Αναρτήθηκε στις:03-12-20 11:31

Πελέ ή Μαραντόνα; Ιδού η απορία!


Γράφει ο Αντώνης Κολιάτσος*


Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε… Αφού τώρα που ένα μεγάλο πλήθος οπαδών της υποτιθέμενης μονοθεϊστικής θρησκείας του ποδοσφαίρου, έχασε το Θεό του, το αιώνιο ερώτημα εμφανίζεται εντονότερο… Ποιος ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ποδοσφαίρου αναρωτιούνται… οι πιστοί: «ο Πελέ ή ο Μαραντόνα»;

Το ερώτημα ξεσηκώνει την υφήλιο, «τζογάρει» συνεχώς το εμπόριο των σκοπιμοτήτων (λέγε με FIFA) και σπάει ταμεία… Στην ιστορία του ποδοσφαίρου, ωστόσο, ό, τι γράφεται δεν ξεγράφεται. Το παγκόσμιο δημοψήφισμα για Πελέ-Μαραντόνα δεν ανατρέπεται. Ισχύει, σε όλες τις εποχές! Γιατί το δίδυμο: «Βραζιλιάνος – Αργεντίνος», για τους περισσότερους, παραμένει «αδιαίρετο ένα» στην κορυφή!. Ακλόνητο πρωτείο στο ποδόσφαιρο! Γιατί αμφότεροι μετουσίωσαν το ποδόσφαιρο σε μπαλέτο των μαζών, όπως έλεγε ο μεγάλος Ρώσος μουσουργός Ντιμίτρι Σοστακόβιτς. Γιατί απέδειξαν ότι η ουσία του ποδοσφαίρου δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, όπως έγραψε ο Πέρι Πράσετ.

Εντάξει. Οι προτιμήσεις, προτιμήσεις. Τα γούστα, γούστα. Οι αγάπες, αγάπες. Η επιλογή, προσωπικό δικαίωμα. Για όλους, ανεξαιρέτως.

Αλλά, άλλο το εμπόριο της σκοπιμότητας. Άλλο οι αυθεντικές αξίες, οι χαρισματικές.

Και οι δυο σε διαφορετικούς καιρούς και ο καθένας τους με το διαφορετικό δικό του στυλ και τη διαφορετική ταυτότητα…

Μεγιστοποίησαν το ποδόσφαιρο! Τράβηξαν, «κατακλυσμούς» ανθρώπων στις εξέδρες. Γιγάντωσαν, τα γήπεδα. Άστραψαν, χρώματα ομορφιάς και αρμονίας. Έκαναν, πάμπλουτο το θέαμα. Ξετρέλαναν, την τέχνη. Απογείωσαν, τη φαντασία… Γκολ, παραλήρημα. Δική τους πάντα «κοπής».

Μόνο ένας Πελέ μπόρεσε να κάνει τις καρδιές των απανταχού της γης ερωτευμένων με το άθλημα να σκιρτούν με τέτοια συχνότητα και ένταση… Όταν με εκείνη την φανταστική προσποίηση, εξουδετέρωνε τον θρυλικό τερματοφύλακα Μαζούρκιεβιτς, στον ημιτελικό Βραζιλία-Ουρουγουάη στο Μουντιάλ του '70 στο Μεξικό, και στο τελείωμα της φάσης με διαγώνιο σουτ έστελνε τη μπάλα να αγγίξει το κάθετο δοκάρι της εστίας του.. Και 16 χρόνια αργότερα, όταν ο τεράστιος Ντιέγκο Μαραντόνα προκαλούσε ένα ανάλογο καρδιοχτύπι, τότε στο Μουντιάλ του '86, ξανά στο Μεξικό, στον προημιτελικό Αργεντινή-Αγγλία, που με εκείνη την ανεπανάληπτη περιστροφική κίνηση πίσω από τη σέντρα, τον έβλεπες στη συνέχεια να περνάει έναν, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε Άγγλους και μετά τον έκτο, να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα του Σίλτον. Μιλάμε για φάση, που άφηνε τον πλανήτη με το στόμα ανοιχτό και επέτρεπε στον 26χρονο τότε Μαραντόνα, να, οδηγήσει την εθνική ομάδα της Αργεντινής στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και να φανταστεί κανείς ότι, όταν 25 χρόνια αργότερα, τόλμησε να το κάνει ο Μέσι, άρχισαν οι συγκρίσεις Μέσι- Μαραντόνα….

Οι τυχεροί, ωστόσο, που τους απόλαυσαν να παίζουν στα γήπεδα μιλάνε για προσποιήσεις, επινοήσεις, ντρίπλες σουτ που δεν είχαν ξαναδεί ανθρώπινα μάτια. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά πειθαρχούσαν, την απείθαρχη μπάλα. Την έκαναν αυτοί ό, τι ήθελαν και όχι εκείνη, που ήταν συνηθισμένη να έχει αυτή τον πρώτο λόγο και κανένας άλλος…

Οι δύο τους, Μαραντόνα και Πελέ, άφησαν παρακαταθήκη μια σχολή δικής τους ιδιοκτησίας… Σχολή ποιητών της μπάλας, που κυριαρχεί η τέχνη, το μυαλό, η φαντασία, το συναρπαστικό ποδόσφαιρο.

