν που είπε «μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών, τι φάγητε και τι ποίητε…», σ’ Αυτόν που διαβεβαίωσε «όσα αν αιτείτε εν τη προσευχή υμών, πιστεύοντες, δοθήσεται υμίν…».

Αυτός μόνον μπορεί να μας χορηγεί τέτοιες βέβαιες υποσχέσεις. Αυτός μόνον έχει ανεπανάληπτες δυνατότητες για να μας χορτάσει «του σκασμού» και να περισσεύσουν αμέτρητα κοφίνια αγαθά για όσους κι αν προστεθούν ακόμη στον πλανήτη. Αυτός ενδιαφέρεται για τα άλογα κρίνα του αγρού, οπότε πολύ περισσότερο θα φροντίσει για μας, τα έλλογα όντα που φέρουμε μέσα μας την πνοή Του κι είμαστε η εικόνα Του.