Ευτυχώς στους επιγενόμενους συγκαταλέγονται με πορεία κορυφής «αρχισολίστες» μπαλαδόροι. Άξιοι συνεχιστές τους: Ροναλντίνιο, Ρομάριο, Ρονάλντο, Ριβάλντο, Μπατιστούτα, Κρόιφ και άλλα βαριά ονόματα. Τους ακολούθησαν οι Μέσι, Ρονάλντο, Ινιέστα, Σοάρες και άλλοι.

Αλλά η ιστορούμενη διαδρομή των δύο ιερών τεράτων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου θα ήταν ελλιπής αν δεν περιελάμβανε, έστω ενδεικτικά, και μερικά από τα μεγαλειώδη επιτεύγματά τους. Γιατί, όπως θα υποστήριζαν οι ζηλωτές του θεαματικού ποδοσφαίρου, είναι αναγκαίο να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση για τους νεότερους του αθλήματος. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Πελέ: Τρεις τίτλοι Μουντιάλ με την Εθνική Βραζιλίας. Ανάδειξη της Βραζιλίας σε παγκόσμια ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Συνολική συγκομιδή: 618 γκολ σε 642 αγωνιστικές συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας και τις Σάντος, Κόσμος.

Μαραντόνα: Δυο τίτλοι Μουντιάλ με την Εθνική Αργεντινής (1986, 1990). Δυο πρωταθλήματα με την μικρομεσαία (για την δεκαετία του `80) Νάπολι, 294 γκολ σε 581 εμφανίσεις με τα χρώματα των Αρχεντίνος Τζουνιορς, Μπόκα Τζούνιορς, Μπαρτσελόνα, Νάπολι, Νιούελς, Σεβίλλη και Εθνική Αργεντινής.

«Συγκρίνοντας τους Μαραντόνα και Πελέ, είναι σαν να λες ότι ο Μότσαρτ ήταν μεγαλύτερη μεγαλοφυία από τον Μπεντόβεν… Οι δυό τους χάραξαν τ’ όνομά τους στα Μουντιάλ, με 16 χρόνια διαφορά», αποφαίνονταν ο βραζιλιάνος Μάριο Ζαγκάλο, παλαιός συμπαίκτης του Πελέ και ο πρώτος στην ιστορία του ποδοσφαίρου που κατακτούσε το Μουντιάλ ως παίκτης (1958, 1962) και ως προπονητής (1970), μιλώντας στον απεσταλμένο των «ΝΕΩΝ» στο Μεξικό, Μανώλη Μαυρομάτη, απαντώντας στο ερώτημα «Πελέ ή Μαραντόνα».

Για να είμαστε, ωστόσο, μέσα στη λογική των δίκαιων και αντικειμενικών συγκρίσεων, θα πρέπει να τους κρίνουμε με κριτήρια «τις ενδο-γηπεδικές» επιδόσεις τους και όχι με «τα εξω-γηπεδικά» φάουλ, στα οποία αναμφίβολα ο Μαραντόνα…. διέπρεψε.

Από την άλλη, στην πιο απάντηση, στο διαχρονικό ερώτημα: «Πελέ ή Μαραντόνα», είναι χρήσιμες και οι προτιμήσεις των δύο άτυπων σχολών που έχουν δημιουργηθεί στη μακρά πορεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Κατά την άποψη των περισσοτέρων, μεταξύ των οποίων και ο γράφων, οι ρεαλιστές της ψυχρής λογικής που θέλουν: «Το αποτέλεσμα να μετράει, όχι το θέαμα…» θα ηττηθούν. Και αυτό γιατί δεν θα ηττηθεί ποτέ το θεαματικό ποδόσφαιρο της επίθεσης και των γκολ! Καθόσον είναι πλέον, κοινός τόπος ότι σε όλο και λιγότερους, από το παγκόσμιο φίλαθλο κοινό, αρέσουν οι άμυνες «ξιφολόγχη», οι ταχυδύναμες «ταξιαρχίες», και οι μονομαχίες «ταύρων», που θέλουν να επιβάλλουν ορισμένοι φοβισμένοι προπονητές.

Για αυτό, σήμερα, ίσως το κυρίαρχο ερώτημα πρέπει να είναι τούτο:

Θέλουμε το ποδόσφαιρο των χαρισματικών Πελέ, Μαραντόνα και των συνεχιστών τους ή των «μηχανοκίνητων» εντεκάδων; Τι θέλουμε; «Μαέστρους ή καταδρομείς»;

*akoliatsos@gmail.com



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